Του Ελισαίου Βαγενά*
Οι προτάσεις που κατέθεσε το ΚΚΕ για άμεσα μέτρα ανακούφισης του λαού από την ενεργειακή ακρίβεια αποδείχτηκαν πολύ δύσπεπτες για την κυβέρνηση και τους απολογητές της. Ιδιαίτερη βαρυστομαχιά προκάλεσε η εκτίμηση του ΚΚΕ πως και σε αυτόν τον τομέα για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Επιπλέον, σε «κόκκινο πανί» αναδείχτηκε η πρόταση του ΚΚΕ πως η Ελλάδα και συνολικά η ΕΕ πρέπει να καταργήσει τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, που δεν λύνουν κανένα ζήτημα, αλλά αντίθετα επιβαρύνουν τη θέση των εργαζομένων σε όλη την ΕΕ και στη χώρα μας.
Δεν πρόκειται για νέα θέση του ΚΚΕ, μιας και πριν ακόμα από την τυπική έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, στα 2022, όταν η ΕΕ καθόρισε στα 2014 αυτή τη γραμμή των πολιτικών και οικονομικών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, το ΚΚΕ τοποθετήθηκε εκφράζοντας την αντίθεσή του.
Το ΚΚΕ κατήγγειλε τις κυρώσεις ως μέρος ενός οικονομικού και πολιτικού πολέμου ανάμεσα στις ΗΠΑ - ΕΕ και τη Ρωσία με θύματα τους λαούς, ενώ οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ καταψήφισαν από την πρώτη στιγμή στην Ευρωβουλή κάθε ψήφισμα που αφορούσε την επιβολή οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, υποστηρίζοντας σταθερά ότι οι κυρώσεις αυτές - όπως και τα αντίμετρα της ρωσικής πλευράς - στρέφονται ευθέως ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων, των αγροτών και των λαϊκών στρωμάτων της Ευρώπης και της Ελλάδας.
Πέρασαν 12 χρόνια και με συνέπεια το ΚΚΕ υποστήριξε και υποστηρίζει τη θέση της κατάργησης των κυρώσεων κατά της Ρωσίας και μόνο όσοι φορούν τις ευρωΝΑΤΟικές παρωπίδες δεν βλέπουν ακόμη το πόσο δίκιο έχει το ΚΚΕ.
Να, λοιπόν, που από το «ράφι» της αστικής υποκρισίας ανασύρεται και πάλι το επιχείρημα πως η χώρα μας εφαρμόζοντας τις κυρώσεις τοποθετείται ενάντια στον «επιτιθέμενο», που είναι η Ρωσία. Ο ισχυρισμός αυτός είναι πέρα για πέρα κάλπικος και φαρισαϊκός, όπως θα δείξουμε παρακάτω και να γιατί...
«Επιτιθέμενοι» και «αμυνόμενοι» στον καπιταλιστικό «φαύλο κύκλο»
Η απαράδεκτη στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία», αλλά το αποτέλεσμα μιας πορείας κλιμάκωσης των ανταγωνισμών για το μοίρασμα αγορών και σφαιρών επιρροής, ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ και τη στρατηγική της «ευρωατλαντικής διεύρυνσης», από τη μια πλευρά, και, από την άλλη, τη στρατηγική της καπιταλιστικής Ρωσικής Ομοσπονδίας για τα δικά της εκμεταλλευτικά σχέδια σε βάρος των λαών στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ και στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του ευρασιατικού ιμπεριαλιστικού συνασπισμού με την Κίνα. Θύματα αυτών των ανταγωνισμών, όπως και αυτών στο εσωτερικό της αστικής τάξης της Ουκρανίας, είναι ο ουκρανικός και ο ρωσικός λαός, που για εφτά δεκαετίες ζούσαν ειρηνικά στη Σοβιετική Ενωση.
Της ρωσικής εισβολής προηγήθηκε η ανοιχτή ευρωατλαντική ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Ουκρανία, που οδήγησε στην πραξικοπηματική ανατροπή της κυβέρνησης με την αξιοποίηση και ένοπλων φασιστικών συμμοριών, με απαγορεύσεις πολιτικών κομμάτων, διώξεις στους κομμουνιστές, βομβαρδισμούς και την πολεμική επιχείρηση καταστολής της Ανατολικής Ουκρανίας, που αντέδρασε στο πραξικόπημα. Νωρίτερα το ευρωατλαντικό μπλοκ διαχρονικά και μεθοδικά καταπάτησε τις συνθήκες που είχε υπογράψει προηγούμενα χρόνια για την ασφάλεια στην Ευρώπη, κάνοντας «φύλλο και φτερό» το διεθνές δίκαιο, με ανοιχτή πληγή την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία και τα προτεκτοράτα του Κοσόβου και της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, προχωρώντας σε συστηματικές κινήσεις πολιτικο-στρατιωτικής περικύκλωσης της Ρωσίας.
Το να ψάχνουμε «ποιος ξεκίνησε πρώτος» είναι μια άστοχη και αδιέξοδη προσέγγιση, γιατί εκείνο που πράγματι έγινε πρώτο ήταν η ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, η διάλυσή της. Η παλινόρθωση του καπιταλισμού οδήγησε στη μετατροπή του ορυκτού πλούτου και του πλούτου που παράγει ο λαός από κοινωνική περιουσία σε ατομική ιδιοκτησία και εμπόρευμα, στην εμφάνιση αστικών τάξεων στα κράτη που δημιουργήθηκαν με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, που μπήκαν στο κυνηγητό του κέρδους, σε συνεργασία με τις αστικές τάξεις των άλλων καπιταλιστικών κρατών ή σε σύγκρουση με αυτές. Όλες οι αστικές τάξεις και δίχως καμία εξαίρεση είναι εχθρικές και επιθετικές απέναντι στους λαούς, πρώτα απ' όλα των χωρών τους, σπρώχνοντας τους λαούς στην κρεατομηχανή του πολέμου για τα δικά τους συμφέροντα, για να αυξήσουν τα κέρδη τους.
Όταν, λοιπόν, τα αστικά επιτελεία στη χώρα μας μιλούν περί «αλληλεγγύης στον αμυνόμενο», αναμασούν ένα ψέμα, ένα πρόσχημα για τη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτήν την ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση, «βάζοντας πλάτη» στους σχεδιασμούς του ενός στρατοπέδου ληστών, αυτού των ΝΑΤΟ - ΕΕ, με το οποίο πάει χέρι χέρι το κυρίαρχο τμήμα της αστικής τάξης της χώρας. Τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με την προστασία του ουκρανικού ή του ρωσικού λαού, που γίνονται «σάκος του μποξ» των καπιταλιστών.
Η αληθινή αλληλεγγύη και υπεράσπιση των λαών είναι ο αγώνας σε κάθε χώρα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η πάλη ενάντια στην εμπλοκή της κάθε χώρας σε αυτόν. Είναι η ταυτόχρονη καταδίκη τόσο της στρατιωτικής εισβολής της Ρωσίας όσο και των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ. Είναι ο αγώνας για να μη διαλέξουν οι λαοί στρατόπεδο ιμπεριαλιστών - ληστών, αλλά την όχθη των δικών τους συμφερόντων: Για να συντονιστεί η πάλη των λαών ώστε αυτοί να δώσουν τη διέξοδο από τον πόλεμο, βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό τους αντίπαλο, τις αστικές τάξεις τους, τις κυβερνήσεις τους και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.
Περί «αναθεωρητισμού» και καταπάτησης του διεθνούς δικαίου
Τα αστικά επιτελεία υποστηρίζουν πως «εάν κυριαρχήσει ο αναθεωρητισμός, η παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των συνόρων, όπως έκανε η Ρωσία στην Ουκρανία, αυτό θα το βρούμε μπροστά μας σε Αιγαίο και Κύπρο από την Τουρκία». Ποια είναι η αλήθεια;
Έχει πράγματι καταντήσει ανέκδοτο να κατηγορούν τη Ρωσία για «αναθεωρητισμό» και «καταπάτηση του διεθνούς δικαίου» οι «πρωτομάστορες» της αναθεώρησης του διεθνούς δικαίου, που είχε διαμορφωθεί κάτω από τους συσχετισμούς που προήλθαν μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κάτω από την επίδραση της ΕΣΣΔ και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών.
Είναι αυτοί που το καταπάτησαν σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Αφγανιστάν, Παναμά, Νικαράγουα και καθημερινά στην Παλαιστίνη κι ο κατάλογος μπορεί να μην έχει τέλος από τα εγκλήματά τους.
Τώρα οι ΗΠΑ απειλούν με στρατιωτική επέμβαση την Κούβα, διακήρυξαν τα Στενά του Ορμούζ αμερικανική επικράτεια, ενώ δεν ξεχνάμε πως στις αρχές του χρόνου οι ΗΠΑ εισέβαλαν στη Βενεζουέλα σκοτώνοντας δεκάδες ανθρώπους και απαγάγοντας τον Πρόεδρο της χώρας που τον έχουν στη φυλακή τους. Μάλιστα, για το γεγονός αυτό μνημειώδης ήταν η δήλωση του Ελληνα πρωθυπουργού πως «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».
Ιδιαίτερα, ωστόσο, για την ΕΕ, που προτάσσει το ζήτημα της καταπάτησης του διεθνούς δικαίου για να επιβάλλει τις κυρώσεις στη Ρωσία, αξίζει να υπενθυμίσουμε σε εκείνους που το ξεχνούν, την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου.
Αλλο Ρωσία, κι άλλο Τουρκία και Ισραήλ
- Η Ρωσία εδώ και 5 χρόνια κατέχει το 20% των ουκρανικών εδαφών.
- Η Τουρκία εδώ και 52 χρόνια κατέχει το 37% των κυπριακών εδαφών.
- Το Ισραήλ εδώ και 59 χρόνια κατέχει το 85% των εδαφών της ιστορικής Παλαιστίνης.
Δεν βλέπουμε, όμως, την ίδια αντιμετώπιση από την ΕΕ (και των ελληνικών κυβερνήσεων) της κατοχής ξένων εδαφών. Ετσι:
Με την εφαρμογή των κυρώσεων της ΕΕ οι εισαγωγές της ΕΕ από τη Ρωσία έχουν καταρρεύσει κατά περισσότερο από 90% σε σύγκριση με τα προπολεμικά επίπεδα (όταν η Ρωσία προμήθευε μεγάλο μέρος του φυσικού αερίου, του πετρελαίου και των πρώτων υλών της Ευρώπης). Οι εξαγωγές της ΕΕ προς τη Ρωσία (μηχανολογικός εξοπλισμός, οχήματα, κ.λπ.) έχουν επίσης μειωθεί δραστικά (κατά περίπου 75%). Πριν από το 2022 η Ρωσία ήταν ο 5ος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΕΕ. Εχει πλέον υποχωρήσει μακριά, πέφτοντας ακόμη και κάτω από τη 15η-19η θέση στην παγκόσμια κατάταξη εμπορίου της ΕΕ. Ειδικά για τον ενεργειακό τομέα τα μερίδια της Ρωσίας σε φυσικό αέριο (από άνω του 40% έπεσαν σε λιγότερο από 20%, με κύριο ωφελημένο τις ΗΠΑ) και το ρωσικό πετρέλαιο στην ευρωπαϊκή αγορά έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από άλλους προμηθευτές (ΗΠΑ, Νορβηγία, Αλγερία, Μέση Ανατολή).
Δεν συμβαίνει, βέβαια, το ίδιο με τις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία και το Ισραήλ. Ετσι, αν και η Τουρκία κατέχει εδάφη χώρας - μέλους της ΕΕ, της Κύπρου, είναι ο 5ος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΕΕ, αντιπροσωπεύοντας 4,2% του συνολικού εξωτερικού εμπορίου αγαθών της ΕΕ. (Παρένθεση: Αυτά να τα διαβάζουν κι αυτοί που κορδώνονται όταν λένε πως τα ελληνικά σύνορα είναι ευρωπαϊκά). Επιπλέον, για την Τουρκία, η ΕΕ είναι με μεγάλη διαφορά ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος: 42,7% των τουρκικών εξαγωγών κατευθύνθηκαν στην ΕΕ και 35,3% των τουρκικών εισαγωγών προήλθαν από την ΕΕ. Το συνολικό εμπόριο αγαθών το 2025: 217,6 δισ. ευρώ.
Ανάλογες είναι οι σχέσεις της ΕΕ με το Ισραήλ: Η ΕΕ είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ, αντιπροσωπεύοντας 31,7% του συνολικού ισραηλινού εμπορίου αγαθών: 33,1% των ισραηλινών εισαγωγών και 29,4% των εξαγωγών.
Τόσο με το Ισραήλ όσο και με την Τουρκία, η ΕΕ αναπτύσσει πολιτικό διάλογο. Ενώ με τη Ρωσία έχει προχωρήσει σε 21 γύρους κυρώσεων, όταν με το Ισραήλ παρά τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού οι εμπορικές, στρατιωτικές σχέσεις δεν σταμάτησαν ποτέ. Με την Τουρκία η ΕΕ αναπτύσσει γενικευμένο εμπόριο με προώθηση της ένταξης στο καθεστώς «Made in EU», ένα πρόγραμμα όπου τα δικά της βιομηχανικά/πολεμικά προϊόντα θα θεωρούνται πλέον «ενωσιακής προέλευσης». Ανάλογη διευρυμένη συνεργασία καταγράφεται σε ζητήματα «ασφάλειας και άμυνας», με την ΕΕ να θέτει την αστική τάξη της Τουρκίας πλέον στον προθάλαμο του προγράμματος πολεμικών εξοπλισμών SAFE.
Πού οφείλεται η «ρωσοφοβία» της ΕΕ ή γιατί η ΕΕ «πυροβολεί τα πόδια της»;
Οι απολογητές της ρωσικής αστικής τάξης κάνουν λόγο για παθολογική «ρωσοφοβία», που έχει προσβάλει την ΕΕ, ενώ οι απολογητές της ιμπεριαλιστικής ΕΕ υποστηρίζουν πως η εμμονή της ΕΕ κατά της Ρωσίας οφείλεται σε «αμυντικούς» και «ηθικούς» λόγους, στην «υπεράσπιση της δημοκρατίας», της «κυριαρχίας» και άλλα τέτοια κάλπικα προσχήματα.
Τίποτα απ' αυτά δεν ισχύει! Η στάση αυτή υπαγορεύεται από τα βαθύτερα συμφέροντα των κυρίαρχων ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Σαφώς η αποκοπή από φτηνά ρωσικά καύσιμα και πρώτες ύλες δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στην οικονομία κρατών της ΕΕ (π.χ. ενεργειακό κόστος, στην ανταγωνιστικότητα της ΕΕ), κάτι που αναδεικνύει τον ισχυρισμό πως «η ΕΕ πυροβολεί τα πόδια της». Ωστόσο, αυτός ο ισχυρισμός, που εκ πρώτης όψης φαίνεται σωστός, δεν παίρνει υπόψη του πως τόσο η ΕΕ όσο και η Ρωσία δρουν σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο που επισκιάζεται από τη μεγαλύτερη σύγκρουση των ΗΠΑ και της Κίνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία στον καπιταλιστικό κόσμο.
Στην πράξη και πέρα από διακηρύξεις, το αίμα του λαού της Ουκρανίας και ο ιδρώτας των λαών της ΕΕ αποτελεί το «μαξιλαράκι» του ευρωατλαντικού ιμπεριαλιστικού άξονα, όπως και το αίμα και ο ιδρώτας του λαού της Ρωσίας γίνεται το «μαξιλαράκι» για τον υπό διαμόρφωση ευρασιατικό άξονα (Κίνας - Ρωσίας κ.ά.) σε έναν πόλεμο εξάντλησης και των δύο πλευρών.
Να γιατί βλέπουμε τον τελευταίο χρόνο πως τόσο η Ουκρανία όσο και η Ρωσία καταφέρνουν η μια στην άλλη χτυπήματα όχι μόνο σε καθαρά στρατιωτικούς στόχους, αλλά και σε υποδομές, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, κόμβους και μέσα μεταφοράς εμπορευμάτων. Αν η Ρωσία στοχεύει εργοστάσια, λιμάνια, σιδηροδρόμους, θερμοηλεκτρικούς σταθμούς κ.ο.κ., η Ουκρανία χτυπάει διυλιστήρια, αποθήκες, λιμάνια κ.ο.κ.
Το κόστος ανασυγκρότησης της Ουκρανίας, εφόσον τελειώσει ο πόλεμος, υπολογίζεται σε 600 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά και η Ρωσία έχει βαριές οικονομικές απώλειες, που πλέον φαίνονται, με την επιβράδυνση της οικονομίας της, τη μείωση των εξαγωγών ορισμένων πρώτων υλών και αγροτικών προϊόντων (π.χ. σιταριού), την αύξηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού κ.ο.κ.
Από τη στιγμή που ο πόλεμος είναι για τις αστικές τάξεις πεδίο διεκδίκησης αγορών, ενεργειακών δρόμων, πρώτων υλών και εδαφών, η ΕΕ επιδιώκει να διασφαλίσει τα δικά της μερίδια στα εύφορα και πλούσια σε πρώτες ύλες εδάφη της Ουκρανίας, που θεωρεί κρίσιμα για το μέλλον των δικών της μονοπωλιακών ομίλων (π.χ. λίθιο για τις μπαταρίες της αυτοκινητοβιομηχανίας της). Η Ουκρανία διαθέτει 25 από τις 34 κρίσιμες πρώτες ύλες της ΕΕ, μεταξύ άλλων γραφίτη, λίθιο, τιτάνιο, βηρύλλιο και ουράνιο.
Επιπλέον, ο πόλεμος χρησιμοποιείται από τις Βρυξέλλες ως «επιταχυντής» της λεγόμενης «πράσινης μετάβασης», της λεγόμενης «απεξάρτησης» από τα ορυκτά καύσιμα, προς όφελος των μονοπωλίων, που κερδοφορούν από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Το συνολικό μερίδιο των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας της ΕΕ έφτασε περίπου 47,5% (από 41,2% πριν τον πόλεμο), ενώ σε ποσοστό της ακαθάριστης τελικής ενεργειακής κατανάλωσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που υπολογίζει και άλλα, όπως τις ανάγκες της κίνησης, έφτασε το 26,2% (από 21,8%), με τα μεγάλα ευρωπαϊκά ενεργειακά μονοπώλια να καταγράφουν σημαντική αύξηση κερδών την ίδια περίοδο.
Τα κέρδη τους βλέπουν να αυξάνουν και εκείνοι οι ενεργειακοί ευρωπαϊκοί όμιλοι που εμπλέκονται στην εισαγωγή στην ΕΕ του αμερικανικού LNG. Δεν κερδίζουν μόνο αμερικάνικα μονοπώλια, αλλά υπάρχει και μια ολόκληρη ευρωπαϊκή «αλυσίδα» μονοπωλιακών ομίλων που κερδίζει από την αγορά, μεταφορά, εμπορία, επαναεριοποίηση και μεταπώληση του LNG, όπως π.χ. εφοπλιστικά συμφέροντα. Εδώ εμπλέκονται και άλλα μεγάλα συμφέροντα, όπως αυτά που συνδέονται με τη μετατροπή χωρών υποδοχής του και προώθησής του σε άλλες χώρες (όπως π.χ. η Ελλάδα με τον λεγόμενο «Κάθετο Διάδρομο» προς χώρες της Βαλκανικής, Μολδαβία, Ουκρανία κ.ά.).
Επιπλέον, ο πόλεμος δρα καταλυτικά και για τη βαθύτερη στρατιωτικοποίηση της λυκοσυμμαχίας. Οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ, που έχει τριπλάσιο πληθυσμό από τη Ρωσία, πιο ανεπτυγμένη και ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία, αλλά υστερεί σε πρώτες ύλες και πολεμικά μέσα, θεωρούν πως μπορεί να αντέξει την οικονομική πίεση από τη σύγκρουση με τη Ρωσία, αξιοποιώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία για τη δική της στρατιωτικοποίηση, με τη δημιουργία ευρωπαϊκών μηχανισμών στρατιωτικής επέμβασης και την ενίσχυση της πολεμικής της οικονομίας, φορτώνοντας ταυτόχρονα τα βάρη της σύγκρουσης στους λαούς, που πληρώνουν με την ακρίβεια, τη βαριά φορολογία και τη φτώχεια. Στα χρόνια του πολέμου στην Ουκρανία η ΕΕ έχει αυξήσει τις πολεμικές δαπάνες της κατά 80%. Τα καθαρά κέρδη των ευρωπαϊκών ομίλων πολεμικού υλικού καταγράφουν διψήφια ποσοστά αύξησης, τροφοδοτούμενα από την αύξηση των κρατικών προϋπολογισμών για εξοπλισμούς.
Κέρδη για τους καπιταλιστές, ποτάμια αίματος για τους λαούς της Ουκρανίας και της Ρωσίας, ενεργειακή φτώχεια για τους λαούς της ΕΕ. Επιπλέον, όταν ο λαός της Ουκρανίας μένει χωρίς ρεύμα, οι λαοί της Ευρώπης χωρίς θέρμανση και ο λαός της Ρωσίας χωρίς βενζίνη, καταλαβαίνουμε καλά «ποιος πληρώνει το μάρμαρο» της σύγκρουσης.
Όχι, ωστόσο, μόνο. Υπάρχουν και τμήματα της αστικής τάξης εκατέρωθεν της σύγκρουσης που πλήττονται και δυσανασχετούν, ζητούν αλλαγή της κυρίαρχης γραμμής. Στην ΕΕ, μεταξύ άλλων αυτό εκφράζεται και με την ενίσχυση των ακροδεξιών εθνικιστικών και φασιστικών κομμάτων, που συνδέονται με τμήματα καπιταλιστών, ενώ στη Ρωσία έχουμε διάφορες δηλώσεις εκπροσώπων τμημάτων του κεφαλαίου που προειδοποιούν για προφανείς κινδύνους που αντιμετωπίζει η καπιταλιστική οικονομία στη Ρωσία και ζητούν με τον τρόπο τους «αλλαγή πλεύσης». Να θυμίσουμε πως στα 2023 στη Ρωσία είχε εκδηλωθεί το πραξικόπημα του Πριγκόζιν (του μισθοφορικού στρατού «Βάγκνερ»), συνδεδεμένου με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, που καταστάλθηκε...
Για την άρση κυρώσεων της ΕΕ σε βάρος Ρώσων καπιταλιστών
Τον Σεπτέμβριο 2026 κι ενώ η ΕΕ και οι υποστηρικτές της μας λένε πως δεν μπορούν να ακυρωθούν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας και να έχουν οι λαοί της Ευρώπης φτηνό ρωσικό φυσικό αέριο, την ίδια ώρα η ΕΕ αποφάσισε τη διαγραφή δύο εξεχόντων Ρώσων δισεκατομμυριούχων από τη μαύρη λίστα των κυρώσεων.
Πρόκειται για τους: Αλισέρ Ουσμάνοφ, μεγιστάνα μεταλλευμάτων, τεχνολογίας και τηλεπικοινωνιών, και Μιχαήλ Φρίντμαν, επιχειρηματία με δραστηριότητες σε τραπεζικό τομέα, Ενέργεια και τηλεπικοινωνίες. Οι δυο τους είναι στην 1η δεκάδα των πλουσιότερων Ρώσων καπιταλιστών και για την άρση των κυρώσεων της ΕΕ σε βάρος τους παίχτηκε μια μεγάλη διπλωματική «παρτίδα», με την εμπλοκή κρατών της ΕΕ (Γαλλίας, Σλοβακίας, Λουξεμβούργου), αλλά και κρατών του Οργανισμού Τουρκογενών Χωρών, κυρίως Τουρκίας, Αζερμπαϊτζάν και Ουζμπεκιστάν, που δεν θα αναδείξουμε εδώ.
Το δίδαγμα, ωστόσο, είναι προφανές: Στον καπιταλιστικό κόσμο ισχύει το εάν έχεις χρήμα διάβαινε! Μπροστά του καταρρέουν οι αστείες δικαιολογίες που αντιτάσσουν όταν ζητάμε εδώ και τώρα να άρουν τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας και να εισάγουν φτηνό ρωσικό φυσικό αέριο, έναντι του πανάκριβου αμερικάνικου LNG, ή για να μπορέσουν οι Έλληνες αγρότες να βρουν φτηνά λιπάσματα και να εξάγουν και στη Ρωσία τα προϊόντα τους.
Ο κίνδυνος γενίκευσης του πολέμου
Στα πεδία των μαχών του ιμπεριαλιστικού πολέμου νέοι άνθρωποι πληρώνουν με αίμα τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα καπιταλιστικά συμφέροντα. Ας μην αμελούμε πως η κυβέρνηση Ζελένσκι δεν θα μπορούσε να σταθεί στον πόλεμο με τη Ρωσία χωρίς τη στήριξη του ΝΑΤΟ, στο οποίο εξακολουθούν να ηγούνται οι ΗΠΑ. Αυτό, όμως, καθόλου δεν εμποδίζει η αιματοχυσία να συνδυάζεται με τα επιχειρηματικά αλισβερίσια ανάμεσα στις αστικές τάξεις.
Πρόσφατα ο Βλ. Πούτιν φέρεται να πρότεινε στον Πρόεδρο των ΗΠΑ την εξαγορά από αμερικάνικα μονοπώλια της περιουσίας του ρωσικού ενεργειακού ομίλου της «Lukoil» στο εξωτερικό (διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων σε διάφορες χώρες αξίας άνω των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων), ενώ και ο Ντ. Τραμπ από τη μεριά του έριξε στον Ρώσο Πρόεδρο διάφορα «δίχτυα» οικονομικών θέλγητρων προς το ρώσικο κεφάλαιο, επιδιώκοντας να βάλει «σφήνα» στη διαμόρφωση του ευρασιατικού ιμπεριαλιστικού άξονα Ρωσίας - Κίνας.
Την ίδια ώρα, η ΕΕ επιμένει να κρατά και να επεκτείνει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, με εξαίρεση αυτές που αφορούσαν τους παραπάνω Ρώσους δισεκατομμυριούχους. Μάλιστα αυτή η άτεγκτη στάση έναντι της Ρωσίας συνοδεύεται κι από διακηρύξεις της ΕΕ πως έχει στόχο να ετοιμαστεί για μια ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση με τη Ρωσία έως το 2030, βγάζοντας στη φόρα και σενάρια πολεμικής κλιμάκωσης, π.χ. γύρω από τον λεγόμενο «Διάδρομο Σουβάλκι» (Suwalki Gap), που συνδέει τα κράτη - μέλη της ΕΕ στη Βαλτική (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία) με την Πολωνία, ενώ ταυτόχρονα συνδέει τη Λευκορωσία με τον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ.
Οι ρόλοι του «καλού και κακού μπάτσου» έναντι της Ρωσίας, με στόχο να αλλάξει αυτή στρατόπεδο στη μεγάλη επερχόμενη σύγκρουση με την Κίνα, είναι μοιρασμένοι μέσα στο ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, αλλά σαφώς συνδέονται και με τις σοβαρές αντιθέσεις στο εσωτερικό του, με τη σύγκρουση διαφορετικών μεγάλων συμφερόντων.
Τίποτα το καλό, ωστόσο, δεν προμηνύουν για τους λαούς οι σχεδιασμοί, οι αντιθέσεις, τα παζάρια ανάμεσα στις αστικές τάξεις, τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τις συμμαχίες τους. Ελλοχεύει ο κίνδυνος της γενίκευσης της αιματοχυσίας, παρά τις συζητήσεις περί ειρήνης και τις διάφορες μπίζνες τους.
Να γιατί είναι αναγκαία η ενίσχυση της πάλης ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και συμμαχίες, για την αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ με τον λαό κυρίαρχο στον τόπο μας.
*Ο Ελισαίος Βαγενάς είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ.
(Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου»)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου