Παρακολουθώντας το δημόσιο διάλογο μετά την άγρια καταστολή στην αντιφασιστική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη την 28η Οκτώβρη, θα παρατηρήσει κανείς ότι υπάρχουν απόψεις που, στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν την κυβέρνηση και την αστυνομική καταστολή, καταλήγουν να αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ’ όσα θα ήθελαν.
Τι μαθαίνουμε λοιπόν; Οτι το ΚΚΕ, αν και «ενταγμένο στη θεσμική νομιμότητα», δεν έχει δήθεν δικαίωμα να αμφισβητεί τις αστυνομικές απαγορεύσεις! Οτι οι διαδηλωτές έπρεπε να υπακούσουν στις εντολές της ΕΛ.ΑΣ. Ότι γενικώς δηλαδή, οι αντιδράσεις του λαού απέναντι στους φασίστες πρέπει να φτάνουν μέχρι ένα “όριο”.
Μόνο που το ΚΚΕ, σε αντίθεση με τους κάθε λογής συστημικούς κονδυλοφόρους, έχει κριτήριο το δίκιο των εργαζομένων και όχι την υποταγή στην όποια “αστική νομιμότητα”. Γι’ αυτό πρωτοστατεί στην πάλη ενάντια στους άδικους νόμους. Στέκεται στο πλευρό όσων σώζουν λαϊκά σπίτια από τα κοράκια των πλειστηριασμών, όσων αγωνίζονται για να μη θυσιάζονται οι ζωές των εργατών στον βωμό της εργοδοτικής κερδοφορίας. Είναι “νόμιμο” για παράδειγμα να παίρνεις την πρώτη κατοικία ενός 87χρονου ανάπηρου στη Χαλκιδική σε πλειστηριασμό. Ήταν δίκαιο όμως ο λαός να τον υπερασπιστεί και να σώσει το σπίτι του. Με αυτό το δίκιο είναι το ΚΚΕ. Άλλωστε, όλη οι χρυσές σελίδες της ίδια της ιστορίας του λαού μας, γράφτηκαν σε στιγμές ανυπακοής απέναντι στο κάθε φορά “νόμιμο”, αλλά αντιλαϊκό. Η δεκαετία του ‘40 που εγκαινιάστηκε με την 28η Οκτώβρη, βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.
