Αν κάτι οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στον κ. Δημήτρη Καιρίδη, είναι το θάρρος της γνώμης του.
Βουλευτής και πρώην υπουργός της κυβέρνησης της ΝΔ, καθηγητής με μόνιμο στασίδι στα κανάλια. Ενας άνθρωπος που δεν κρύβει ότι είναι σάρκα από τη σάρκα του ευρωατλαντισμού, του σάπιου «φιλελεύθερου» κόσμου της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής φρίκης. Το «φωνάζει» με κάθε αφορμή.
Ο κ. Καιρίδης, λοιπόν, ασκώντας όντως σφοδρή κριτική στην ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το απαράδεκτο τουρκολιβυκό σύμφωνο, ανέδειξε τις αντιθέσεις εντός του ευρωατλαντικού στρατοπέδου, τα ζόρια που αντιμετωπίζουν «στρατηγικοί σύμμαχοι» της αστικής τάξης, όπως η Γαλλία, η Αίγυπτος κ.λπ.
Χαρακτήρισε το αστικό πολιτικό σύστημα της Ελλάδας «φοβικό» και κάνοντας αναφορά ουσιαστικά σε ζητήματα οριοθέτησης ΑΟΖ, είπε πως «οποιαδήποτε υπογραφή προϋποθέτει διαπραγμάτευση, οποιαδήποτε διαπραγμάτευση προϋποθέτει συμβιβασμό και υποχωρήσεις και οποιοσδήποτε συμβιβασμός έχει ένα δούναι και λαβείν. Στον φόβο των πολιτικών να μην κατηγορηθούνε για το δούναι, ξεχνάνε το λαβείν».
«Η κάθε εποχή δημιουργεί τις δικές της "Μεγάλες Ιδέες"», δεν έλεγε ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας; Ε, όταν η ελληνική αστική τάξη, μέσα από τις αντιθέσεις της, ήθελε την «Ελλάδα των 5 θαλασσών και των 3 ηπείρων», τμήμα της ήταν διατεθειμένο να «δώσει» τη Θεσσαλονίκη για το Μοναστήρι ή τη Θράκη και τη Σμύρνη.
Δηλαδή οι «συμβιβασμοί» που κάνει δεν είναι από «υποχωρητικότητα», είναι ακριβώς επειδή είναι αποφασισμένη να κερδίσει όσα παραπάνω μπορεί μέσα από τον πόλεμο και τη διαπραγμάτευση, «χαρίζοντας» πάντα το αίμα και τα συμφέροντα του λαού.
Να λοιπόν τι είπε ο κ. Καιρίδης, μετά τον σχολιασμό για πιθανούς «συμβιβασμούς»:
«Ο κόσμος έχει αλλάξει. Δεν μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει η εξωτερική μας πολιτική στο Διεθνές Δίκαιο, το οποίο είναι η κορωνίδα (...) Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι ζούμε σε μια νέα εποχή (...) Λοιπόν, πρέπει τώρα όλοι μαζί, γιατί είναι εθνικά τα ζητήματα, χωρίς καμία έτσι διάθεση μικροπολιτικού ανταγωνισμού (...) Η Τουρκία έχει 5.000 στρατιώτες. Να πούμε και τα νούμερα, στη Λιβύη 5.000 στρατιώτες. Εμείς στείλαμε μια φρεγάτα στην Κύπρο να προστατεύσουμε την Κύπρο και ξεσηκώθηκε το σύμπαν (...) και με στρατό και μια κοινωνία (σ.σ. η Τουρκία) διατεθειμένη και ανεκτική απέναντι στα φέρετρα».
Πρώτον, στην αποστολή φρεγάτας στην Κύπρο, για την «προβολή ισχύος» της ελληνικής αστικής τάξης, το μόνο κόμμα που εναντιώθηκε είναι το ΚΚΕ και ορισμένοι το έλεγαν «προδοτικό». Οπότε, ο κ. Καιρίδης απλά «προετοιμάζει» το έδαφος και εκφράζει την απαίτηση για ακόμα μεγαλύτερη «σύγκλιση» μεταξύ των αστικών δυνάμεων στο μέλλον.
Πάμε παρακάτω.
Ο «ρεαλισμός» του κεφαλαίου, στην πολεμική εποχή του καπιταλισμού, είναι η ...προετοιμασία για την καταστροφή και τον θάνατο, γιατί αυτό απαιτούν τα συμφέροντά του.
Μπορεί να το δει κανείς με πάρα πολλές εκφράσεις αστών πολιτικών και καθημερινά γεγονότα.
Να αποκτήσουμε «κουλτούρα φέρετρων», να έχουμε «κιτ επιβίωσης 72 ωρών», να κάνουμε ασκήσεις «ομαλής μετάβασης στον πόλεμο», να είναι ο κάθε «πολίτης» και «οπλίτης», να έχουμε «εθνικό συμφέρον» όπου είναι ο «ζωτικός χώρος» των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων, να γίνει η Ελλάδα «πάροχος ασφαλείας» κ.λπ. Τα παραδείγματα είναι πολλά.
Οι αστοί πολιτικοί είναι συνειδησιακά αποφασισμένοι και με κάθε αφορμή «χτυπούν» την καμπάνα όταν το «ρολόι του κόσμου» έχει ήδη «χτυπήσει μεσάνυχτα».
Θέλουν ο λαός να στηρίξει τα συμφέροντα των καπιταλιστών ακόμα και με το αίμα του, αλλιώς, όπως λένε, δεν θα επιβιώσουμε ως «έθνος». Η εργατική τάξη δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον με τους εκμεταλλευτές της.
Με την ίδια αποφασιστικότητα, και με το ΚΚΕ μπροστά, ο λαός πρέπει να δυναμώσει τα χτυπήματα εναντίον τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου