Το Άουσβιτς απελευθερώθηκε;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ  

 

Το Άουσβιτς απελευθερώθηκε;

 Στις 27 Γενάρη 1945 ο Κόκκινος Στρατός έφτανε στο Άουσβιτς. Συμπληρώθηκαν 72 χρόνια. Όσα αποκαλύφθηκαν τότε θα θυμίζουν για πάντα εκείνο το ρηθέν: Τα κτήνη είναι δημιούργημα του Θεού, η κτηνωδία είναι έργο των ανθρώπων. Η’ για την ακρίβεια εκείνων των υπανθρώπων που ομνύουν στον υπεράνθρωπο για να δικαιολογήσουν την απανθρωπιά τους.

Έχει νόημα να μνημονεύει κανείς την 27^η Γενάρη ως Διεθνή Ημέρα για τα θύματα του Ολοκαυτώματος; Εξαρτάται πως προσεγγίζει κανείς την σημερινή εποχή. Την εποχή του Τραμπ, της Λεπέν, του Βίντερς, του Ορμπαν, των ναζί της Ουκρανίας, της Χρυσής Αυγής…

Έχει νόημα, αφού εκείνοι που προκάλεσαν τα Άουσβιτς κάθισαν στο εδώλιο και τιμωρήθηκαν, να μνημονεύει κανείς την επιγραφή «η εργασία απελευθερώνει» που δέσποζε στην είσοδο του Άουσβιτς; Εξαρτάται πως εννοεί κανείς την έννοια τιμωρία την εποχή των πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο, πως εννοεί την «εργασία» την εποχή που 8 Κροίσοι κατέχουν τόσα, όσα και τα υπάρχοντα του 50% του πληθυσμού του πλανήτη.

Αλλά, επήλθε πράγματι τιμωρία για εκείνο το έγκλημα;  Κάθισαν, όντως, στο σκαμνί όλοι όσοι το προκάλεσαν; Ας δούμε:

«Ενα το κρατούμενο» η κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής

Με αιχμές τα επόμενα χτυπήματα στα Εργασιακά, στο Ασφαλιστικό και στα προνοιακά επιδόματα, την ενίσχυση της φοροληστείας του λαού, καθώς και τα ζητήματα που σχετίζονται με την Ενέργεια και άλλες διαρθρωτικές παρεμβάσεις για την καπιταλιστική ανάκαμψη, εξελίσσονται τα παζάρια και οι συνεννοήσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχετικά με το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης».

 Το αντιλαϊκό πακέτο που «αμπαλάρεται» μετά και το Γιούρογκρουπ της περασμένης Πέμπτης, συμπληρώνεται από την αναβάθμιση και την παράταση του δημοσιονομικού «κόφτη», από τη διατήρηση των στόχων για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» πέραν του 2018 και την προγραμματισμένη τυπική λήξη του τρέχοντος μνημονίου.

Την ίδια ώρα, αποφασιστικό εργαλείο στην πορεία κλιμάκωσης της αντιλαϊκής πολιτικής αποτελεί το ζήτημα της διαχείρισης του ελληνικού κρατικού χρέους, γύρω από το οποίο εκδηλώνονται οι ανταγωνισμοί της Ευρωζώνης με την πλευρά του ΔΝΤ, ενώ γύρω από μια σειρά θέματα (π.χ. Ενεργειακό), συγκρούονται τμήματα του κεφαλαίου εντός και εκτός συνόρων.

Παζάρια για Εργασιακά, Φορολογικό, Ενέργεια, αναδιαρθρώσεις

«Υψηλά» νοήματα...

Η ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων προκαταβολικά «είναι ζήτημα δημοκρατίας», λέει η κυβέρνηση. Δημοκρατία, δηλαδή, είναι η ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων, των μνημονίων, της κατάργησης των εργασιακών δικαιωμάτων με τη «νορμάλ» διαδικασία, οι εργασιακοί χώροι - γκέτο, οι ομαδικές απολύσεις, η απαγόρευση των απεργιών, η δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί, τα δουλεμπορικά, η καταδίκη στην ανεργία, οι εκβιασμοί στο λαό να αποδεχτεί τα αντιλαϊκά μέτρα γιατί αλλιώς έρχεται το χάος... «Πάνω απ' όλα είναι η πατρίδα», λένε η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, πιέζοντας την κυβέρνηση να κλείσει όπως - όπως την «αξιολόγηση» του μνημονίου, για να μη διακινδυνεύσει ο στόχος της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Να μην υπονομεύουν την «εθνική προσπάθεια», τους απαντάει η κυβέρνηση. «Πατρίδα» είναι προφανώς οι επιχειρηματικοί όμιλοι. «Εθνική προσπάθεια» είναι να τους μπουκώσουμε με νέο ζεστό χρήμα και προνόμια. Είναι ιδέα μας ή όσο «χοντραίνουν» οι κόντρες των καπιταλιστικών κρατών, των τμημάτων του κεφαλαίου και των αστικών επιτελείων που προμηνύουν «κόλαση» για το λαό, τόσο «παχαίνουν» τα λόγια με στόχο να στρατευτεί ο λαός στους στόχους του κεφαλαίου; Οπως και να 'χει, όσο εκείνοι «μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει», τόσο το λαό δεν πρέπει να τον «βάζουν στο χέρι».

Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, ένα ξεχασμένο ολοκαύτωμα

 

Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, ένα ξεχασμένο ολοκαύτωμα

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Χθες, 27 Γενάρη, ήταν η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ. Στις 27 Γενάρη 1945, ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωνε τους εναπομείναντες φυλακισμένους του κολαστηρίου του Άουσβιτς, δίνοντας τέλος στη μεγαλύτερη θηριωδία που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα.

Αναμφίβολα, το εβραϊκό Ολοκαύτωμα και η γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες μαζικές σφαγές του περασμένου αιώνα. Πρόκειται για εγκλήματα που δεν πρέπει να σβηστούν ποτέ από την συλλογική μνήμη των λαών, όσες δεκαετίες κι’ αν περάσουν. Υπάρχουν ωστόσο και οι «λησμονημένες» πλευρές της Ιστορίας, τα «ξεχασμένα» ολοκαυτώματα στα οποία ο δυτικός Τύπος και ευρύτερα η αστική ιστοριογραφία έχουν φροντίσει να αποδώσουν ελάχιστη σημασία, είτε προσπερνώντας τα ως ασήμαντες λεπτομέρειες της παγκόσμιας Ιστορίας, είτε διαστρεβλώνοντας τις πραγματικές τους διαστάσεις. Ένα κορυφαίο παράδειγμα τέτοιου, «ξεχασμένου» ολοκαυτώματος, είναι η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, την περίοδο 1965-1966.

Σαν χθες λοιπόν, πριν 9 χρόνια, στις 27 Γενάρη 2008, πέθανε ο αλήστου μνήμης ινδονήσιος δικτάτορας Σουχάρτο, που κυβέρνησε την ασιατική χώρα από το 1967 μέχρι το 1998. Ο στρατηγός Σουχάρτο υπήρξε ο άνθρωπος που, με την ανοχή των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ευθύνεται για ένα από τα χειρότερα λουτρά αίματος του 20ου αιώνα: τη μαζική σφαγή πάνω από 1.000.000 ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους κομμουνιστές, μέλη και υποστηρικτές του ΚΚ Ινδονησίας (1).

Οι Έλληνες εφοπλιστές και το… «ελληνικό δαιμόνιο».

Τι κερδίζουν και τι (δεν) πληρώνουν οι «κυρίαρχοι των θαλασσών»

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

 

Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες  ελληνικά νοικοκυριά ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας (1),  τα στοιχεία για τον πλούτο των Ελλήνων εφοπλιστών αποδεικνύουν το απύθμενο χάσμα που χωρίζει την κοινωνία. Απ τη μια πλευρά είναι το μεγάλο κομμάτι που φτωχαίνει, εξαθλιώνεται και περιθωριοποιείται, και απ΄ την άλλη, το κομμάτι των πολύ λίγων που πλουτίζουν προκλητικά. Και αυτό, όχι απλώς με την ανοχή, αλλά με την ενεργό συμβολή της κυβέρνησης, η οποία εκτός των άλλων διατηρεί το απαράδεκτο καθεστώς φοροαπαλλαγών και φορολογικής ασυλίας για το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Όταν, μάλιστα, η ίδια δηλώνει πρόθυμη να συζητήσει με τους δανειστές τη μείωση του αφορολόγητου, μέτρο που θα είναι η χαριστική βολή για χιλιάδες οικογένειες που βρίσκονται σήμερα στα όρια της επιβίωσης. 

Χρωστούμενα κι αγύριστα

Μια αποκαλυπτική πλευρά του «θαύματος του τουρισμού» στην Ελλάδα φέρνουν στην επιφάνεια τα στοιχεία του Κέντρου Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (KEAO), σύμφωνα με τα οποία οι μεγαλοξενοδόχοι είναι από τους μεγαλύτερους οφειλέτες των ασφαλιστικών ταμείων. Οι οφειλές τους αγγίζουν τα 2 δισ. ευρώ και συσσωρεύονται χρόνο με το χρόνο, παρά τα απανωτά «ρεκόρ» που σπάει ο τουρισμός, σύμφωνα με τις κυβερνητικές θριαμβολογίες. Αν σ' αυτά προσθέσει κανείς την απληρωσιά που «σπάει κόκαλα», καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι στον Τουρισμό παραμένουν απλήρωτοι ακόμα για τη σεζόν του 2015 - 2016, αντιλαμβάνεται ότι το «θαύμα» της ανάπτυξης του Τουρισμού στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στη λεηλασία των Ταμείων και βέβαια στο τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων με όλους τους τρόπους. Στους μεγάλους οφειλέτες αθροίζονται επίσης - σύμφωνα με τα στοιχεία του ΚΕΑΟ - μεγάλες επιχειρήσεις του Εμπορίου και κατασκευαστικές. Οι εργοδότες των παραπάνω κλάδων (ξενοδοχεία, εμπόριο, κατασκευές) χρωστούν συνολικά στα Ταμεία πάνω από 4,5 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση εντάσσει στο ΚΕΑΟ, άρα και στον προθάλαμο των αναγκαστικών κατασχέσεων, τους μικροοφειλέτες των Ταμείων, με χρωστούμενα κάτω από 5.000 ευρώ, για να εκβιάσει την αποπληρωμή τους. Η ταξική αντιλαϊκή πολιτική, συνέχεια και προέκταση των προηγούμενων, σε όλο της το μεγαλείο...

«Βέλτιστη πρακτική» της ΕΕ ο υπο-κατώτατος μισθός

Απαντώντας σε Ερώτηση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, η επίτροπος Απασχόλησης της ΕΕ επιβεβαιώνει ότι η διάκριση ακόμα και στον κατώτερο μισθό, για πιο φτηνούς εργαζόμενους, είναι στο μεδούλι της στρατηγικής του κεφαλαίου

Η θεσμοθέτηση του «υπο-κατώτατου» μισθού και η συνέχιση της μισθολογικής διάκρισης σε βάρος των νεότερων κυρίως εργαζομένων, που σχεδιάζει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αποτελούν «βέλτιστη ευρωπαϊκή πρακτική», όπως αφήνει να εννοηθεί η Κομισιόν, απαντώντας σε Ερώτηση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ.

 Στην Ερώτηση, που κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, γινόταν αναφορά στο απαράδεκτο καθεστώς των διακρίσεων που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα αναφορικά με τον κατώτερο μισθό και στις προθέσεις της κυβέρνησης να διατηρήσει παραλλαγμένο το ίδιο καθεστώς.

Με βάση αυτά, η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ ρωτούσε την Κομισιόν, «πώς τοποθετείται στο γεγονός ότι προφανής και εξόφθαλμη επιδίωξη της ΕΕ και των κυβερνήσεων των κρατών - μελών της για τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία των εργοδοτών είναι η διαιώνιση των απαράδεκτων διακρίσεων για τους νέους εργαζόμενους, με "υπο-κατώτατους" μισθούς πείνας, κάτω και από το ελάχιστο όριο;».

ΗΠΑ – ΜΕΞΙΚΟ Το Τείχος Των Νεκρών

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ) • 27 Ιανουαριου 2017 

 

To 1982 ήταν η χρόνια εμπλοκής του ΔΝΤ στο Μεξικό όταν αυτό ανακοίνωσε μορατόριουμ για τα διεθνή χρέη του μετά από χρόνια κλοπής των πρώτων υλών του από πολυεθνικές των ΗΠΑ. Όμως  καθοριστικό ρόλο άρχισε να παίζει το 1995 όταν το Μεξικό έγινε η πρώτη χώρα που υπέγραψε τη λεγόμενη «Γραμμή Ευέλικτης Πίστωσης» με το ΔΝΤ το οποίο συνεργάστηκε με το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και την Παγκόσμια Τράπεζα, για να εκπονηθεί ένα σχέδιο «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του.

Μετά η αναδιάρθρωση έπρεπε να εφαρμοστεί έτσι ώστε να πιστωθεί η «Γραμμή» με 30 δισ. δολάρια. Είχε προηγηθεί η εθνικοποίηση των τραπεζών από τον πρόεδρο Χοσέ Λοπέζ Πορτίγιο με στόχο όχι βέβαια την οικοδόμηση ενός  σοσιαλιστικού  κράτους, μα την εθνικοποίηση του ιδιωτικού χρέους της ολιγαρχίας.

 Η «αναδιάρθρωση της οικονομίας» επενδύθηκε από τους κυβερνώντες και τα ΜΜΕ με τις συνήθεις σε αυτές της περιπτώσεις δικαιολογίες: «αδυναμία του δημοσίου να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες ανάγκες» οι «ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν ανάπτυξη και θέσεις εργασίας» οι «φόροι υπέρ του δημοσίου καταστρέφουν την ανταγωνιστικότητα» οι «συντάξεις απειλούν τα δημόσια ταμεία» η «οικονομία πρέπει να ανταποκριθεί στις ανάγκες της σύγχρονης αγοράς».

Η οικονομία αναδιαρθρώθηκε σε τέτοιο βαθμό που  εξαρτάτε απόλυτα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως το 2009 οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσώπευαν το 78% των άμεσων ξένων επενδύσεων όπου ξεχωρίζουν η παραγωγή ηλεκτρονικών, η αυτοκινητοβιομηχανία, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Το Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ στηρίζει τον δίκαιο αγώνα των Αγροτών!

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ  Ι.Κ.Α.  ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ’’ Η ΕΝΟΤΗΤΑ Αριστοτέλους 32 – Ολύμπου 77,   Τ.Κ. 546 31,   Ε.Κ.Θ.   Τηλ: 2310 237694 www.syntaxio.blogspot.com    -- --       e-mail: suntax.ika@gmail.com

27.01.2017

ΚΑΛΕΣΜΑ – ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Η Διοίκηση του Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Μείζονος Θεσσαλονίκης «Η ΕΝΟΤΗΤΑ» εκφράζει τη συμπαράστασή της στον δίκαιο αγώνα της μικρομεσαίας αγροτιάς της χώρας μας.  

Καλεί τους συνταξιούχους να στηρίξουν μαζικά και με κάθε τρόπο τα αγροτικά μπλόκα και τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Να αντισταθούν και να ανατρέψουν τη βαρβαρότητα που εξελίσσεται σε όλες τις πλευρές της ζωής. Να αγωνιστούν για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων έτσι που να κτίζεται η κοινωνική συμμαχία εργατών – αγροτών και αυτοαπασχολουμένων.   

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.

Ο  ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                         Ο  ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

Αναρτήθηκε από https://syntaxio.blogspot.com ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΙΚΑ Η ΕΝΟΤΗΤΑ

Εχθροί με μανδύα φίλου

Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο οι αγροτικές κινητοποιήσεις ενεργοποιούν τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια, από τη μια, να αποδομήσει και να συκοφαντήσει τα δίκαια αιτήματα της μικρομεσαίας αγροτιάς και, από την άλλη, να δημιουργήσει την εντύπωση ότι άδικα κινητοποιούνται, μιας και τα περισσότερα από τα αιτήματά τους έχουν τάχα ικανοποιηθεί. Σ' αυτό το «δίπτυχο» κινούνται και τα δημοσιεύματα φιλοκυβερνητικών εφημερίδων, οι οποίες με διάφορες γαλιφιές προσπαθούν να υπερασπιστούν την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, που πλήττει και τους αγρότες. Για παράδειγμα, στο χτεσινό του φύλλο, τη μέρα δηλαδή που στηνόταν το μεγάλο μπλόκο στη Νίκαια, το «Εθνος» είχε πρωτοσέλιδο μια μεγάλη φωτογραφία με τρακτέρ και τίτλο: «Νομοθετική ρύθμιση: Εντός 60 ημερών η εξόφληση των αγροτών από τους εμπόρους». Στις μέσα σελίδες, το ρεπορτάζ συμπληρωνόταν με τίτλους όπως «Ψάχνουν νέους τρόπους αντίδρασης» οι αγρότες και με δηλώσεις αγροτοσυνδικαλιστών, δοκιμασμένων στα πάρε - δώσε με την κυβέρνηση από προηγούμενες κινητοποιήσεις, οι οποίοι δήλωναν ότι τα μπλόκα δεν φέρνουν πλέον αποτέλεσμα (λες και τα μπλόκα δεν αποτελούν κορύφωση άλλων μορφών πάλης...). Τις προηγούμενες μέρες, η ίδια εφημερίδα προσπαθούσε να δώσει διαστάσεις ίντριγκας στην υπαρκτή διαπάλη μέσα στο αγροτικό κίνημα, όπως κάνουν άλλωστε και άλλα αστικά μέσα, δείχνοντας ότι τους προβληματίζει σοβαρά ο προσανατολισμός που θα κυριαρχήσει στον αγώνα που τώρα κλιμακώνεται. Τις μέρες που έρχονται, όπως συνέβη και πέρυσι τέτοια εποχή, οι αγωνιζόμενοι μικρομεσαίοι αγρότες θα ακούσουν και θα δουν πολλά, από εχθρούς που εμφανίζονται με το μανδύα του φίλου. Πλέον, όμως, έχουν την πείρα να αποκρούσουν και τις συκοφαντίες και τις βρώμικες επιθέσεις.

Συμφιλίωση με τη φτώχεια;

«Κάνουμε ό,τι μπορούμε σε δύσκολες δημοσιονομικές συνθήκες και ταυτόχρονα δίνουμε τη μάχη για να βγούμε από την κρίση με την κοινωνία όρθια...», επαναλαμβάνουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας απολογισμό του δίχρονου που πέρασε.

Τι εννοούν όταν λένε κάνουν ό,τι μπορούν; Δεν θα αναφερθούμε σε όσα κάνουν για το ακριβώς αντίθετο, όσα μέτρα παίρνουν τσακίζοντας εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, αλλά σε όσα υποτίθεται αφορούν στη λαϊκή ανακούφιση. Ενα καλό παράδειγμα δίνει η προχτεσινή συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Κοινωνικής Πολιτικής (ΚΥΣΚΟΙΠ), όπου συζητήθηκε η συγκρότηση «δομών στην υπηρεσία του πολίτη». Ανάμεσα σε αυτές, ξεχωρίζουμε 120 γραφεία για την «ενημέρωση/ υποστήριξη δανειοληπτών» καθώς και ένα «γραφείο», στο «front desk» του υπουργείου Εργασίας, όπου οι εργαζόμενοι «θα μπορούν να απευθύνονται για να ενημερώνονται για τα δικαιώματά τους και να πληροφορούνται για τις ενέργειες στις οποίες είναι σε θέση να προβούν σε περίπτωση που αυτά παραβιάζονται...».

Εντάξει, τα μέτρα ανακούφισης και προστασίας του εισοδήματος λαϊκών στρωμάτων δεν χωράνε στις «δημοσιονομικές συνθήκες» που απαιτεί η καπιταλιστική ανάκαμψη. Ομως, εδώ πάμε ένα βήμα παραπέρα, στην αναγόρευση σε «κοινωνική πολιτική» δομών που έχουν ως στόχο οι μισθωτοί και τα λαϊκά στρώματα να συμφιλιωθούν με τη φτώχεια τους και να τη διαχειριστούν εξατομικευμένα όντας «καλά πληροφορημένοι». Για να μπορούν «πληροφορημένοι» να δένονται χειροπόδαρα από τις τράπεζες και να σκύβουν το κεφάλι στα αφεντικά...

Ποια διεκδίκηση από τα Συνδικάτα; Ποια προστασία και μέριμνα από τις κρατικές υπηρεσίες για την πάταξη της ανασφάλιστης δουλειάς, της απληρωσιάς κ.λπ.; Τα προβλήματα θα τα «συζητάει» ο εργαζόμενος με κάποιους «ειδικούς» πίσω από γκισέδες, που θα μοιράζουν απλόχερα ευχολόγια και συμβουλές, αφήνοντας τον εργαζόμενο να βγάλει μόνος του το φίδι από την τρύπα.

Αλλα γραφεία θα ενημερώνουν για τα «ευρωπαϊκά και εθνικά προγράμματα υποστήριξης των πιο αδύναμων πολιτών». Δηλαδή, για τα προγράμματα διαχείρισης της φτώχειας, και μάλιστα στις πιο ακραίες μορφές της, όπου κατρακυλάνε ολοένα και περισσότεροι από τα λαϊκά στρώματα, εξαιτίας της πολιτικής θωράκισης και ενίσχυσης των κερδών του κεφαλαίου.

Την ίδια ώρα, βέβαια, με το άλλο χέρι, το κράτος μοιράζει αφειδώς χρήμα και προνόμια στο κεφάλαιο, για να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάκαμψης των κερδών του.

Ολο αυτό το πλέγμα, που στήνεται από την κυβέρνηση, οδηγεί σωρευτικά σ' ένα πραγματικό «στρίμωγμα» των ασθενέστερων, για να χωρέσουν στην «κοινωνική» της πολιτική. Αλλωστε, παρόμοιες «δομές» έχουν θεσμοθετηθεί καιρό πριν σε κράτη της ΕΕ, και κυριολεκτικά δένουν χειροπόδαρα τα θύματα της ακραίας φτώχειας που γεννάει το ίδιο το σύστημα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, βαθύτερη, στόχευση με αυτές τις «δομές στην υπηρεσία του πολίτη»: Να κατοχυρώνεται σαν αντίληψη και νοοτροπία ότι ακόμα κι αυτό το κακέκτυπο της «πρόνοιας» είναι ατομική - προσωπική ευθύνη. Οτι η κυβέρνηση απλά συγκροτεί το πλαίσιο, παρέχει πληροφόρηση για τις «εναλλακτικές» και τις «ευκαιρίες» κι από εκεί και πέρα είναι ατομική υπόθεση του καθενός να τα βγάλει πέρα με τον εργοδότη, την τράπεζα, την πείνα, τη φτώχεια.

Χώρια που, για να έχει κανείς πρόσβαση ακόμα και σ' αυτά τα ελάχιστα μέτρα ανακύκλωσης της φτώχειας, προϋπόθεση είναι να καταθέσει στα γκισέ των «δομών» του κράτους την αξιοπρέπειά του και κάθε προσδοκία για μια καλύτερη ζωή, όταν είναι αυτός που παράγει τον πλούτο και ενώ σήμερα υπάρχουν οι προϋποθέσεις να ικανοποιηθούν και με το παραπάνω όλες οι σύγχρονες και διευρυμένες λαϊκές ανάγκες...

Ριζοσπάστης

Τα άπταιστα χρυσαυγίτικα του Θανάση Λενή (γνωστός και ως Μητροπολίτης Αμβρόσιος)

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ  

 

Εάν ο Θανάσης Λενής δεν ήταν Μητροπολίτης μπορεί και να μην είχε κανένα νόημα να ασχοληθεί κανείς, προσωπικά, μαζί του. Θα ήταν ένα ακόμα από εκείνα τα φασισταριά που κάνουν βόλτες στο διαδίκτυο και μιλάνε χρυσαυγίτικα.

Ο Λενής, σε άπταιστα χρυσαυγίτικα, έγραψε:

«Το Κράτος προσπαθεί να εντάξει τα παιδιά των μεταναστών-κατακτητών μας στα δημόσια Σχολεία. Άλλοι Έλληνες γονείς αρνούνται να το αποδεχθούν και άλλοι το αποδέχονται! Τα δεινά άρχισαν ήδη. Εν τω μεταξύ οι δήθεν μετανάστες, στην ουσία όμως απεσταλμένοι κατακτητές, άρχισαν ήδη την εγκληματική δράση τους! Επιτίθενται, κλέβουν, τραυματίζουν ή και φονεύουν αθώους Έλληνες πολίτες»

Έγραψε κι άλλα, στην ίδια «γλώσσα» (ολόκληρο το φασιστικό «κήρυγμα» του Λενή στο προσωπικό του ιστολόγιο) ,ο ταγματάρχης χωροφυλακής της χούντας, αυτός που έβλεπε, από νωρίς, «γλυκιά ελπίδα» στη Χρυσή Αυγή.

Δυο χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνουν ότι φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρξει

Αποσπάσματα από τη χτεσινή ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση στο Παλαί Ντε Σπορ Θεσσαλονίκης, για τα 99 χρόνια του Κόμματος

Φίλες και φίλοι,Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Σήμερα συμπληρώνονται δύο χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.
Κι αν ένα πράγμα επιβεβαιώθηκε ξανά και ξανά, είναι ότι όποια κυβέρνηση κινείται εντός των τειχών της εξουσίας του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, είναι από χέρι αντιλαϊκή.
Είναι από χέρι αντιλαϊκή, όπως κι αν ονομάζεται, όποιες κι αν είναι οι προθέσεις της.
Επιβεβαιώθηκε, γκρεμίζοντας και τις τελευταίες αυταπάτες, ότι φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρξει.

Κι αν πριν από δύο χρόνια όσοι εναπόθεταν τις ελπίδες τους στον ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύονταν να κατανοήσουν αυτό που τους έλεγε το ΚΚΕ, ότι αντικειμενικά κάθε τέτοια αστική κυβέρνηση θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη... Σήμερα μπορούν να κάνουν το λογαριασμό. Ακόμα και με τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχουν για το Κόμμα μας.

Μπορούν να σκεφτούν, ποιος βγαίνει κερδισμένος και ποιος χαμένος, σ' αυτά τα δύο χρόνια των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Κι αυτό μπορεί να το δει σήμερα ο κάθε εργάτης, άνεργος, φτωχός αγρότης και αυτοαπασχολούμενος.

Κάνοντας λογαριασμό τι έχασε από το εισόδημά του, τι έχασε από τα δικαιώματά του στη δουλειά, στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην Υγεία, στην Εκπαίδευση των παιδιών του.

Τι χάνει στην καθημερνή προσπάθεια να τα βγάλει πέρα.
Και το ταμείο είναι μείον.

«Απολογισμός» διαχείρισης της καπιταλιστικής ανάκαμψης

 

Απολογισμό για τα δυο χρόνια διακυβέρνησής του κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνο που ο απολογισμός του είναι απολογισμός διαχείρισης της φτώχειας και της ανεργίας. Διαχείρισης της κρίσης του συστήματος, με στόχο να ανακάμψει η καπιταλιστική κερδοφορία.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ*

 

Η «ταξική» ψήφος, ο επεμβατικός κοσμοπολιτισμός και ο αυταρχισμός της «βαθιάς Αμερικής» ​

Aσφαλώς και οι κοινωνικές βιογραφίες ατόμων και ομάδων επηρεάζουν την εκλογική συμπεριφορά. Αυτό όμως δεν αρκεί για τον σχηματισμό μιας ταξικής συνείδησης. Μπορεί τα άτομα να αυτοπροσδιορίζονται ως εργάτες, ως μικροαστοί κ.ο.κ. αδυνατούν όμως αποκλειστικά με το βίωμα να οριοθετηθούν έναντι των ταξικών τους αντιπάλων, όπως λόγου χάρη, έναντι του Τραμπ, και να αποκτήσουν πολιτική συνείδηση. Και αυτό γιατί  οι ίδιες οι συνθήκες ζωής και εργασίας των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων λειτουργούν ως μηχανισμός κοινωνικής πειθάρχησης. Εκτός αυτού η τάξη που κατέχει, όπως το έχει θέσει ο Κ. Μαρξ, τα υλικά μέσα παραγωγής ελέγχει και τα πνευματικά (ιδεολογία, ΜΜΕ, εκπαιδευτικό σύστημα κ.λπ.), συμβάλλοντας παντοιοτρόπως στην παραγνώριση της ταξικής κυριαρχίας επομένως και στην έγερση μιας ταξικής συνείδησης. Με αυτή την έννοια η εργατική τάξη και οι «υποτελείς τάξεις» χρειάζονται το πολιτικό κόμμα τόσο ως τον «συλλογικό διανοούμενο» που θα εκλογικεύσει σχέσεις και θέσεις, όσο και ως οργανωσιακό πόρο για να οργανώσει και να συντονίσει την ταξική τους δράση. Μάλιστα εξαιτίας της ταξικής τους κατάστασης οι εργάτες εξαρτώνται σχεδόν απόλυτα από το κοινωνικό κεφάλαιο της τάξης τους (συνδικαλιστική και πολιτική οργάνωση).

Μάννα εξ ουρανού

Από τον απολογισμό του δίχρονου της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που επιχειρεί η «Αυγή» στο κύριο άρθρο της, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων τα εξής: «(...) σημαντικό τμήμα του κοινωνικού σώματος που εμπιστεύθηκε μία και δύο φορές τον ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα δυσανασχετεί επειδή περίμενε ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν καλύτερα. Προφανώς, ευθύνη γι' αυτή την προσμονή έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ (...) γιατί καλλιέργησε υπέρμετρες προσδοκίες για μια πολύ καλύτερη συμφωνία με τους δανειστές, με άμεσα αποτελέσματα στην οικονομία και το κοινωνικό εισόδημα. Δηλαδή, δεν εκτίμησε σωστά τον συσχετισμό δυνάμεων, όπως έχει αναγνωρίσει και ο Αλέξης Τσίπρας». Αυτό το ...λαθάκι που σημειώνει δήθεν αυτοκριτικά η «Αυγή», δεν είναι και τόσο αθώο. Η αλήθεια είναι ότι οι «υπέρμετρες προσδοκίες» δεν «πάτησαν» στον αέρα, αλλά στη βάση της αυταπάτης που καλλιέργησε συνειδητά ο ΣΥΡΙΖΑ ως ανερχόμενη κυβερνητική δύναμη, ότι είναι δυνατόν σε συνθήκες αστικής εξουσίας να ανακάμψει το κεφάλαιο από την κρίση και ταυτόχρονα να εκπληρωθούν τα συμφέροντα και να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του λαού. Η ικανότητά του να χειραγωγεί και να ενσωματώνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, σκορπώντας τέτοιες αυταπάτες, ήταν το μεγάλο «ατού» του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα παραδοσιακά αστικά κόμματα, που διαχειρίστηκαν ως κυβέρνηση τα πρώτα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης. Επομένως, η αλλαγή σκυτάλης ήρθε σαν «μάννα εξ ουρανού» για το κεφάλαιο και όχι βέβαια για το λαό.