Αδίστακτοι

Η ταύτιση του ανεπανάληπτου έργου του Κ. Μαρξ «Το κεφάλαιο» με το ναζιστικό μανιφέστο «Ο Αγών μου» του Χίτλερ ήταν ένα από τα πιο νοσηρά φαντασιουργήματα του αντικομμουνισμού, που διέπρεψε στη φιέστα της εσθονικής προεδρίας της ΕΕ. Ο εμπνευστής του, ένας ξεσκολισμένος αντικομμουνιστής, ο Γκ. Λίντμπλαντ, είναι ο ίδιος που είχε εισηγηθεί και το έκτρωμα του αντικομμουνιστικού μνημονίου, πριν από 11 χρόνια. Χρειάζεται, άραγε, μεγαλύτερη απόδειξη για να συμπεράνει κανείς ότι η ΕΕ δεν θα διστάσει να ξεστομίσει τη μεγαλύτερη χυδαιότητα, για να «αποδείξει» ότι ο φασισμός είναι το ίδιο με τον κομμουνισμό; Οτι η πραγματική τους «κάψα» είναι να εξουδετερωθεί η επίδραση που ασκεί στους λαούς η πιο πρωτοπόρα θεωρία, που αποδεικνύει επιστημονικά ότι ο η κοινωνική εξέλιξη δεν σταματάει στον καπιταλισμό; Υπάρχει, τέλος, πιο πειστική απόδειξη ότι η ΕΕ ξεπλένει με κάθε ευκαιρία τον ναζισμό - φασισμό, γέννημα - θρέμμα του καπιταλισμού, ταυτίζοντάς τον με ό,τι πιο προοδευτικό έχει γεννήσει η ανθρώπινη σκέψη; Αυτή είναι η ΕΕ που «αλλάζει» σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και αποδεικνύεται ότι όντως αλλάζει, αλλά όλο και προς το αντιδραστικότερο για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Αστικές λαθροχειρίες σχετικά με το Σύμφωνο Μολότoφ – Ρίμπεντροπ

Με αφορμή το πρόσφατο συνέδριο της εσθονικής προεδρίας της ΕΕ για τα «εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων» επανήλθε στο προσκήνιο όλος ο αντικομμουνιστικός οχετός για την Ιστορία της περιόδου. Η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανιστεί ως υπέρμαχος της αντικειμενικής αλήθειας βαδίζει χέρι – χέρι με τη διαχρονική διαστρέβλωση από τον ίδιο της Σοβιετικής Ιστορίας και με τη συγκάλυψη του πρωταγωνιστικού ρόλου των οργάνων της ΕΕ στην προώθηση του αντικομμουνισμού.

Στο επίκεντρο της διαπάλης με τις αστικές προσεγγίσεις διαστρέβλωσης και αναθεώρησης της Ιστορίας βρίσκεται ο ψεύτικος ισχυρισμός ότι η Σοβιετική Ενωση είναι συνένοχη για το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γιατί υπέγραψε το 1939 το Σύμφωνο μη επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία, το γνωστό Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ.

Αυτός ο ισχυρισμός αποτελεί το βασικό ιστορικό υπόβαθρο της αντιδραστικής θεωρίας των δύο άκρων που επιδιώκει να ταυτίσει τους φασίστες με τους κομμουνιστές και το ταξικό εργατικό κίνημα. H αστική αναθεώρηση επιχειρεί να εμφανίσει ως μόνους ειλικρινείς αντιπάλους του φασισμού την άλλη πολιτική έκφραση της δικτατορίας του κεφαλαίου: Τις αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες (ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία).

Freedom Fighters και η Αυτοκρατορία του Κακού

 

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ) 

Στο Αφγανιστάν, με την υποστήριξη δύο Ισλαμικών  κρατών, της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν, η Ουάσιγκτον ηγήθηκε ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, τη δημιουργία ισλαμικών ταξιαρχιών οι οποίες συγκροτηθήκαν σε όλο το  αραβο-μουσουλμανικό κόσμο και που αποτελούνται από φανατικούς, που τα μέσα ενημέρωσης ονόμαζαν freedom fighters, (μαχητές της ελευθερίας). Με εξοπλισμό και τεχνογνωσία από την CIA δημιούργησαν ένα ισλαμικό στρατιωτικό, πολεμικό, πολιτικό και τρομοκρατικό δίκτυο σε τέτοιο βαθμό, που ουδέποτε είχε υπάρξει στο παρελθόν με σκοπό την σύγκρουσή του με το σοβιετικό κράτος. 

 Ήταν τότε που ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν (ηθοποιός ταινιών γουέστερν δεύτερης διαλογής) έλεγε στους ανθρώπους, που η κυβέρνηση τού είχε κόψει την πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη, πώς έπρεπε να γίνει για να εξοικονομηθούν κονδύλια για τον «πόλεμο τον άστρων», γιατί η «αυτοκρατορία του Κακού», η άθεη Σοβιετική Ένωση δηλαδή, θέλει να συντρίψει τις χριστιανικές ΗΠΑ.  

Τουρκία - Σομαλία: Ο ιμπεριαλιστικός ανθρωπισμός των μονοπωλίων

Από Μποτίλια και:
*
Ο Αννίβας προ των πυλών της Αφρικής – Βαθιά εμπλοκή της χώρας μας με βάση τη Λάρισα και αναζήτηση ζεστού χρήματος από την ΕΤΕΠ για τους επιχειρηματίες... διείσδυσης
*
Αφρική: Μάννα εξ ουρανίου ‒ ΕΕ, ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία: Κι αλεστικά μη δώστε (8 εύγλωττοι χάρτες)

Αφρική: Ένοπλες οργανώσεις και ιμπεριαλιστικός ισλαμισμός
*
Ο διαρκής πόλεμος για την Eνέργεια και το οπλοστάσιο της Tρομοκρατίας

Αφρική
*

Γ. Κοτζιούλας – Όταν ήμουν με τον Άρη και 5 ποιήματα για τον «πρωτοστάτη της ανταρτοσύνης»

Πόσα δεν έγραψαν με φαρμακερό μελάνι, πόσα δεν αλύχτησαν γι’ αυτόν οι εχτροί του, κι όταν ακόμα ζούσε κι ύστερα απ’ το θάνατο του. Συγκεντρώνουν απάνω του τα πυρά, γιατί ξέρουν πως αυτός αντιπροσώπευε την επανάσταση καλύτερα από κάθε άλλον, σαν αρχηγός του λαϊκού στρατού μας στα βουνά.

 

Νίκος Πουρναράς / Οικοδόμος

 

Σαν σήμερα, στις 27 Αυγούστου του 1905, γεννήθηκε ο Θανάσης Κλάρας, το στέλεχος του ΚΚΕ και Πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Άρης Βελουχιώτης.

Ο Τζουμερκιώτης ποιητής και συγγραφέας Γιώργος Κοτζιούλας συμμετείχε στην Αντίσταση στην Ήπειρο από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. «Παιδί του θυμαριού, του μελισσόχορτου και της ξέσκεπης στέγασης, σχεδόν κατά τρόπο φυσικό, βρέθηκε με τη χιτλερική θεομηνία τοποθετημένος μέσα στο αντάρτικο. Παιδί του βουνού μα και ψυχή με σπάνια αξιοπρέπεια και ανυπόταχτη, έζησε επιτέλους μέσα σ’ έναν κόσμο δικό του και κατάδικό του. Σ’ αυτό τον αποφασισμένο λαό ο Κοτζιούλας ενσωματώθηκε σε μια ενιαία σάρκα. Τον ζούσε και τον αναπαράσταινε στο πλούσιο έργο του» γράφει η Έλλη Αλεξίου. Όταν ο Κοτζιούλας βγήκε στο βουνό, βρέθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γνωρίσει πολλές πτυχές του χαρακτήρα του Πρωτοκαπετάνιου.

Είναι ο φασισμός ο αντίθετος πόλος της (αστικής) δημοκρατίας;

Associated Press

Ο Τόμας Γουάτσον, επικεφαλής της IBM και πρόεδρος του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου (ICC), με μέλη του διοικητικού συμβουλίου, συναντιούνται στο Βερολίνο με τον Α. Χίτλερ, στη διάρκεια του 9ου Συνεδρίου του ICC (12/7/1937)

Και να που φτάσαμε στο πραγματικό ζητούμενο: Στην ταύτιση του Μαρξ με τον Χίτλερ και του «Κεφαλαίου» με το «Ο Αγών μου», στη στοχοποίηση όχι μόνο της ΕΣΣΔ, αλλά κάθε σκέψης εργατικής χειραφέτησης από τα καπιταλιστικά δεσμά. Αυτή είναι η νομοτελειακή κατάληξη (και η ουσιαστική στόχευση) του αντικομμουνισμού σε όλες του τις μορφές: Της ταύτισης Χίτλερ - Στάλιν, του διαχωρισμού του σοσιαλισμού - κομμουνισμού από την προσπάθεια εφαρμογής του στη ζωή (σπιλώνοντας ιδιαίτερα την περίοδο της θεμελίωσής του), της ντροπαλής ή ανοιχτής αποδοχής των αντιεπιστημονικών αναλύσεων περί «ολοκληρωτισμών» ή «τελεολογιών».

 Ο αντικομμουνισμός άλλωστε - ο οποίος μπορεί να καταστεί διεισδυτικός μόνο μέσω της προσαρμογής του στα διαφορετικά ακροατήρια - αποτελεί δομικό συστατικό όλων των αστικών κομμάτων, κρατικών οργανισμών ή διακρατικών ενώσεων του κεφαλαίου, με την ΕΕ να δίνει έμπρακτα το στίγμα παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του Στ. Κοντονή.

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι και ο αγοραίος αντικομμουνισμός

Οποιοσδήποτε νοήμων άνθρωπος , που δηλώνει ή προσπαθεί να είναι κομμουνιστής δεν συναρτά αυτή του την επιλογή, από την «σχέση ζωής» που έχει αναπτύξει με κάποιο ηγέτη των πρώην σοσιαλιστικών καθεστώτων. Η υπεράσπιση της μαρξιστικής κοσμολογίας και του κομμουνισμού ως κοινωνικοπολιτικό και πολιτισμικό πρόταγμα με οικουμενικά χαρακτηριστικά δεν διαμεσολαβείται από την ταύτιση με τον Χότζα, τον Μάο, ή τον Στάλιν.

Εξάλλου κάτι παρόμοιο θα αποτελούσε  μια νηπιακού τύπου προσέγγιση της κομμουνιστικής προοπτικής, μέσα από το καλειδοσκόπιο μιας πρωτόγονης θεολογίας που συνειρμικά καταλήγει είτε στην δαιμονοποίηση είτε στην θεοποίηση ιστορικών προσώπων που αποπειράθηκαν να σηκώσουν το βάρος της κομμουνιστικής υπόθεσης, άλλοτε επιτυχώς και άλλοτε ανεπιτυχώς.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: Φάντασμα ή πραγματικότητα στην Βενεζουέλα;

Κατιούσα

Ο Κάρλος Ντούκε Γκαρσία, καθηγητής Οικονομίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας και διδάσκων στο Πρόγραμμα Οικονομίας του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Μπογκοτά, απαντά με πειστικά στοιχεία στο ερώτημα τι είδους είναι η οικονομία της Βενεζουέλας, κι αν μιλάμε για τα προβλήματα μιας σοσιαλιστικής οικονομίας ή για μια μορφή παρεμβατικής κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού. Ένα πολύ ενδιαφέρον και ντοκουμενταρισμένο άρθρο, που για αυτούς ακριβώς τους λόγους επιλέξαμε να μεταφράσουμε και να παρουσιάσουμε.

Κομμουνισμός, Σοσιαλισμός ή ο παλιός Καπιταλισμός;

Σχετικά με την οικονομική και πολιτική κρίση που ζει η Βενεζουέλα υπάρχουν πολλές απόψεις, τόσο όσον αφορά την βαρύτητά της όσο και τις αιτίες της ίδιας.

Οι «χαμένες γενιές»

Η ανακοίνωση των βάσεων για την εισαγωγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση αποτελεί μία σημαντική στιγμή για όλους τους νέους και τις νέες που πήραν μέρος στις εξετάσεις, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Και είτε πέτυχαν να μπουν σε κάποια σχολή, είτε όχι, είτε αναζητήσουν δουλειά, είτε ψάξουν να βρουν τι θα κάνουν στο άμεσο μέλλον, είναι βέβαιο ότι τα προβλήματα και οι δυσκολίες που θα συναντήσουν μπροστά τους είναι μεγάλα. Το γεγονός, εξάλλου, ότι αυτήν την περίοδο κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες νέοι εργατικών - λαϊκών οικογενειών βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, έχει καθιερώσει σχεδόν επετειακά μια αρθρογραφία στον αστικό Τύπο για «τους νέους που δεν μπορούν να βρουν δουλειά», που «πρέπει να τους βοηθήσουμε», που «δεν πρέπει να χαθούν» κ.λπ. Διαβάζουμε, για παράδειγμα, στο κύριο άρθρο της χτεσινής «Αυγής», κάτω από τον τίτλο «Οχι άλλες χαμένες γενιές»: «Για τον νέο είναι δύσκολο να προκαθορίσει την πορεία του και για την Πολιτεία ακόμη δυσκολότερο να διασφαλίσει τη σταθερότητα στις επιλογές του (...) Η Πολιτεία ωστόσο οφείλει να παράσχει στους νέους κάθε δυνατή βοήθεια και τα εφόδια μιας γενικής παιδείας (...) που θα τους καταστήσουν ικανούς να ανταπεξέλθουν στις αντιξοότητες που σίγουρα θα συναντήσουν ή να εκμεταλλευτούν τις "ευκαιρίες" που θα βρουν στο δρόμο τους (...) η ανεργία των νέων στην Ελλάδα ξεπερνά το 30% και βρίσκεται στην κορυφή της κλίμακας (...) εδώ χρειάζεται και το "αναγκαίο" σπρώξιμο, δηλαδή οι πολιτικές που θα στηρίζουν και θα "επιδοτούν" τη νεανική απασχόληση».

Στο φουλ

Τις μηχανές στο φουλ βάζει η κυβέρνηση για τον νέο κύκλο της αντιλαϊκής επίθεσης, που περνάει μέσα από την επικείμενη 3η «αξιολόγηση». Είναι γνωστό ότι ένα από τα χτυπήματα στα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά, που ετοιμάζει, είναι τα νέα μέτρα στα Εργασιακά. Κι ενώ τα μέτρα είναι προδιαγραμμένα σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα και τις αξιώσεις του κεφαλαίου, η κυβέρνηση προαναγγέλλει ευνοϊκές ρυθμίσεις με «κοινωνικό πρόσημο» στη ΔΕΘ και παίζει το χαρτί του ανασχηματισμού, δημιουργώντας προσδοκίες ότι κάτι καλύτερο έχει να περιμένει ο λαός. Δεν είναι τυχαίο ότι χτες ο Ν. Βούτσης, μιλώντας σε δημοσιογράφους στη Βουλή, είπε ότι «μετά το πέρας του κλεισίματος της τρίτης αξιολόγησης θα γίνει ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης», ενώ πρόσθεσε πως «το πρώτο νομοσχέδιο που θα ψηφιστεί πριν τη ΔΕΘ, θα είναι του υπουργείου Εργασίας και θα αφορά την καταπολέμηση της "μαύρης" και αδήλωτης εργασίας». Πάντως, όσο κι αν προσπαθούν να πείσουν ότι οι ρυθμίσεις που θα φέρουν θα είναι ευνοϊκές για τους εργαζόμενους, η αλήθεια είναι ότι στην ατζέντα εγγράφονται παρεμβάσεις που, ανάμεσα σε άλλα, βάζουν νέα εμπόδια στην κήρυξη απεργιών, φέρνουν αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο και θεσπίζουν επιπλέον μέτρα για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, που θα τσακίσουν ό,τι έχει απομείνει από τους αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ, όσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να τους χρυσώσει το χάπι.

Η εξομοίωση Ναζισμού - Κομμουνισμού. Bρείτε της διαφορές!

Ο Δημήτρης Γληνός για την «αγραμματοσύνη» της νεολαίας

 

Ένα άρθρο γραμμένο το 1928, τραγικά επίκαιρο το 2017 

 

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

 

Όπως ορίζει το έθιμο, έτσι και φέτος, μετά την ανακοίνωση των βάσεων για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, άρχισε η συζήτηση για την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος, τις επιδόσεις και το μορφωτικό επίπεδο των μαθητών.
Δεν θα μπούμε στη συζήτηση αυτή, όχι γιατί δεν έχει ενδιαφέρον, αλλά γιατί ο τρόπος που γίνεται την καθιστά προσχηματική.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, και εννοούμε τουλάχιστον την τελευταία δεκαπενταετία, στη συζήτηση αυτή, επανέρχεται το θέμα της «αγραμματοσύνης» της νέας γενιάς. Στην περίπτωση αυτή, η κουβέντα διανθίζεται με εκτιμήσεις και σχόλια για την «έλλειψη αξιών», την αδιαφορία, την πνευματική οκνηρία, που χαρακτηρίζουν τη νεολαία.

Ολοι στην αρένα

Ενα από τα πράγματα που ξεχώρισαν στην αντιπαράθεση κυβέρνησης, ΝΔ και των άλλων αστικών κομμάτων για την αντικομμουνιστική φιέστα στην Εσθονία, είναι οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές που στήνουν μεταξύ τους με κάθε αφορμή. Ετσι, το να παρουσιάζεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως κάτι που δεν είναι (σ.σ. κομμουνιστές, υπερασπιστές του κομμουνισμού κ.λπ.), βολεύει τον ΣΥΡΙΖΑ για να κρύβει την ταξική του πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, να υλοποιεί με την προβιά του «αριστερού» και του «αγωνιστή» την πιο βρώμικη δουλειά των καπιταλιστών, επιχειρώντας ταυτόχρονα να εγκλωβίσει σε κάλπικα δίπολα εργαζόμενους, αγωνιστές, ριζοσπάστες, με σκοπό να στρατευτούν κάτω από ξένες γι' αυτούς σημαίες. Από την άλλη, η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα κρύβουν πίσω από τις σκιαμαχίες με τον ΣΥΡΙΖΑ την επί της ουσίας συμφωνία τους με όσα η κυβέρνηση υλοποιεί για λογαριασμό του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, απ' όλες τις αστικές δυνάμεις που συμμετέχουν στη «συζήτηση», συκοφαντείται ο σοσιαλισμός, που αποτελεί τη μόνη πραγματική διέξοδο και προοπτική για τους εργαζόμενους και το λαό, απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που συνθλίβει δικαιώματα και σύγχρονες ανάγκες. Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο αντικομμουνισμός είναι προπομπός της αντιλαϊκής κλιμάκωσης, όπως αυτή που σχεδιάζει τώρα το κεφάλαιο, ρίχνοντας στην αρένα κάθε διαθέσιμη δύναμη για να πετύχει τους στόχους του: Από την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, μέχρι τους κάθε είδους φιλοναζιστές και φασίστες, που όλες αυτές τις μέρες έχουν δώσει τα ρέστα τους στον αντικομμουνισμό, εξαπολύοντας απειλές στο εργατικό - λαϊκό κίνημα και στην πρωτοπορία του, τους κομμουνιστές.

Ευρωπαϊκή Ενωση: Αντικομμουνισμός μέχρι το μεδούλι...

Από το αντικομμουνιστικό μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης το 2005, έως το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Απρίλη του 2009 περί «Ευρωπαϊκής Συνείδησης και Ολοκληρωτισμού», την ανακήρυξη από την ΕΕ της 23ης Αυγούστου σε «Μέρα Μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του σταλινισμού», την προσπάθεια να αντικατασταθεί η 9η Μάη από μέρα γιορτασμού της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών σε «μέρα της Ευρώπης», δηλαδή της ΕΕ, κι όλες τις άλλες αντικομμουνιστικές διακηρύξεις κι αποφάσεις της ΕΕ, έχουμε μια προκλητική πλαστογράφηση της ιστορικής αλήθειας.

Επιχείρηση που χρηματοδοτείται με εκατοντάδες εκατομμύρια από τον προϋπολογισμό της ΕΕ, όπως συμβαίνει με το «Σπίτι της Ιστορίας», ή το πρόγραμμα «Ευρώπη για τους πολίτες», που απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε σχολεία, μαθητές, Οργανισμούς Τοπικής Διοίκησης, ΜΚΟ.

Στο στόχαστρο αυτών των σχεδίων είναι οι νεανικές συνειδήσεις, ώστε να δηλητηριαστούν συστηματικά με τον αντικομμουνισμό, τη συκοφάντηση των χωρών όπου οικοδομήθηκε ο σοσιαλισμός, τη δικαιολόγηση ή τον εξωραϊσμό των ναζιστικών - φασιστικών εγκλημάτων. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η πρόσφατη ενορχηστρωμένη προσπάθεια - που προβλήθηκε ακόμη και από το γνωστό τραγουδιστικό διαγωνισμό - εξύμνησης των Τατάρων που συνεργάστηκαν με τους ναζί και τη συκοφάντηση της περιόδου που επικεφαλής του σοβιετικού κράτους ήταν ο Στάλιν.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ: Ένας δισεκατομμυριούχος «αξίζει» όσο 2.950.000 φτωχοί!

 

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  

Ο Άνταμ Σμιθ, ο θεμελιωτής της θεωρίας της «ελεύθερης αγοράς», έλεγε ότι «για να υπάρχει ένας πάμπλουτος πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιοι φτωχοί». 

Αυτά έλεγε ο Σμιθ, το 1776, στο έργο του «Ο πλούτος των εθνών», το ευαγγέλιο του καπιταλισμού. 

Σήμερα, μετά από 241 χρόνια, το 2017, για να υπάρχει ένας δισεκατομμυριούχος πρέπει να υπάρχουν 2.950.000 φτωχοί! Και αυτό ονομάζεται πρόοδος…

Aυτό και άλλα εντυπωσιακά στοιχεία αποκαλύπτει η έρευνα του Boston Consulting Group (BCG) για το πως μοιράζεται ο πλούτος (και η φτώχεια) στο σημερινό κόσμο.