Ο γενικός γραμματέας
του ΝΑΤΟ Μ. Ρούτε μιλά για μεγάλο πόλεμο σε 4-5, χρόνια προειδοποιώντας την
Ευρώπη για αύξηση τη αμυντικής της παραγωγής, στη Συρία οι μάχες συνεχίζονται
με τα συμφέροντα των ΗΠΑ, Ισραήλ και Τουρκίας, που εμπλέκονται στη διάλυση της
Συρίας, να μοιάζουν ένα μπερδεμένο κουβάρι, στην Ουκρανία η Ευρώπη συνεχίζει την
αέναη προσπάθεια αποδυνάμωσης της Ρωσίας εγκλωβισμένη σε μια άνευ όρων στήριξη
του Ζελένσκι. Το πρώτο τέταρτο του 21ου
αιώνα φαίνεται να τελειώνει με δυσοίωνους όρους και ίχνος από την ευφορία της αυγής του αιώνα δεν
μοιάζει να διασώζεται. Η ιμπεριαλιστική Δύση ετοιμάζεται για πόλεμο και
φαίνεται ν’ αδιαφορεί, ή και να το επιδιώκει, αν συμπαρασύρει σ’ αυτόν και όλο
τον κόσμο.
Στα
1992, στο απόγειο του φιλελεύθερου ενθουσιασμού μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, ο
Αμερικανός πολιτικός θεωρητικός Φ. Φουκογιάμα
έγραψε στο «Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος» για το τελικό σημείο
της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας και διαβεβαίωνε για την καθολική ισχύ της δυτικής φιλελεύθερης
δημοκρατίας ως τελικής μορφής της
ανθρώπινης κυβέρνησης. Η οποία φιλελεύθερη δημοκρατία θα παρείχε ειρήνη και
ευημερία και θα τιθάσευε συγκρούσεις και πολέμους κάτω από τη δύναμή της. Η φιλελεύθερη
όμως δημοκρατία, που παρουσιαζόταν ως μονόδρομος, κατέληξε να φαίνεται αδύναμη έστω και να διαχειριστεί μια βαθύτατη και διαρκή οικονομική κρίση,
αναδυόμενες εντάσεις και κηρυγμένους πολέμους και την αναζωπύρωση της
ακροδεξιάς και φασιστικής ιδεολογίας. Η θεωρία του τέλους της ιστορίας επιχείρησε
να αποτελέσει το κυρίαρχο ιδεολογικό σχήμα των χρόνων μετά το τέλος του ψυχρού
πολέμου, εξοβελίζοντας το σοσιαλιστικό όραμα που για παραπάνω από εκατό χρόνια
ήταν πηγή έμπνευσης για τους εργατικούς αγώνες.