Αν κανείς ακολουθήσει όλη τη ματωμένη γραμμή του ιμπεριαλιστικού πολέμου που κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα από τον Περσικό έως την Ερυθρά Θάλασσα, στον Λίβανο, στη Γάζα, στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατ. Ευρώπη, θα δει παντού απλωμένα όλα τα «χαρτιά» και «ίχνη» της εμπλοκής της αστικής τάξης.
Μια σύντομη σταχυολόγηση δείχνει ότι η «υπερδραστηριότητα» της αστικής τάξης έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση με την «ομερτά» κυβέρνησης και ευρωατλαντικών κομμάτων, τη «σιγή ασυρμάτου» που επικρατεί στον Τύπο και στα αστικά επιτελεία, τον εφησυχασμό που καλλιεργείται διά της αποσιώπησης ή με τα επικίνδυνα ευρωατλαντικά παραμύθια που επιστρατεύονται. Μερικά από αυτά:
- Η επίσκεψη στελεχών της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την προετοιμασία του 6ου γύρου του «Στρατηγικού Διαλόγου», και συγκεκριμένα του Ρούμπιο στις αρχές Οκτώβρη, έρχεται να επισφραγίσει τα σχέδια αναβάθμισης της χώρας μας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, ενίσχυσης του αποτυπώματος των ΗΠΑ που αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή με φόντο και τις δυσκολίες τους στη Μ. Ανατολή, αλλά και την εμπλοκή στα σχέδια «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ μέσα και από τον Κάθετο Διάδρομο.
- Η «εμβληματική» συμφωνία με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», «μέρος της στρατηγικής μεσογειακής συμμαχίας» κατά τον Νετανιάχου, αλλά και οι κοινές ναυτικές ασκήσεις με το κράτος - δολοφόνο, που αποτελούν βήμα προς τον στόχο διαμόρφωσης κοινής στρατιωτικής δύναμης για τον έλεγχο των ενεργειακών και άλλων υποδομών της Ανατ. Μεσογείου.
- Οι ανακοινώσεις Φον ντερ Λάιεν για «Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφαλείας» και για ευρωενωσιακό «άρθρο 4 του ΝΑΤΟ», που δρομολογούν μηχανισμούς κήρυξης πολέμου σε ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, τα δημοσιευμένα σχέδια του ΝΑΤΟ για ευρείας κλίμακας πόλεμο με τη Ρωσία, που φέρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή της κυβέρνησης.
- Οι συνεννοήσεις με τη Γαλλία για την πόντιση του καλωδίου ενεργειακής διασύνδεσης με την Κύπρο, μέσα από τις περιοχές όπου απλώνονται οι διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης, με τα κυριαρχικά δικαιώματα να γίνονται «χαρτί» στο πλαίσιο των ευρύτερων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και παζαριών.
- Το παζάρι με το καθεστώς Ζελένσκι για την προμήθεια Patriot με αντάλλαγμα το να μη χτυπιούνται πλοία των Ελλήνων εφοπλιστών.
- Οι διεργασίες και τα παζάρια με τη Σ. Αραβία, για την παραμονή των Patriot, μέρος των πολεμικών μέσων που έχει στείλει η κυβέρνηση στην περιοχή (φρεγάτα, αποστολή πολεμικού υλικού), όπου η προέλαση των Χούθι και η διακοπή του αγωγού καυσίμων Ανατολής - Δύσης της Σ. Αραβίας δημιουργούν νέα δεδομένα.
- Η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Αίγυπτο, όπου με δέλεαρ την «πύλη» στην ευρωενωσιακή αγορά επιχείρησε να μπει σφήνα στα σχέδια για ένταξη της Αιγύπτου στη Συμφωνία της Μέκκας, αλλά και συνολικά να τη ρυμουλκήσει πιο κοντά στα ευρωατλαντικά σχέδια, λίγες μάλιστα μέρες από την επίσκεψη Σι στη χώρα.
- Η επίσκεψη στη χώρα μας του Λιβανέζου πρωθυπουργού, οι νέες δεσμεύσεις για πολεμικό εξοπλισμό ώστε να ελέγξει τη Χεζμπολάχ, σύμφωνα με το σχέδιο ΗΠΑ - Ισραήλ, κι ενώ κλιμακώνονται τα εγκλήματα του κράτους - δολοφόνου απέναντι στον λιβανέζικο αλλά και τον συριακό λαό.
Τα παραπάνω είναι μερικές μόνο από τις εξελίξεις των ημερών που προσφέρονται για πλούσια συμπεράσματα, που επείγει να μπουν στο επίκεντρο της συζήτησης και της δράσης, να γίνουν κριτήριο οργάνωσης, διεκδίκησης, κινητοποίησης σε κάθε χώρο δουλειάς, γειτονιά.
Ο μύθος για την «αμέτοχη», «άμοιρη ευθυνών» αστική τάξη και για την κυβέρνηση που δήθεν «αμύνεται απέναντι στις διεθνείς πιέσεις», τη «ζοφερή διεθνή κατάσταση», τις «εξωτερικές απειλές» και τον αναθεωρητισμό της τουρκικής αστικής τάξης, δεν στέκει πουθενά: Η αστική τάξη και η ελληνική κυβέρνηση αποτελούν «μέρος του προβλήματος». Δηλαδή συμμετέχουν ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που ο λαός πληρώνει με πολεμική ακρίβεια, φτώχεια, ένταση της εκμετάλλευσης και τεράστιους κινδύνους.
Οι «εθνικοί» στόχοι, το «όραμα της Ελλάδας του κεφαλαίου για το 2030», πίσω από το οποίο στοιχήθηκαν προ ημερών στη ΔΕΘ όλα τα αστικά κόμματα, περνάνε μέσα από τη μεγαλύτερη συμμετοχή στον πόλεμο και σε όλα τα ανοιχτά του μέτωπα. Η πολεμική εμπλοκή αποτελεί ενιαίο σύνολο και «προέκταση» στο εξωτερικό, των στόχων που τέθηκαν στο εσωτερικό για ένταση της εκμετάλλευσης - «παραγωγικότητας», «δημοσιονομική πειθαρχία», «ανασύσταση» της πολεμικής βιομηχανίας, Ελλάδα ενεργειακό και διαμετακομιστικό - εξαγωγικό κόμβο.
Τα καλώδια των ηλεκτρικών διασυνδέσεων, οι «μεγάλες επενδύσεις» και τα «έργα κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος» «πάνε πακέτο» με τις φρεγάτες και τα σενάρια πολεμικής εμπλοκής που καταρτίζονται. Οι αγωγοί για την «ενεργειακή κυριαρχία» των ΗΠΑ με τους Patriot και την αναβάθμιση των αμερικανικών ορμητηρίων σε όλη τη χώρα. Η «επανασύσταση της ναυπηγικής βιομηχανίας» και η «αναβάθμιση των λιμανιών», με τη μετατροπή τους σε επισκευαστήρια και ορμητήρια του 6ου Στόλου και των Ισραηλινών και πάει λέγοντας.
Οσα σε βάθος χρόνου και διαχρονικά, με όλες τις κυβερνήσεις, «χτίζει» η ελληνική αστική τάξη - οι στρατηγικές συμμαχίες της, το πλέγμα της εμπλοκής στα ευρωατλαντικά σχέδια, οι επιχειρηματικές και άλλες συμφωνίες για τα «ζωτικά της συμφέροντα» και κέρδη - «αποδίδουν» τώρα τους επικίνδυνους καρπούς τους, σφραγίζονται από τις εξελίξεις που δεν είναι «μια απ' τα ίδια», μπαίνουν στον «επιταχυντή» ενός μεγάλου πολέμου και μιας νέας διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης που τα σημάδια της έρχονται όλο και πιο κοντά.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι «αμυντικές» συμφωνίες της ελληνικής αστικής τάξης, οι υποτιθέμενοι εξοπλισμοί για την «άμυνα» ρίχνουν γρήγορα τη μάσκα και αποκαλύπτεται ο πραγματικός τους χαρακτήρας ως συμφωνίες και μέσα πολέμου, «προβολής ισχύος» και διεκδίκησης μερτικού από τη λεία, αναβάθμισης της θέσης της, κατοχύρωσης ερισμάτων και θέσεων σε συνθήκες που οι δρόμοι της Ενέργειας και του εμπορίου επαναχαράσσονται μαζί με τα σύνορα, συμμαχίες αναδιατάσσονται και η νέα «αρχιτεκτονική ασφάλειας» διαμορφώνεται μέσα στο καμίνι του ιμπεριαλιστικού πολέμου με υπόβαθρο την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης.
Η υπόθεση με τη λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές. Μέσα σε δύο μόλις εβδομάδες από την υπογραφή της, οι αποκαλύψεις για το τι αυτή περιλαμβάνει, όπως και η ψήφιση στη Βουλή της συμφωνίας για τη ΝΑΤΟική Αντιβαλλιστική Αμυνα, επιβεβαίωσαν πως ένα ακόμα ακριβοπληρωμένο από τον λαό πολεμικό σύστημα δεν αφορά την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αλλά «κουμπώνει» πάνω στην αναβάθμιση των σχέσεων με το κράτος - δολοφόνο, στα σχέδια της αστικής τάξης να διαφυλάξει τα ΝΑΤΟικά «νώτα» της και τις αμερικανοΝΑΤΟικές υποδομές, την ώρα που εκείνη θα «προβάλλει ισχύ» σε μια σειρά από περιοχές εκτός συνόρων για να κερδίζει η αστική τάξη «πόντους» στα ευρωατλαντικά σχέδια σύμφωνα και με την περιβόητη «Ατζέντα 2030» για τις Ενοπλες Δυνάμεις. Επιβεβαίωσαν δηλαδή ότι τον «αμυντικό» ή «επιθετικό» χαρακτήρα κάθε πολεμικού συστήματος δεν τον ορίζει το πού αυτό είναι τοποθετημένο, αλλά το για τα συμφέροντα ποιου αυτό χρησιμοποιείται, για ποιους σκοπούς.
Το αποκορύφωμα του επιθετικού αυτού σχεδιασμού της αστικής τάξης αποτελούν σε κάθε περίπτωση οι συμφωνίες με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, με τις ευλογίες και των ΗΠΑ, η «στρατηγική σχέση» που εμβαθύνεται αποτελώντας καταλύτη όξυνσης των αντιθέσεων και ανταγωνισμών στα Ελληνοτουρκικά και συνολικότερα.
Η αστική τάξη επενδύει ολοφάνερα στη σχέση αυτή, για να προωθήσει τους στρατηγικούς της στόχους, που αντικειμενικά έρχονται σε σύγκρουση σε μια σειρά από πεδία με τους στόχους της τουρκικής αστικής τάξης. Βλέπει στη σχέση με το Ισραήλ το «αντίβαρο» στην ισορροπία δυνάμεων, τη δυνατότητα να απλώνει τα «πόδια της» πέρα κι από εκεί που φτάνει το «πάπλωμά» της στην ευρύτερη περιοχή.
Καθόλου τυχαία άλλωστε η κυβέρνηση όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μιλάει για την «πρωτοβουλία των κινήσεων» που έχει και «για την Τουρκία που ακολουθεί» ή που «αντιδρά σπασμωδικά» στον δικό της σχεδιασμό. Δεν πρόκειται μόνο για αμετροέπεια και λεονταρισμούς εσωτερικής κατανάλωσης, αλλά και για το «μενταλιτέ», τον «τρόπο σκέψης», την αποτύπωση της γραμμής της πιο επιθετικής προώθησης των συμφερόντων της αστικής τάξης, που αποτελεί αντικειμενικά στις σημερινές συνθήκες μονόδρομο για την αστική τάξη και τα κέρδη της, αποτυπώνεται και «ακουμπάει» και στη συμμαχία με το Ισραήλ.
Τα στοιχεία αυτά αφορούν και καθορίζουν και κάθε άλλη πλευρά της λεγόμενης εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων. Ενδεικτική είναι για παράδειγμα η συζήτηση των ημερών για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. Η μονότονη κυβερνητική απάντηση, ότι η απόφαση αυτή αποτελεί «μονομερές δικαίωμα που θα ασκηθεί στον κατάλληλο χρόνο», αποτυπώνει ότι τον «τόνο», τον «χρόνο» αλλά και τον τρόπο για να ασκηθεί ένα κυριαρχικό δικαίωμα τον δίνουν σε κάθε περίπτωση τα συμφέροντα, τα παζάρια, οι συμμαχίες της αστικής τάξης, π.χ. όπως γράφεται μόνο στη δυτική και νότια Κρήτη με γνώμονα «να περιορίσει την τουρκική πολεμική μηχανή που επιχειρεί να προβάλλει ισχύ μακριά από τα μικρασιατικά παράλια» (δείχνοντας τη Λιβύη) και την ίδια ώρα να αφήνει περιθώριο για παζάρια στα ανατολικά.
Γι' αυτό και η ελληνική αστική τάξη συνειδητά αναλαμβάνει όλους τους τεράστιους κινδύνους που περιλαμβάνουν οι συμφωνίες αυτές, με επίγνωση ότι «το ξύλο έχει δυο μεριές» κι ότι η επιλογή ταύτισης με τα ισραηλινά συμφέροντα την μετατρέπει σε «μέλος της εξίσωσης» Ισραήλ - Τουρκίας, αλλά και της αντιπαράθεσης του Ισραήλ με μια σειρά άλλα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, όπως δείχνει και η πρόσφατη ισραηλινή απόφαση για το κλείσιμο του βρετανικού προξενείου στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, και άλλα αντίστοιχα μέτρα απέναντι στην ανακοίνωση Βρετανίας, Γαλλίας ότι θα προχωρήσουν σε περιορισμούς στις εισαγωγές προϊόντων από εποικισμούς. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι συμφωνίες της Ελλάδας με το Ισραήλ καθιστούν τη χώρα «backup» του κράτος - δολοφόνου, «στρατηγικό του βάθος» σε πολλαπλά επίπεδα όπως λέγεται και γράφεται, σχέση από την οποία η εγχώρια αστική τάξη θέλει να μετρήσει κέρδη οικονομικά και γεωστρατηγικά.
Συνολικότερα οι εξελίξεις επιταχύνουν τους ανταγωνισμούς, αλλά και τα διλήμματα για τις αστικές τάξεις και στο εσωτερικό κάθε αστικής τάξης και της ελληνικής. Το κουβάρι μπλέκει, το κάθε ανοιχτό «ζήτημα» δεν λύνεται αν δεν «λυθούν» όλοι οι ανοιχτοί λογαριασμοί ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, διαμορφώνονται προϋποθέσεις απότομης όξυνσης, γρήγορων εξελίξεων, ακόμα και στρατιωτικής κλιμάκωσης - σύγκρουσης, με τη συμμετοχή και της Ελλάδας, κι ενώ προχωράει η ενοποίηση των ιμπεριαλιστικών μετώπων που απλώνονται από την Ουκρανία έως τη Μ. Ανατολή, με την αστική τάξη να βλέπει την κατάσταση αυτή ως «ευκαιρία» για να προωθήσει και να αναβαθμίσει τα συμφέροντά της. Το «ημερολόγιο» των επόμενων εβδομάδων θυμίζει ναρκοπέδιο, από την πόντιση του καλωδίου ενεργειακής διασύνδεσης έως την κατάθεση του νομοσχεδίου της «Γαλάζιας πατρίδας» από την Τουρκία, τις εξελίξεις στο Κυπριακό.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες έχει πολύ μεγάλη σημασία η πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών να σπάει τον επικίνδυνο εφησυχασμό και το κλίμα «εθνικής» συναίνεσης - στοίχισης του λαού στα επικίνδυνα σχέδια, να καλλιεργεί το ταξικό κριτήριο απέναντι στις εξελίξεις, ώστε οι εργαζόμενοι να διαχωρίζουν παντού και σε όλες τις καμπές τα συμφέροντά τους από αυτά της αστικής τάξης. Να αναδεικνύει ότι κάτω απ' όλες τις συνθήκες υπάρχουν δυο «πατρίδες», αυτή του κεφαλαίου και εκείνη των εργαζομένων που τα συμφέροντά τους δεν συναντιούνται πουθενά. Να καλλιεργεί ως οδηγό δράσης και παρέμβασης το «καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και τα κόμματα της εμπλοκής», το «καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη του κεφαλαίου». Να ανοίγει παντού τη συζήτηση για το πώς θα σπάσει ο φαύλος κύκλος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, ότι μονόδρομος για τον λαό είναι να βαδίσει με το ΚΚΕ στον δρόμο της ανατροπής, να αμφισβητήσει τα ίδια τα «ιερά και όσια» της αστικής τάξης, το καπιταλιστικό κέρδος και την εξουσία του κεφαλαίου που τον σέρνουν στον πόλεμο.
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου