Ανέκδοτα

 

Κάτι σε ευχολόγιο φέρνει το προσχέδιο προϋπολογισμού που κατέθεσε η κυβέρνηση, με διάφορα «ανέκδοτα», όπως αυτά για την «ανάπτυξη πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ», η οποία κυλιέται στον πάτο μιας μεγάλης ύφεσης και βλέπει τα κρατικά χρέη και το κόστος δανεισμού να εκτοξεύονται. Ανέκδοτο είναι και οι προβλέψεις για κόστος Ενέργειας πολύ κάτω από τις σημερινές τιμές κι ενώ στον ορίζοντα ο πόλεμος και οι ενεργειακοί ανταγωνισμοί οξύνονται. Οι προβλέψεις των αστικών επιτελείων έχουν μεγαλύτερη «σχετικότητα» σε συνθήκες που δεν μπορούν να προβλέψουν καλά - καλά πόσος θα είναι ο πληθωρισμός τον επόμενο μήνα. Πόσο μάλλον για το ποια θα είναι η κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας και των συμμαχιών τους σε έναν χρόνο από σήμερα. Το κύριο βέβαια είναι άλλο... Αποτυπώνεται στα νούμερα της φοροληστείας, που υπολογίζεται να φτάσει τα 78 δισ. ευρώ, στα ματωμένα πλεονάσματα που εκτινάσσονται στο 3,3% του ΑΕΠ, στα στοιχεία για την αύξηση των «επενδύσεων» κατά 8%, με «οδηγό» τα νέα χρηματοδοτικά πακέτα και τις «μεταρρυθμίσεις» (βλ. αντιλαϊκές ανατροπές). Από κοντά και όσα κρύβονται ανάμεσα στις γραμμές, όπως π.χ. οι εξοπλισμοί για τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια. Ολα αυτά είναι ο πυρήνας του προϋπολογισμού για την πάση θυσία στήριξη του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του μέσα στη «δύσκολη συγκυρία» που είναι μπροστά. Σε αυτή την πολιτική δεσμεύεται η όποια επόμενη κυβέρνηση, με τα κοστολογημένα μέτρα που συνθέτουν το κοινό τους πρόγραμμα.

Μπουγάδα...

«Σε μια εργασιακή ζωή 40 ετών, θα περάσουμε στη δουλειά σχεδόν 77.000 ώρες. Μέσα σε αυτές τις ώρες, πολλοί εργαζόμενοι θα αντιμετωπίσουν παρενόχληση, λεκτική βία, συναισθηματικό εκβιασμό, απαξίωση, εκφοβισμό. Θα ακούσουν ότι η δουλειά τους θέλει γερό στομάχι και πως πρέπει να υπομείνουν τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του πετυχημένου συνεργάτη, του προϊσταμένου. Πως θα πρέπει να μάθουν να συνεργάζονται με τοξικούς τους συναδέλφους. Την ίδια ώρα, όμως, πρέπει να μιλήσουμε και για τα δικαιώματα των εργοδοτών, γιατί και εκείνοι αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους; Πόσες επιχειρήσεις, ειδικά μικρομεσαίες, αντιμετωπίζουν πίεση και δυσκολίες στη διαχείριση των ομάδων τους; Και οι εργοδότες είναι θύματα των ψυχοκοινωνικών παραγόντων, όχι μόνο οι εργαζόμενοι». Ο πύρινος αυτός λόγος υπέρ των εργοδοτών που καταπιέζονται από τους βάρβαρους εργαζομένους τους είναι της Ελεονώρας Μελέτη, ευρωβουλευτή της ΝΔ. Πόσο θράσος χρειάζεται για να κακοποιείς με αυτόν τον τρόπο την άθλια πραγματικότητα στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας; Μέχρι ποιο σημείο φτάνουν οι δεσμεύσεις της ΝΔ και των άλλων κομμάτων στο κεφάλαιο, ώστε να λιβανίζουν αισχρά τους δύσμοιρους εργοδότες, που ...υποφέρουν από τους κακούς και ασυνεπείς εργαζόμενους, τους οποίους χαρακτηρίζει μάλιστα «ομάδα»; Κάτι σαν συνεργάτες δηλαδή, που έχουν αμοιβαία ευθύνη να συνεργάζονται σωστά για το κοινό τους καλό!

... και ξέβγαλμα

Ολα αυτά για να στηρίξει τη νομοθετική έκθεση σχετικά με τους ψυχοκοινωνικούς κινδύνους και την Ψυχική Υγεία στον χώρο εργασίας, όπου η ίδια είναι εισηγήτρια εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Οπως είπε, «ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας εκτιμά ότι πάνω από 840.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από παθήσεις που συνδέονται με τέτοιους κινδύνους. Η πρόληψη, λοιπόν, και οι υγιείς εργασιακές σχέσεις χτίζονται με συνεργασία και ωφελούν όλους. Και ο φάκελος αυτός που θα ψηφίσουμε αύριο έρχεται να βοηθήσει τους υπεύθυνους εργοδότες που θέλουν η επιχείρησή τους να είναι παραγωγική και ευέλικτη, αλλά και τους εργαζόμενους να αποδίδουν σε υγιή περιβάλλοντα απολαμβάνοντας την εργασία τους». Μετά το μπουγάδιασμα έρχεται και το ξέπλυμα των εργοδοτών. Γιατί τα μέτρα πρόληψης της Ψυχικής Υγείας παρουσιάζονται περίπου ως επένδυση για την εργοδοσία, προκειμένου να εμπεδώνεται η «εργασιακή ειρήνη», με στόχο τη μεγαλύτερη παραγωγικότητα και ευελιξία, όπως ξεδιάντροπα ομολογεί η ευρωβουλευτής της ΝΔ. Ο,τι συμβαίνει δηλαδή συνολικότερα με τα μέτρα Υγείας και Ασφάλειας, που είναι αποδεκτά μέχρι εκεί που δεν απειλούν τα κέρδη της εργοδοσίας. Μέχρι εκεί δηλαδή που ένας νεκρός ή διαλυμένος σωματικά και ψυχικά εργαζόμενος τους κοστίζει λιγότερο από το να τον κρατάνε υγιή.

Ανάσα

Η είδηση ότι το 5% περίπου των επιτυχόντων στα επαρχιακά πανεπιστήμια δεν πάνε να γραφτούν λόγω κόστους, έκανε κάποιους να πέσουν από τα σύννεφα. Μνημειώδης είναι όμως και η αντίδραση του υπουργείου Παιδείας, το οποίο, για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, παρουσιάζει ως «ενίσχυση» τα κονδύλια που προβλέπονταν πέρσι για το φοιτητικό επίδομα και θα διοχετευθούν στους δευτεροετείς! Από κοντά και το κόμμα Τσίπρα πλειοδοτεί για το φοιτητικό στεγαστικό επίδομα, με το επιχείρημα πως δεν στηρίζει μόνο τον φοιτητή, αλλά «και ένα ενοίκιο, ένα καφέ, ένα μικρό μαγαζί, μια τοπική αγορά. Στηρίζεται η πόλη που ζει και αναπνέει γύρω από το πανεπιστήμιο»! Καμιά έκπληξη δεν προκαλεί. Αλλωστε, η αγωνία τους για το ...καλό της οικονομίας έχει καταγραφεί και με τη στήριξη στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, με αστείες προφάσεις. Ο σκοπός όμως των φοιτητών και των οικογενειών τους δεν είναι να «τονώσουν» την τοπική οικονομία, ούτε να κάνουν τουρισμό μακριά από τον τόπο κατοικίας τους. Το πρόβλημα είναι ότι οι σπουδές μακριά από το σπίτι κοστίζουν μια περιουσία και ότι η κυβέρνηση απορρίπτει συστηματικά όλα τα δίκαια αιτήματα των φοιτητικών συλλόγων και των σωματείων για δωρεάν σίτιση και στέγαση, πραγματική στήριξη του λαϊκού εισοδήματος, πτυχία με αξία. Οι διεκδικήσεις αυτές απαιτούν σύγκρουση με την πολιτική της κοστολογημένης φτώχειας και μόνο έτσι μπορούν ο λαός και τα παιδιά του να πάρουν ανάσα.

Ριζοσπάστης