Ολα για την «επιχειρηματικότητα»

Σκίτσο αρχείου: Πριν ακόμα την εφαρμογή του αυτόματου «κόφτη» η κυβέρνηση ενεργοποιεί μικρότερους «κόφτες» από δαπάνες σε δήμους και περιφέρειες...

Συγκρατημένα αισιόδοξη δηλώνει η «Αυγή» για την έκβαση της υπόθεσης της «Μαρινόπουλος», σύμφωνα με μήνυμα που «έστειλε» ο Γ. Σταθάκης. Η αισιοδοξία της αντλείται από το ότι ο υπουργός δήλωσε ότι δεν μπορεί να απαντήσει (!) στο ερώτημα αν υπάρχουν κι άλλοι επενδυτές για την επιχείρηση πέραν από την «Σκλαβενίτης», ότι παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις και ότι θεωρούν ότι υπάρχουν περιθώρια για θετική κατάληξη στις διαπραγματεύσεις... 

 

Οσο η «Αυγή» και η κυβέρνηση παρακολουθούν με «συγκρατημένη αισιοδοξία» το θέμα, ευτυχώς οι εργαζόμενοι δεν μένουν με σταυρωμένα τα χέρια: Οργανώνονται και διεκδικούν χωρίς να αναμένουν τους επενδυτές. 

 

Λεπτομέρεια: Λίγο παρακάτω η εφημερίδα ενημερώνει για τις νέες δράσεις του ΕΣΠΑ για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας.

 

 Διαλέξτε λοιπόν: Αν δεν αισιοδοξείτε για πιθανούς επενδυτές της «Μαρινόπουλος», χαρείτε για το νέο ΕΣΠΑ και τα κονδύλια που ετοιμάζονται για το κεφάλαιο. 

 

Οσο για το λαό; Ξαναζέσταμα του μύθου του παράλληλου προγράμματος και ψίχουλα για την αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας.

«Συντρόφισσα, σε σένα ανήκει η πιο τιμητική θέση!»

 

«Συντρόφισσα, σε σένα ανήκει η πιο τιμητική θέση!»

Επιμέλεια: Οικοδόμος //

Στις 28 Ιούλη του 1980, έξω από το εργοστάσιο-γκέτο της ΕΤΜΑ,  δολοφονείται η Σωτηρία Βασιλακοπούλου. Η Σωτηρία σπούδαζε στην Πάντειο και ήταν μέλος της ΚΝΕ. Μαζί με άλλους συντρόφους της βρίσκονταν έξω από την πύλη του εργοστασίου και μοίραζαν προκηρύξεις για την απεργία που θα γινόταν την επόμενη μέρα.
Η διεύθυνση του εργοστασίου είχε δώσει ρητή εντολή στους μπράβους της να μη φτάσει προκήρυξη σε χέρι εργάτη. Όταν σχόλασε η βάρδια και άνοιξε η πύλη, ο οδηγός ενός πούλμαν (Μάριος Χαρίτος) που μετέφερε εργάτες,  ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα και κινήθηκε προς το μέρος των φοιτητών. Το βαρύ όχημα πέρασε πάνω από τη Σωτηρία και της αφαίρεσε τη ζωή.
Οι αστυνομικοί που βρίσκονταν στο απέναντι πεζοδρόμιο κατέγραψαν τη δολοφονία ως «τροχαίο ατύχημα». Σαν τέτοιο αντιμετωπίστηκε και από μεγάλη μερίδα του τύπου που δημοσίευσαν την είδηση στη στήλη με τα τροχαία του σαββατοκύριακου…

Βαφτίζουν «κοινωνική πολιτική» την πολιτική φτωχοποίησης του λαού

 

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ «ΝΕΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ»

Ενάμιση χρόνο μετά την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ενώ κλιμάκωσε την αντιλαϊκή πολιτική ψηφίζοντας το 3ο μνημόνιο, συνέχισε να εφαρμόζει κατά γράμμα όλα τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα των προηγούμενων κυβερνήσεων, ενώ φόρτωσε στην πλάτη του λαού και νέα, εμφανίστηκε χτες να μιλάει για τη δημιουργία του «νέου κοινωνικού κράτους». Το κράτος, όμως, αυτό ούτε «νέο» είναι, ούτε πολύ περισσότερο «κοινωνικό». Αντίθετα, αποτελεί στήριγμα της άγριας επίθεσης στο εργατικό - λαϊκό εισόδημα, των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις και των σκληρών χαρατσιών σε μισθωτούς, συνταξιούχους, φτωχούς αγρότες και χρεοκοπημένους ελευθεροεπαγγελματίες. Για τα μέτρα δε που εξήγγειλε ούτε το «να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι» δεν ισχύει.
Με πρόσχημα το ότι παρέλαβε από τους προηγούμενους «καμένη γη», ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωσε χτες, κατά τη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Κοινωνικής Πολιτικής (ΚΥΣΚοιΠ), ελάχιστα και προσωρινά ψίχουλα σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες που και η δική του πολιτική έριξε σε συνθήκες εξαθλίωσης. 

Ουσιαστικά, επιχειρεί να εκπαιδεύσει το λαό να αποδεχτεί να ζει με τα ελάχιστα, να αποδεχτεί τη βαρβαρότητα και τη μιζέρια ως αναγκαίο κακό, να συμβιβαστεί με τη φτώχεια και την ανέχεια, να κατεβάσει και άλλο τον πήχη των απαιτήσεών του. Εφτασε στο σημείο να παρουσιάσει ως πυλώνες (7 τον αριθμό) της κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης μέχρι και το νόμο - λαιμητόμο για την Κοινωνική Ασφάλιση και τις νέες ανατροπές στα Εργασιακά που μαζί με το κουαρτέτο προωθεί!

Διατάξεις-φαρμάκι για το λαό, ράβε - ξήλωνε στον ΕΝΦΙΑ που θα καταργούσαν (VIDEO)

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Διατάξεις-φαρμάκι για το λαό, ράβε - ξήλωνε στον ΕΝΦΙΑ που θα καταργούσαν (VIDEO)

Στην Ολομέλεια της Βουλής συζητείται το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, το οποίο περιλαμβάνει αντιλαϊκά φορολογικά μέτρα που πλήττουν τους αγρότες, ρυθμίσεις που καθορίζουν τους «κανόνες του παιχνιδιού» ανάμεσα στους μονοπωλιακούς ομίλους που δραστηριοποιούνται στα καπνικά προϊόντα, καθώς και την ενσωμάτωση κοινοτικών οδηγιών για τελωνειακές παραβάσεις.

Με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο καταργείται το ισχύον ειδικό καθεστώς της επιστροφής ΦΠΑ στους αγρότες, οι οποίοι πωλούν τα αγροτικά προϊόντα δικής τους παραγωγής στις λαϊκές αγορές.

Για το λαθρεμπόριο καπνικών προϊόντων παραχωρείται στις ίδιες τις καπνοβιομηχανίες το δικαίωμα να λαμβάνουν μέτρα, ενώ παράλληλα δημιουργείται ένα «ανεξάρτητο τρίτο μέρος» που θα το αναλάβουν θυγατρικές των καπνοβιομηχανιών.

Το σκέλος του νομοσχεδίου που αφορά την ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας για τη συνεργασία με την Europol και την Eurojust για τελωνειακές παραβάσεις επιβάλλει ένα πλήρες φακέλωμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλους σκοπούς.

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ • 27 Ιουλιου 2016

Στρίβειν δια της… αναθεώρησης (του Συντάγματος)!

Ο αποπροσανατολισμός, δηλαδή η μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης από τα άμεσα προβλήματα που πλήττουν την πλειοψηφία του λαού, είναι πάγια πρακτική των κυβερνήσεων. Έτσι, όταν τα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν μια σοβαρή απειλή εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής, η κυβέρνηση ανοίγει συζήτηση για ένα άλλο (μεγάλο, ή μικρό) πρόβλημα. Στόχος αυτής της πολιτικής πρακτικής είναι να διασπαστεί το ενδιαφέρον των πολιτών και έτσι να περάσει με μικρότερες αντιδράσεις η πολιτική της κυβέρνησης.
Πιστός στις «παραδόσεις» των προκατόχων του, ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, παρουσίασε στις 25 Ιουλίου, στο προαύλιο της Βουλής, τις προτάσεις της κυβέρνησης του για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Την ώρα που…

Κανείς δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα της αναθεώρησης, αν και το ζήτημα που τίθεται είναι προς ποια κατεύθυνση θα γίνει αυτή η αναθεώρηση. Ωστόσο , τίποτα δεν συνηγορεί υπέρ της αναγόρευσης του θέματος σε πρώτο όσον αφορά τη συγκυρία.
Την ώρα που τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν την ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση των λαϊκών νοικοκυριών, την ώρα που έρχεται ο ΕΝΦΙΑ, την ώρα που προετοιμάζεται η απαγόρευση του απεργιακού δικαιώματος, την ώρα που αρχίζουν οι κατασχέσεις καταθέσεων και οι μαζικοί πλειστηριασμοί σπιτιών, την ώρα που προωθείται η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, τι νόημα έχει μια συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος;

Ρεσιτάλ εμπαιγμού

Eurokinissi

Η επιχείρηση αποπροσανατολισμού του λαού από την κυβέρνησης καλά κρατεί...

Το ρεσιτάλ εμπαιγμού σε βάρος του ελληνικού λαού, που έχει πληρώσει ακριβά την καπιταλιστική κρίση και το στόχο της ανάκαμψης για το κεφάλαιο, που στηρίζουν οι πολιτικές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, έφτασε χτες στο απόγειό του με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για το θέμα της Εξεταστικής Επιτροπής. 

 

Εκπρόσωποι της κυβέρνησης, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού, χωρίς ίχνος τσίπας, επί ώρες τσακώνονταν με φόντο τα συντρίμμια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, κάτι για το οποίο όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου, έχουν βάλει το χεράκι τους. 

 

Ακούσαμε, λοιπόν, για παράδειγμα, τον Ευ. Βενιζέλο να μιλά για «ένα σκληρό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησε στην πλήρη υποταγή της χώρας με ένα τρίτο μνημόνιο plus και ένα τέταρτο που θα είναι στο διηνεκές». 

 

Ακούσαμε τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτη Φάμελλο, να λέει: «Εμείς θα είμαστε με το λαό. Εσείς να μείνετε με τη διαπλοκή. Προχωράμε με όρθιο το κεφάλι, γιατί είμαστε περήφανοι για την πολιτική μας». Και δεν είναι μόνο αυτά. 

 

Ακούστηκαν πολλά και διάφορα από όλους εκείνους που έχουν κόψει μισθούς και συντάξεις, που έχουν επιβάλει και αυξήσει τη φορολογία στα λαϊκά στρώματα, που θέσπισαν και συνέχισαν τον ΕΝΦΙΑ, που έχουν καταδικάσει το λαό για πολλά χρόνια να ζει με το φόβο εάν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα...

Μονκάδα, 26 Ιούλη 1953: Οι τουφεκιές που σήμαναν την ημ. λήξης της εκμετάλλευσης και άνοιξαν το δρόμο προς τον σοσιαλισμό

Γράφει ο Οικοδόμος //

 

«Αν δεν είχαμε μελετήσει μαρξισμό ―αυτή η ιστορία είναι πιο μεγάλη, αλλά σας λέω μόνο αυτό― αν δεν είχαμε γνωρίσει από τα βιβλία την πολιτική θεωρία του Μαρξ κι αν δεν είχαμε εμπνευστεί από τον Μαρτί, από τον Μαρξ και από τον Λένιν, δε θα είχαμε καταφέρει ούτε καν να συλλάβουμε την ιδέα μιας επανάστασης στην Κούβα, γιατί με μια ομάδα ανθρώπων από τους οποίους κανείς δεν έχει περάσει από στρατιωτική ακαδημία δεν μπορείς να κάνεις πόλεμο εναντίον ενός στρατού καλά οργανωμένου, καλά οπλισμένου, στρατιωτικά εκπαιδευμένου, και να κερδίσεις τη νίκη ξεκινώντας ουσιαστικά από το μηδέν.»

Φιντέλ Κάστρο Ρους*

Στις 26 Ιούλη του 1953, ομάδες 160 οπλισμένων ανταρτών εξαπολύουν ταυτόχρονες επιθέσεις στο στρατώνα  Μονκάδα, στο Σαντιάγο της Κούβας, και στη στρατιωτική εγκατάσταση «Κάρλος Μανουέλ ντε Σέσπεδες» του Μπαγιάμο. Σκοπός τους να αιφνιδιάσουν τις δυνάμεις του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα, που είχε καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα ένα χρόνο νωρίτερα (10 Μάρτη 1952) και να τον ανατρέψουν.

Το Σαντιάγο ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κούβας και πρωτεύουσα της επαρχίας Οριέντε. Στο Μονκάδα υπήρχε βάση περίπου 1500 στρατιωτών και αποθήκες με χιλιάδες όπλα διαφόρων τύπων.

Πάνω: Ο στρατώνας Μονκάδα το 1953, μετά την επίθεση. Κάτω: Μπροστά στο κτίριο, γιορτασμός της εθνικής επετείου, εκδήλωση τιμής και μνήμης του κουβανικού λαού και της επαναστατικής ηγεσίας του.

Πες το με ένα διάγραμμα...

Σκίτσο αρχείου

Ενα παράξενο διάγραμμα παραθέτει ο ΣΕΒ στο τελευταίο εβδομαδιαίο Δελτίο του, επικαλούμενος ανάμεσα σε άλλα στοιχεία του ΟΟΣΑ. Στο διάγραμμα καταγράφει το ποσοστό των συνδικαλισμένων εργαζομένων του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της ΕΕ το 2008, σε συνάρτηση με τις γενικές απεργίες που κηρύχτηκαν σε κάθε κράτος την περίοδο 1980 - 2008. 

 

Παρά το γεγονός ότι από μια πρώτη ματιά τα στοιχεία φαίνονται εντελώς αναξιόπιστα, ωστόσο δείχνουν τη λογική του ΣΕΒ και τη σκοπιμότητα που θέλει να υπηρετήσει με το διάγραμμα που δημοσιεύει. 

 

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία, το 2008 συνδικαλίζονταν στην Ελλάδα το 22% περίπου των εργαζομένων στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα, ενώ την περίοδο 1980 - 2008 έγιναν στη χώρα περίπου 40 γενικές απεργίες. Ο ΣΕΒ σχολιάζει «Ελλάς το μεγαλείο σου» και συγκρίνει αυτά τα στοιχεία με χώρες, όπως η Σουηδία, όπου συνδικαλίζεται το 70% και πλέον, αλλά το διάστημα που εξετάζεται δεν έγινε ούτε μια γενική απεργία. 

 

Αν κάνουμε μια απλή διαίρεση, προκύπτει ότι στην Ελλάδα, τα 28 χρόνια που «μελετάει» ο ΣΕΒ, γίνονταν κάτι λιγότερο από 1,5 γενική απεργία το χρόνο. Φαίνεται, όμως, ότι ούτε αυτό είναι αρκετό για τον ΣΕΒ, ο οποίος θα ήθελε προφανώς να μηδενιστούν οι απεργίες, γι' αυτό ζητάει εφαρμογή και του «lock out». 

 

Και, βέβαια, δεν δείχνει να ενοχλείται από το μεγαλύτερο ποσοστό των συνδικαλισμένων εργαζομένων σε άλλες χώρες, στο βαθμό που εκεί δεν προκαλούν ...φασαρίες στο κεφάλαιο, επειδή η πλειοψηφία των σωματείων είναι ενεργό τμήμα του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού και υπηρετεί τη γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού.

Πλήρης απαλλαγή από δημοτικά τέλη για τους κατοίκους της Ξερόλακκας και του Βιολογικού Καθαρισμού

 

 

Η σταθερή διεκδίκηση της Δημοτικής Αρχής Πάτρας, για πλήρη απαλλαγή από δημοτικά τέλη, στις ζώνες γύρω από την Ξερόλακκα και το Βιολογικό Καθαρισμό στις Ιτιές, έφερε αποτέλεσμα.

Εγκρίθηκε τελικά, μετά από αντίστοιχη προσφυγή στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση του Δήμου Πατρέων, η πλήρης απαλλαγή από δημοτικά τέλη στην περιοχή της Ξερόλακκας και του Βιολογικού Καθαρισμού, που ήταν και απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου.

Θυμίζουμε ότι η Δημοτική Αρχή είχε αντιδράσει στην αρχική απόφαση της Αποκεντρωμένης να απορρίψει την απαλλαγή δημοτικών τελών για κατοίκους της Ξερόλακκας και του Βιολογικού, καθώς θεωρούσε αδικία να μην υιοθετείται μια τέτοια ρύθμιση, για περιοχές που, αποδεδειγμένα, δέχονται επιβάρυνση και όχληση.

«Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΙΣΥΦΟΥ»

 


«Και τι θα βγει;». «Τι ωφελεί;». «Μια από τα ίδια θάναι πάλι». «Όλα είναι στημένα, τίποτα δεν γίνεται, τίποτα δεν αλλάζει». «Όλοι ίδιοι είναι».

Ο Σίσυφος τιμωρημένος από τους θεούς στα Τάρταρα σπρώχνει ένα βράχο συνεχώς προς την κορυφή. Όταν φτάνει κοντά κουράζεται, ξεφεύγει ο βράχος και κατρακυλάει στα τάρταρα και πάλι ο Σίσυφος ξεκινάει από την αρχή.

Ο Σίσυφος είναι η ανθρώπινη κοινωνία. Είναι τα χιλιάδες χρόνια της ανθρωπότητας στην εξελικτική και την απελευθερωτική της πορεία.

24 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974, ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ Ένας συμβιβασμός υπό το φόβο του λαού

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ • 24 Ιουλιου 2016

Τα ξημερώματα της 24 ^ηςΙούλητου 1974, μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις μεταξύ των εκπροσώπων της καταρρέουσας χούντας και του αστικού πολιτικού κόσμου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίζεται πρωθυπουργός. Ετσι ανοίγει το κεφάλαιο: «Μεταπολίτευση ».

Κανείς δεν αμφισβήτησε ότι η πολιτική αλλαγή, που συντελέστηκε εκείνη τη μέρα, ήταν το προϊόν ενός συμβιβασμού. Η σωστή εκτίμηση για το χαρακτήρα αυτού του συμβιβασμού, όπως και των δυνάμεων που πήραν μέρος σ’ αυτόν, ήταν πολύτιμο εργαλείο για την ανάλυση των νέων συνθηκών που προέκυπταν και των νέων καθηκόντων για το μαζικό λαϊκό κίνημα στη νέα κατάσταση.

Στις 29 Ιούλη η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ δίνει την εκτίμησή της και ανακοινώνει τις θέσεις της:

«1. Η ασίγαστη πάλη του ελληνικού λαού κατά της στρατιωτικής φασιστικής δικτατορίας, η έντονη λαϊκή αντίδραση στο χουντικό πραξικόπημα – προδοσία σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας και η αντίσταση του κυπριακού λαού, η επέμβαση τουρκικών δυνάμεων στη Μεγαλόνησο, ύστερα από την επέμβαση της χούντας, η διεθνής απομόνωσή της, όλα αυτά, όξυναν στο έπακρο την κρίση του τυραννικού καθεστώτος. Η δικτατορία και οι νέοι προστάτες της βρέθηκαν σε αδιέξοδο. Η αντίσταση στη χούντα επεκτεινόταν και στο στρατό. Η παραμονή της χούντας στη διακυβέρνηση της χώρας εγκυμονούσε άμεσο κίνδυνο για το φασιστικό καθεστώς, την αμερικανοκρατία και το ΝΑΤΟ.
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, η χουντική ηγεσία, με οδηγίες της Ουάσιγκτον και των άλλων ηγετικών ΝΑΤΟικών κύκλων ανέθεσε τη διακυβέρνηση της χώρας σε συντηρητικούς αστούς πολιτικούς, με επικεφαλής τον Κ. Καραμανλή.

2. Στην πολιτική ζωή σημειώνεται μια αλλαγή. Η αλλαγή αυτή, προϊόν μιας συμφωνίας ανάμεσα στη χούντα, στους Αμερικανούς, στους άλλους κύριους εταίρους του ΝΑΤΟ και στους παραπάνω πολιτικούς παράγοντες, συνίσταται στο ότι αποσύρθηκε από το προσκήνιο η χούντα και ήρθε πολιτική κυβέρνηση.
Η τέτοια αλλαγή αποτελεί προσπάθεια αναπροσαρμογής της πολιτικής των Αμερικανών και των άλλων κύριων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στις νέες συνθήκες, εθνικές και διεθνείς. Αποβλέπει στην εκτόνωση της συμπυκνωμένης λαϊκής αγανάκτησης, στη ματαίωση της ριζικής δημοκρατικής μεταβολής, στη διατήρηση των στρατηγικών θέσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη χώρα μας και στην επέκτασή τους στην Κύπρο και γενικότερα στη Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, η αλλαγή αυτή αποτελεί ομολογούμενη χρεοκοπία της χούντας και της αμερικανοκρατίας, μια ήττα τους. Δημιουργεί νέες δυνατότητες για το δημοκρατικό αγώνα του λαού».

 

Κατάσταση Πολέμου

 

Δεν πρόκειται απλά για μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης. Πρόκειται για μια “εξαιρετική” πολεμική κανονικότητα, που πραγματώνεται ως διαρκές καθεστώς μαζικής κρατικής τρομοκρατίας. Ένα καθεστώς έννομης τρομοκρατίας, που εκπληρώνεται με μέσα στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά, σφυρηλατώντας μια κατάσταση τρόμου, που αφορά κάθε πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας.

Οι φτωχοί , οι άνεργοι, οι εξαθλιωμένοι βρίσκονται στο κέντρο της επίθεσης. Μαζί με την επίφαση της καπιταλιστικής δημοκρατίας καταρρέει και η ονείρωξη της ειρηνικής συνύπαρξης των δολοφόνων με τα θύματά τους. Το ανειρήνευτο της συμβίωσης των θυμάτων του πολεμικού καπιταλισμού, με τους εκφραστές και τους σχεδιαστές του δόγματος της ολοκληρωτικής υποταγής στο Σχέδιο των καπιταλιστικών ελίτ, προβάλει πιο καθαρά από ποτέ.

Παρομοιώσεις και πραγματικότητα...

Η αντίθεση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια είναι η μόνη απάντηση για το λαό

Δε σταμάτησαν τη βδομάδα αυτή τα κυβερνητικά στελέχη, με αφορμή τα γεγονότα στην Τουρκία, να μιλάνε για Ελλάδα - «άγκυρα σταθερότητας» στην ταραγμένη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, σε μια προσπάθεια να σκορπίσουν αυταπάτες με τη σέσουλα στο λαό, για την «ευκαιρία» αναβάθμισης του ρόλου της αστικής τάξης της Ελλάδας στην περιοχή που τάχα μπορεί να σημαίνει και «ευκαιρίες» για τον ίδιο το λαό ή έστω κάποιο «απάνεμο λιμάνι» για το λαό.

 

 Αλλά η πιο ταιριαστή παρομοίωση, για όποιον έχει έστω και συναίσθηση των όσων πολύ σοβαρών σηματοδοτεί η κλιμάκωση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών είναι ότι τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και τα όνειρά τους που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σκίζεται να υπηρετήσει, αποτελούν ένα πραγματικό βαρίδι που πηγαίνει το λαό, όπως και τους υπόλοιπους, όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο του ιμπεριαλιστικού πολέμου...

Σαν απατημένη σύζυγος... 

 

Με μια μακροσκελή ανακοίνωση, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ καμώνεται ότι έπεσε τάχα από τα σύννεφα για τις θέσεις διατυπώνει ο ΣΕΒ στο προχτεσινό οικονομικό του Δελτίο σχετικά με τα Εργασιακά.

 Μεταξύ άλλων, η ΓΣΕΕ υποστηρίζει πως «οι θέσεις του ΣΕΒ (...) βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα και οι εκπρόσωποι των βιομηχάνων συνυπέγραψαν στην πρόσφατη συμφωνία ΓΣΕΕ - εργοδοτικών φορέων. Ο ΣΕΒ πρέπει να διευκρινίσει και να δώσει απαντήσεις εδώ και τώρα, για το ποιες απ' όλες τελικά είναι οι θέσεις του». 

Τι Παρίσι… τι Μακρόνησος;

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ • 23 Ιουλιου 2016

Έρχονται στιγμές που είναι απόλυτη ανάγκη οι λέξεις και το περιεχόμενο αυτών να ξαναφωτιστούν. Nα θυμηθούμε τα νοήματά τους και κυρίως να θυμηθούμε την ιστορία που φέρουν, πριν αλεθούν στο μύλο της «νεοκυματικής» γραφής της ιστορίας ή συνθλιβούν υπό το βάρος της … ανοησίας.

• Αυτή είναι η Θέμις Μπαζάκα, η οποία στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Τα Πέτρινα Χρόνια» υποδύεται την Ελένη Βούλγαρη. Η ταινία αφηγείται την ιστορία δύο πραγματικών προσώπων και πραγματικών πολιτικών κρατούμενων. Ο Μπάμπης Γκολέμας (στην ταινία τον υποδύεται ο Δημήτρης Καταλειφός) και η Ελένη Βούλγαρη ήταν κομμουνιστές – πολιτικοί κρατούμενοι το 1969. Παντρεύτηκαν ως πολιτικοί κρατούμενοι της Χούντας στις φυλακές Αβέρωφ. Ο γιος τους γεννήθηκε στη φυλακή και εκεί πέρασε τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής του. 
  
  
  
  

Μ’ ένα pokemon ξεχνιέμαι

 

 

Άρρωστες μέρες. Με τη ζέστη ανακατεύονται οι κακές ειδήσεις και η ατμόσφαιρα γίνεται πιο αποπνιχτική. Και κείνο το σφίξιμο λίγο πιο κάτω απ’ το λαιμό, σα θηλιά που χάνει την υπομονή της και μειώνεται η  ανοχή της, γίνεται ανυπόφορο και σε πνίγει.

Γέμισαν οι δρόμοι με πνιγμένους από ρυθμίσεις, δόσεις, ανέχεια, δυστυχία, δάκρυα, απ’ το αίμα που ξεπηδάει απ’ την οθόνη, από τη φρίκη που ποτίζει τα κύτταρα όπως ο αέρας που αναπνέεις, από τον φόβο, την αβεβαιότητα, τη μιζέρια, την ανασφάλεια, την απογοήτευση, τη θλίψη, την παραίτηση. Και τη βλακεία. Το νέο pokemon προκαλεί υστερία και συνεχείς οργασμούς στους εγκεφάλους με τους ανεπτυγμένους αντίχειρες που τρέμουν μη σκάσει η φούσκα που τους περιβάλλει και βρεθούν χωρίς πανοπλία. «Παιχνίδια»…

Απετάξω τη σκέψη; Απεταξάμην!...

Ένα παιχνίδι σου είπαν ότι είναι η ζωή και σου ’μαθαν τους κανόνες και πώς να χάνεις. Και το ’μαθες καλά. Υποθήκευσαν τη ζωή σου μακρύτερα από κει που φτάνει ο ίσκιος της κι εσύ από κάτω έβαλες φαρδιά πλατιά την υπογραφή σου: «συμβιβάζομαι». Φτάνει να μην κοιτάζεις στον καθρέφτη· να μη βλέπεις, να μην ακούς, να μη σκέφτεσαι. Εγκέφαλοι στο μπλέντερ και τα μυαλά στον καναπέ, στη  μπάρα, στις εξέδρες, στην οθόνη, στα σύννεφα, είτε μέσα στο κρανίο, καμιά διαφορά.