Eurokinissi |
«Σε έναν κόσμο που μετασχηματίζεται με πρωτοφανή ταχύτητα, η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα ενόψει μεγάλων προκλήσεων αλλά και ευκαιριών», έγραψε (στο «capital.gr») ο Δένδιας, βάζοντας μετ' επιτάσεως εκ μέρους της αστικής τάξης το ερώτημα: «Σε ποια κατάσταση επιθυμεί να βρίσκεται τις επόμενες δεκαετίες και ποια θέση φιλοδοξεί να καταλάβει στον διεθνή καταμερισμό ισχύος;».
Σε αυτό το μοτίβο, και σε συνέχεια παλαιότερης στόχευσής του να αναπτύξει ο λαός «κουλτούρα φέρετρων», επέμεινε ότι «η αδράνεια δεν μπορεί να είναι επιλογή». Και πώς αλλιώς, αφού για να κερδοφορούν κατασκευαστικές και άλλοι όμιλοι πάνω στα συντρίμμια, για να παίρνουν «πολεμικά ναύλα» οι εφοπλιστές, τα διυλιστήρια και λοιποί όμιλοι ασύλληπτα κέρδη, για να δει η πολεμική βιομηχανία τις - κατά τον Δένδια - «νέες δυνατότητες που ανοίγονται» και τα πάνω από 1,5 δισ. από τα τελευταία εξοπλιστικά, απαιτείται δράση. Και μάλιστα δράση εδώ και τώρα.
Αποκαλυπτικός ήταν και ο βουλευτής της ΝΔ Αγγ. Συρίγος, θέτοντας ως στόχο της ντόπιας αστικής τάξης να γίνει «ο κύριος παράγοντας γεωπολιτικής σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια έως τον Εύξεινο Πόντο», με «ενεργητικό ρόλο σε όσα συμβαίνουν», καθώς «δεν χαρίζεται ο ρόλος του "ζωτικού γεωπολιτικού παίκτη". Διεκδικείται», ακόμα κι όταν «η διεκδίκηση περιλαμβάνει και διακινδύνευση» όπως σημείωσε, με όλο τον κυνισμό του κεφαλαίου.
Αυτή είναι η νέα «Μεγάλη Ιδέα» του κεφαλαίου, με τον Δένδια να λέει ότι «κάθε εποχή δημιουργεί τις δικές της Μεγάλες Ιδέες. Η δική μας πρόκληση είναι να διαμορφώσουμε τη Μεγάλη Ιδέα για την Ελλάδα των παιδιών μας. Να αποσαφηνίσουμε ποια Ελλάδα θέλουμε μετά το 2030 και ποια στρατηγική θα μας οδηγήσει εκεί». Περιττό βέβαια να θυμίσουμε πού οδήγησε τον λαό το 1922 η προηγούμενη Μεγάλη Ιδέα των αστών.
Τους στόχους αυτούς υπηρετεί η περιβόητη «Ατζέντα 2030», για τη βαθύτερη ενσωμάτωση των Ενόπλων Δυνάμεων στα ΝΑΤΟικά πολεμικά σχέδια, όπως και η αναβάθμιση της στρατηγικής συνεργασίας με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, με τον Δένδια να μιλάει για «αλλαγή υποδείγματος» για την πολεμική βιομηχανία και τις Ενοπλες Δυνάμεις, βάζοντας προσανατολισμό «να είναι οι ισχυρότερες στην Ιστορία μας, όπως και από τις ισχυρότερες στην Ευρώπη», και αναδεικνύοντας ξανά την κατεύθυνση που τους χαράσσεται για ευρωατλαντικές αποστολές και αυξημένους ρόλους στον διακρατικό καταμερισμό τους όπου Γης.
Αποτυπώνοντας δε το πώς το «μέσα» της εκμετάλλευσης και το «έξω» της εμπλοκής αποτελούν διαφορετικές όψεις της ίδιας πολιτικής του κεφαλαίου, ο Δένδιας είπε ότι «η αμυντική ισχύς δεν είναι αποκομμένη από την οικονομική ισχύ», με τον λαό να ματώνει με όλους τους τρόπους για τα «οράματα» της αστικής τάξης.
Κάθε άλλο παρά τυχαία άλλωστε είναι η «βιασύνη» και η σπουδή αυτή της αστικής τάξης, με φόντο τις «κλεψύδρες» που αδειάζουν όσο τα ιμπεριαλιστικά μέτωπα κλιμακώνονται, γενικεύονται και τείνουν να ενωθούν.
Αποκαλυπτικά ήταν όσα περιέγραψε ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης, λέγοντας σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο ότι «για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε μια σειρά από συνθήκες που συντρέχουν σωρευτικά και ταυτόχρονα» και ότι «δεν υπάρχει ούτε ένα γεγονός που να λαμβάνει χώρα σήμερα στη γεωπολιτική και να είναι περιορισμένο γεωγραφικά».
Περιέγραψε μάλιστα «μια νέα γεωπολιτική εποχή», με «τεκτονικές γεωπολιτικές αλλαγές», σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι «τα τελευταία τρία χρόνια αποτέλεσαν μια απόλυτη καταστροφή από γεωπολιτικής άποψης. Κάθε τι που θα μπορούσε να πάει στραβά, στην ουσία πήγε πράγματι στραβά», σπεύδοντας ακόμα να πει: «Αν γνώριζα ότι θα βρισκόμασταν σε μια τόσο ταραχώδη περίοδο, προφανώς δεν θα είχαμε θέσει υποψηφιότητα και δεν θα είχαμε κάνει εκστρατεία για να γίνουμε μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας» του ΟΗΕ.
Ολα αυτά προκειμένου να υπερθεματίσει στο τέλος για την «ανάγκη» βαθύτερης εμπλοκής. Ειδικά για την ΕΕ επέμεινε ότι «πρέπει να αυξήσουμε τις αμυντικές δαπάνες», μπροστά και στην επερχόμενη σύγκρουση ΗΠΑ - Κίνας, για την οποία, επικαλούμενος τις θεωρίες περί «παγίδας του Θουκυδίδη», μίλησε για «τον αναπόφευκτο πόλεμο μεταξύ της παραδοσιακής και της αναδυόμενης δύναμης (...) επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος επίλυσης τέτοιου είδους διλημμάτων παρά μόνο μέσω ενός πολέμου. Επειδή και τα δύο κράτη - τόσο η ανερχόμενη όσο και η υφιστάμενη δύναμη - ανησυχούν ιδιαίτερα για την κατάσταση, είναι υπερεξοπλισμένα, και αυτή η υπερεξοπλιστική κούρσα θα οδηγήσει τελικά σε έναν πολύ σοβαρό πόλεμο», δείχνοντας τις αγιάτρευτες αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς τους.
Αν τώρα τα λένε αυτά η κυβέρνηση και η αστική τάξη, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι οι εξελίξεις για τις οποίες προετοιμάζονται και ταυτόχρονα «ψήνουν» τον λαό δεν βρίσκονται στο «παρά πέντε», αλλά στο «ακριβώς».
Δεν χωράει επομένως καμία επανάπαυση, κανένας εφησυχασμός.
Είναι ώρα αγώνα, λαϊκής παρέμβασης και δράσης ενάντια στην εμπλοκή. Είναι η ώρα ο λαός να θυμίσει στους «στρατηγούς» και «μεγαλοϊδεατιστές» της αστικής τάξης, σε όσους προετοιμάζουν τους «πανίσχυρους στρατούς» τους για να μοιράσουν τη λεία, ότι «ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα: Ξέρει να σκέφτεται», όπως λέει και το σύνθημα του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», που κορυφώνεται σήμερα Σάββατο.
Γιατί οι εργαζόμενοι, οι νέοι, ο λαός έχουν τη δύναμη να αμφισβητούν τις «μεγάλες ιδέες» του κεφαλαίου και να ανατρέψουν την εξουσία του, για να σπάσουν τον φαύλο κύκλο των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της εκμετάλλευσης. Να οικοδομήσουν τη δική τους Ελλάδα, της πραγματικής ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ευημερίας για τους λαούς. Την Ελλάδα του σοσιαλισμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου