Ειδικά στο τελευταίο, με τη ΜΚΟ που «στήριζε» μικρούς καρκινοπαθείς με ό,τι περίσσευε από τα λούσα των ιδιοκτητών της, η αγανάκτηση ...ξεχείλισε από επώνυμους και ανώνυμους, κυβερνητικούς και αντιπολιτευόμενους πολιτικούς και κόμματα.
* * *
Βέβαια, κανένας από αυτούς δεν αγανάκτησε επειδή οι μικροί ασθενείς και οι οικογένειές τους χρειάστηκε να κρεμάσουν τις ελπίδες τους σε μια ΜΚΟ για να έχουν τη στοιχειώδη περίθαλψη και να δώσουν μάχη για τη ζωή τους.
Κανείς δεν εξοργίστηκε επειδή το δημόσιο σύστημα Υγείας (αυτό που ο Γεωργιάδης λέει ότι «αναβαθμίζεται διαρκώς») δεν προσφέρει ούτε σε μικρούς καρκινοπαθείς τη φροντίδα που έχουν ανάγκη, με αποτέλεσμα να σώζεται μόνο όποιος έχει λεφτά.
Ούτε μια κουβέντα δεν ειπώθηκε αυτές τις μέρες για το εμπορευματοποιημένο σύστημα Υγείας, που σε κοιτάζει στην τσέπη.
Αγανάκτηση για το λαμόγιο της ΜΚΟ που έκλεινε χλιδάτες διαμονές στα ακριβότερα ξενοδοχεία, αλλά ξέπλυμα του κλινικάρχη που μπορεί να χώνευε τα κέρδη του στη διπλανή σουίτα, ή στην κυβέρνηση και στα κόμματα που ψηφίζουν νόμους για να θωρακίζεται η Υγεία - εμπόρευμα.
