Εδώ η νεολαία «ενώνει τις τελείες», κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο το «ελάττωμα» να σκέφτεται

Δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ, η ώρα δείχνει 6, και ήδη κόσμος περιηγείται στις εκθέσεις, στα στέκια, στο βιβλιοπωλείο. Συζητά για το σημερινό πρόγραμμα, μελετά τον χάρτη, συζητά τις ώρες των εκδηλώσεων και των συναυλιών.

Το Φεστιβάλ με το ανατρεπτικό του μήνυμα, με τη μαζική συμμετοχή μετατρέπεται σε μια πλατιά πολιτική παρέμβαση του ΚΚΕ στις σημερινές κρίσιμες εξελίξεις.

Εδώ η αμφισβήτηση του συστήματος των πολέμων και του κέρδους βρίσκει φωνή στους δεκάδες χιλιάδες που περιδιαβαίνουν στον χώρο, συμμετέχουν, ρωτούν, προβληματίζονται...

 

* * *

Και, από κάθε συζήτηση αποτυπώνεται ότι το Φεστιβάλ δίνει απάντηση στους προβληματισμούς της νέας γενιάς, ενώνει τις «τελείες» στη σκέψη της, κάνει ακόμα πιο «επικίνδυνο» το «ελάττωμα» που ταλαιπωρεί πάντα τους «στρατηγούς» της αστικής εξουσίας, όπως και σήμερα.

Στο περίπτερο της ΚΟ Αττικής τα «στυλό» έχουν πάρει φωτιά με πλήθος νέων εργαζόμενων να κοντοστέκεται και να συμπληρώνει το μικρό ερωτηματολόγιο με τίτλο «6+1 ερωτήσεις για τη ζωή που έχουμε και τη ζωή που θέλουμε». Πολλοί είναι όμως και όσοι στο σχετικό έντυπο διατυπώνουν τις δικές τους ερωτήσεις προς το ΚΚΕ φανερώνοντας το μεγάλο ενδιαφέρον που υπάρχει για τις θέσεις του. «Τι μπορούμε να κάνουμε για τη σημερινή κατάσταση;», «Συμφωνώ με το ΚΚΕ αλλά μπορούν να εφαρμοστούν οι θέσεις;».

Μια παρέα εργαζομένων από τον κλάδο του Εμπορίου συζητούν για το τι συμβαίνει στους χώρους δουλειάς σε ένα τραπέζι στο στέκι φοιτητών και νέων εργαζομένων. Αλλωστε, το Φεστιβάλ είναι ευκαιρία να βρεθούν όλοι μαζί, να συζητήσουν να έρθουν σε επαφή με τους κομμουνιστές που δρουν μέσα στο Συνδικάτο, να μάθουν τα δικαιώματά τους και να παλέψουν. Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή «Γίνονται πολλά στη δουλειά μου, τι μπορούμε να κάνουμε», ρωτούσε ένας νέος εργαζόμενος. «Συμφωνούμε μαζί σας, είμαστε μαζί σας», έλεγαν οι εργαζόμενες από τα «Lidl» που επισκέφτηκαν φέτος πρώτη φορά το Φεστιβάλ και τους άρεσε τόσο.

 

* * *

Με πολλούς διαφορετικούς τρόπους έρχεται η ίδια απάντηση στο «τι σε φέρνει εδώ;»: «Θέλω κάτι να κάνω, γι' αυτό ήρθα, νιώθω ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, δεν πάει άλλο».

Εδώ βρίσκουν διέξοδο η οργή και η αγανάκτηση, στον δρόμο της ανατροπής.

Αποτυπώνονται τέτοια στοιχεία και στις απαντήσεις που δίνουν νέα παιδιά που ξεναγούνται στην Εκθεση για τον ΔΣΕ. «Ποια είναι η μεγαλύτερη αδικία», ρωτά ο ΚΝίτης ξεναγός, για να πάρει την απάντηση από έναν νέο επισκέπτη: «Ο πόλεμος». Και, ο φίλος του συμπληρώνει: «Τα παιδιά να χάνουν τις μανάδες τους ή οι μανάδες που χάνουν τα παιδιά τους». Μεταφέρει μάλιστα πόσο τον έχει στιγματίσει το στυγνό εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα»...

* * *

 

Οι καρδιές ραγίζουν κάθε λεπτό στη συγκλονιστική έκθεση για τους 200 με τις φωτογραφίες από τη μέρα της εκτέλεσης, την Πρωτομαγιά του 1944. Στεκόμαστε και παρατηρούμε τα νέα παιδιά... Τι τους εντυπωσιάζει; Οχι τόσο η εικόνα που αποτυπώνει τις ριπές της εκτέλεσης, όσο αυτή με τους μελλοθάνατους να πηγαίνουν προς τον θάνατο τραγουδώντας. Τα εκατοντάδες βουρκωμένα μάτια που αντικρίζουν αυτές τις εικόνες είναι από μόνα τους «μάρτυρες» του μεγαλείου αλλά και της σποράς που άφησαν οι ήρωες του Κόμματος.

 

* * *

Πολλοί είναι εκείνοι που έρχονται για πρώτη φορά, με τις εκδηλώσεις, τα στέκια να δίνουν γνώση και πείρα πολύτιμη. Μαθητές και φοιτητές, νέοι εργαζόμενοι μιλούν παντού για εκείνα που στο Φεστιβάλ βλέπουν και διαπιστώνουν «για πρώτη φορά». Για όσα θα τους έπαιρνε χρόνια να τα γνωρίσουν χωρίς την «Κόκκινη Πολιτεία».

Στο στήσιμο του φετινού Φεστιβάλ, η ΚΝΕ οργάνωσε δεκάδες συναντήσεις εθελοντών, με εκατοντάδες νέους και νέες να συμβάλουν στο στήσιμο. Αυτό αποτυπώνεται αυτές τις μέρες, με τα «πηγαδάκια» που φτάνουν στον χώρο να κοιτούν με δέος αυτό που «κατάφεραν»: «Αυτό το έστησα εγώ», «εκεί βάλαμε κι εμείς το χέρι μας», «εδώ καθαρίσαμε» είναι οι διάλογοι ανάμεσα στους εθελοντές που βίωσαν για πρώτη φορά την τεράστια δύναμη της συλλογικότητας.

 

* * *

 

Οι «πρωτιές» όμως του Φεστιβάλ έχουν κι άλλες διαστάσεις.

Οπως την παρέα των πέντε μαθητών που μας λένε ότι επέλεξαν να παρακολουθήσουν θεατρική παράσταση στο Φεστιβάλ, αφού δεν έχουν ξαναπάει θέατρο ποτέ στη ζωή τους. Κατενθουσιασμένοι, παρακολουθώντας το έργο όπου συμμετείχαν άλλοι μαθητές, μέλη και φίλοι της ΚΝΕ δήλωναν ότι κάτι τέτοιο θα τους έμοιαζε «αδιανόητο» αν δεν είχαν έρθει στο Φεστιβάλ...

Οπως με την ΚΝίτισσα που μας λέει ότι χθες το πρωί τής τηλεφώνησε ένα άγνωστο νούμερο, και όταν απάντησε, από την άλλη γραμμή ήταν η μητέρα μιας φίλης της που ήρθε πρώτη φορά στο Φεστιβάλ: «Κορίτσι μου σε ευχαριστώ. Πρώτη φορά βλέπω το παιδί μου να διαβάζει βιβλίο που πήρε από το βιβλιοπωλείο μετά από 14 χρόνια», της έλεγε η γυναίκα από την άλλη άκρη της γραμμής. Στο βιβλιοπωλείο άλλωστε το ενδιαφέρον είναι πολύ μεγαλύτερο σε σχέση με προηγούμενες χρονιές, ειδικά για έργα των κλασικών, του Μαρξ, του Ενγκελς, του Λένιν κ.λπ.

Οπως και με εκείνη την παρέα μαθητών που προσέγγισε το Στέκι ενάντια στα ναρκωτικά, μεταφέροντας τη θετική τους «έκπληξη» για τη θέση της ΚΝΕ ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά. Εκεί βρήκαν τον «χώρο» να συζητήσουν με τους ΚΝίτες, αναζητώντας απαντήσεις αλλά και συμβουλές, πώς να χειριστούν το πρόβλημα της χρήσης, τι να απαντήσουν στο «δεν έγινε και τίποτα» που ακούνε από συμμαθητές τους.

 

* * *

 

«Μαμά έχει τόσο κόσμο ...πού είμαστε;»: Ενα μικρό κοριτσάκι έχει μείνει έκθαμβο καθώς ανεβαίνει με τους γονείς του από το στέκι «Παιδί και Οικογένεια» προς την κεντρική σκηνή. «Στην κόκκινη πολιτεία αγάπη μου» της απαντά η μητέρα της, «έτσι θα είναι αυτή που θα φτιάξουμε», και η συγκίνηση δεν μπορούσε να κρυφτεί. Θα τα καταφέρουμε...

Ριζοσπάστης