80 χρόνια συμπληρώθηκαν χτες από το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου εναντίον των Γερμανών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την απόβαση των Βρετανών και Αμερικανών στη Νορμανδία. Από την αστική ειδησεογραφία γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί αυτή η απόβαση ως το καθοριστικό στοιχείο που έκρινε την έκβαση του πολέμου και να αμφισβητηθεί ο ηγετικός ρόλος της Σοβιετικής Ενωσης στη συντριβή του φασισμού και στην απελευθέρωση της Ευρώπης. Η απόβαση στη Νορμανδία όμως έγινε τη στιγμή που ο γερμανικός στρατός βρισκόταν ήδη επί ενάμιση χρόνο σε συνεχή υποχώρηση, ενώ τον Ιούνη του 1944 είχε σχεδόν εγκαταλείψει τη Σοβιετική Ενωση καταδιωκόμενος από τον Κόκκινο Στρατό.
ΗΠΑ και Μ. Βρετανία όχι μόνο δεν βιάζονταν να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη, αλλά, παρότι διέθεταν επαρκείς στρατιωτικές δυνάμεις, σκόπιμα καθυστερούσαν, αναμένοντας την εξέλιξη στο Ανατολικό Μέτωπο, όπου η Σοβιετική Ενωση έδινε μάχη επιβίωσης απέναντι στη ναζιστική πολεμική μηχανή. Στις 18 Ιούλη 1941, ο Στάλιν απέστειλε μήνυμα προς τον Τσόρτσιλ, στο οποίο τόνιζε την ανάγκη να δημιουργηθεί μέτωπο κατά της Γερμανίας στη Βόρεια Γαλλία και στην Αρκτική. Το ίδιο αίτημα έθετε επιτακτικά ο Στάλιν και σε όλες τις μετέπειτα επικοινωνίες του με τον Τσόρτσιλ, τόσο το 1941, όσο και τον Ιούλη και Αύγουστο του 1942.
Στις 12 του Δεκέμβρη, ο Τσόρτσιλ απάντησε στον Στάλιν: «...Εις το μήνυμά Σας της 6 Δεκέμβρη ερωτάτε ιδιαιτέρως περί του δευτέρου μετώπου διά το 1943. Δεν είμαι εις θέσιν να απαντήσω επί της ερωτήσεως αυτής παρά μόνον από κοινού με τον Πρόεδρον των Ηνωμένων Πολιτειών (...) Εγώ διατηρώ συνεχώς επαφήν με τον Πρόεδρον διά να γνωρίζω τι είναι δυνατόν να γίνει».
Στις 15 Μάρτη 1943, ο Στάλιν επανήλθε σε πιο επιθετικό τόνο απέναντι στον Τσόρτσιλ: «...Αι αγγλοαμερικανικαί επιχειρήσεις εις την Βόρειαν Αφρικήν όχι μόνον δεν επισπεύδονται, αλλά αναβάλλονται διά το τέλος Απρίλη. Μάλιστα, και αυτή η προθεσμία δεν αναφέρεται ως εντελώς οριστική (...) Εν τω μεταξύ, η Γερμανία επρόλαβε να μεταφέρη από την Δύσιν εναντίον των σοβιετικών στρατευμάτων 36 μεραρχίες (...) Θεωρώ σπουδαίον ζήτημα την επιτάχυνσιν του δευτέρου μετώπου (...) Οπως θα ενθυμήσθε (...) την εθεωρούσατε δυνατήν ακόμη διά το 1942 και εν πάση περιπτώσει όχι βραδύτερον από την άνοιξιν του έτους τούτου (...) Η αοριστία των δηλώσεών Σας (...) προκαλεί εις εμέ ανησυχίας, τας οποίας δεν δύναμαι να αποσιωπήσω».

