Για την «κοινωνική ειρήνη» ανησυχεί και ο Τσίπρας, ο οποίος δήλωσε από τον Βόλο: «Κανείς δεν θέλει την ένταση. Ολοι θέλουμε την κοινωνική ειρήνη, αλλά με αυτές τις πολιτικές είναι πολύ δύσκολο να έχουμε κοινωνική ειρήνη». Αναμασώντας την προπαγάνδα της «αστάθειας» όταν ο λαός βγαίνει στον δρόμο και διεκδικεί, το κόμμα Τσίπρα βάζει πλάτη στην κυβέρνηση να συκοφαντεί τις εργατικές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις. Εμφανίζεται ταυτόχρονα ως εγγυητής της «σταθερότητας» για το κεφάλαιο, μοιράζοντας διαπιστευτήρια ότι αυτός μπορεί καλύτερα να διασφαλίσει την «κοινωνική ειρήνη», πριν η αμφισβήτησή της από τον λαό αποκτήσει πιο μαζικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Τελικά πού καταλήγουν όλοι - συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ και των άλλων συστημικών κομμάτων; Οτι η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν μπορεί να βάζει σε δοκιμασία την «κοινωνική ειρήνη» και ότι στην καλύτερη περίπτωση ο λαός μπορεί να προσβλέπει στις επόμενες εκλογές για να την εκφράσει. Μέχρι εκεί φτάνουν τα όρια της διαμαρτυρίας που γίνονται ανεκτά από την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα, ανεξάρτητα από τις παρόλες που λέει το καθένα για να μη χάσουν επαφή με τον λαό και τη νεολαία που διαδηλώνουν. Κόκκινη γραμμή στη διαμαρτυρία και στις διεκδικήσεις είναι η «κοινωνική ειρήνη» και θεματοφύλακάς της οι εκλογές. Αυτήν τη γραμμή πρέπει να σπάσει ο οργανωμένος αγώνας του λαού, με ανυπακοή και πιο ισχυρό ΚΚΕ, για να ανοίξει δρόμο πραγματικής προοπτικής, σε σύγκρουση με την πολιτική που τον συνθλίβει.
«Η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού αποτελεί μεγάλη απειλή για τη χώρα σε μια περίοδο αμφισβήτησης των θεσμών και του δημοκρατικού πολιτεύματος». Αυτήν τη φράση ξεστόμισε η ηγεσία της ΓΣΕΕ, στον απόηχο των διαδηλώσεων στη Γαλλία και του αντίκτυπου που είχαν στην Ελλάδα. Τέτοια ταύτιση με την κυβέρνηση και τη συστημική αντιπολίτευση οι εργατοπατέρες των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, για να διαφυλάσσεται η «κοινωνική συνοχή», δηλαδή να κάτσει ο λαός στ' αυγά του. Δεν εχθρεύονται μόνο την οργάνωση της πάλης στους χώρους δουλειάς, αλλά κάνουν κι ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μείνουν στο απυρόβλητο οι πραγματικές αιτίες που βγάζουν τον λαό στον δρόμο. Η «σταθερότητα» που θέλουν πάση θυσία να διατηρηθεί, είναι αυτή της εκμετάλλευσης και της πολεμικής εμπλοκής. Γι' αυτό υπονομεύουν κάθε προσπάθεια να εκφραστούν αγωνιστικά η αγανάκτηση και οι διεκδικήσεις των εργαζομένων, οργανώνοντας φιέστες για την κατάπτυστη «κοινωνική συμφωνία» με τους εργοδότες, κρατικές αρχές και άλλους πρόθυμους. Γι' αυτές τις πολύτιμες υπηρεσίες τους παίρνουν τα εύσημα από κυβέρνηση και εργοδοσία, κάνοντας ακόμα πιο επιτακτική ανάγκη να τους προσπεράσουν οι εργαζόμενοι και να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές σε κάθε χώρο για την επιτυχία των μεγάλων κινητοποιήσεων στις 30 Οκτώβρη και στις 25 Νοέμβρη.
Εκτός από τους δεκάδες χιλιάδες που συμμετείχαν στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Αθήνας, τους δρόμους της πόλης κατέκλυσαν χτες μαζικά και οι συνταξιούχοι. Οι περιφερειακές συγκεντρώσεις τους σε όλη τη χώρα χαρακτηρίζονται από πολύ μεγάλη συμμετοχή, γεγονός που επιβεβαιώθηκε στο χτεσινό συλλαλητήριο. Εχει μάλιστα ξεχωριστή σημασία, αφού τις μέρες αυτές ξεκινάει στη Βουλή η συζήτηση για τα μέτρα - κοροϊδία που εξήγγειλε η κυβέρνηση στη ΔΕΘ, ορισμένα από τα οποία αφορούν το εισόδημα των συνταξιούχων. Το κάλπικο αφήγημα ότι «διορθώνει αδικίες» σε βάρος των απόμαχων της δουλειάς δεν περνάει ούτε ως ανέκδοτο στις μαζικές διαδηλώσεις τους, που θάβονται από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Η απάντηση που δίνουν οι συνεργαζόμενες συνταξιουχικές Ομοσπονδίες στα μέτρα της κυβέρνησης και στον ανταγωνισμό με τις προτάσεις των άλλων κομμάτων είναι κατηγορηματική: Δεν πέφτουν στη φάκα της κοστολογημένης κοροϊδίας, διεκδικούν την αναπλήρωση των απωλειών και γενναίες αυξήσεις στις συντάξεις, δωρεάν Υγεία και φάρμακα, συνεχίζουν αποφασιστικά τον αγώνα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου