Το θέμα είναι η προσπάθεια που κάνουν μέσα σε αυτόν τον κόσμο και τα αδιέξοδά του να παρουσιάσουν ως «λύση» για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα το «να εμπιστευτούν τις τύχες τους» στους εκμεταλλευτές και στο κράτος τους, να γίνουν «μέτοχοι» σε βρώμικα σχέδια που σημαίνουν μεγαλύτερους κινδύνους και εκμετάλλευση. Να δεχτούν ως δεδομένο γονείς και νέα παιδιά ότι είναι ανεπίστρεπτη κανονικότητα η ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί, η ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης, και γι' αυτό θα πρέπει «να έχουν ένα κομπόδεμα» για να γιατροπορευτούν όπως - όπως, ελπίζοντας «να τους κάτσει» το λαχείο των μετοχών και των «κουμπαράδων» του αστικού κράτους. Στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση βρίσκεται το μέλλον για τους εργαζόμενους και τη νεολαία: Να γίνουν «μέτοχοι» στον κοινό αγώνα για σύγχρονα δικαιώματα, να συγκρουστούν με τον σάπιο καπιταλισμό, να σπάσουν τον φαύλο κύκλο πολέμων και κρίσεων για τα κέρδη.
Πάνω από 75 ευρώ ανά μεγαβατώρα σκαρφάλωσε το φυσικό αέριο στην Ευρώπη, υπερδιπλάσια τιμή σε σχέση με πέρυσι, ενώ οι αποθήκες είναι γεμάτες μόλις κατά 66%, στο χαμηλότερο επίπεδο της 15ετίας. Ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο και η εμπλοκή στα Στενά του Ορμούζ έχουν εξαφανίσει σχεδόν τις εξαγωγές LNG από τη Μέση Ανατολή, με το Κατάρ να αναστέλλει μεγάλο μέρος των φορτίων του. Πριν λίγες μέρες, όμως, η κυβέρνηση διαφήμιζε από τη ΔΕΘ την «πράσινη και ανθεκτική Ελλάδα», τις ενεργειακές διασυνδέσεις και τον ρόλο της χώρας ως «ενεργειακού κόμβου». Στο όνομα της ίδιας «ενεργειακής ασφάλειας» η ΕΕ αντικαθιστά το ρωσικό αέριο με περισσότερο και ακριβότερο LNG, κυρίως αμερικανικό. Να λοιπόν πόσο «ανθεκτικός» είναι ο ενεργειακός σχεδιασμός τους. Αρκεί να κλείσει ένας κρίσιμος θαλάσσιος δρόμος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, για να εκτοξευτούν οι τιμές και να αρχίσει η αγωνία για το αν θα γεμίσουν οι αποθήκες πριν τον χειμώνα. Η δική τους «ενεργειακή ασφάλεια» είναι αυτή των επενδύσεων, των ενεργειακών δρόμων και της κερδοφορίας. Γι' αυτό η Ενέργεια είναι ταυτόχρονα εμπόρευμα και όπλο στους ανταγωνισμούς για αγορές και σφαίρες επιρροής. Γι' αυτό η κάθε νέα «απεξάρτηση» γεννά άλλες εξαρτήσεις και η κάθε «ενεργειακή ασφάλεια» των ομίλων νέες ανασφάλειες για τον λαό. Τόσο «ανθεκτική» είναι η στρατηγική τους: Τα μονοπώλια παζαρεύουν με τα όπλα δρόμους, φορτία, πηγές και αγορές, την ώρα που ο λαός περιμένει τον δύσκολο χειμώνα και βομβαρδίζεται με τα οράματα της αστικής τάξης, για να γίνει κρέας στα κανόνια της.
Ως παράγοντα που ενίσχυσε τα «διαπραγματευτικά χαρτιά» του Κιέβου στον πόλεμο με τη Ρωσία παρουσίασε η Γκίλφοϊλ το αμερικανικό LNG που έφτασε μέσω Ελλάδας στην Ουκρανία τον χειμώνα. Ο Κάθετος Διάδρομος και το LNG είναι κερδοφόρα μπίζνα για τους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και «εργαλείο» πολέμου. Μέσα σε αυτό το κάδρο, ο Πάιατ «σφύριξε» ξανά τα σχέδια για τις δουλειές της ΔΕΗ στην Ουκρανία. Μιλώντας για την επέκταση της επιχείρησης σε Ρουμανία και Πολωνία, αποκάλυψε ότι η ΔΕΗ «κοιτάζει προς την Ουκρανία», ενώ χαρακτήρισε την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, με αιχμή την Πολωνία και την Ουκρανία, το «πραγματικό έπαθλο» του Κάθετου Διαδρόμου. Την ώρα δηλαδή που οι βόμβες και οι πύραυλοι καταστρέφουν ενεργειακές υποδομές, κάποιοι ήδη κοιτούν ποιοι θα αναλάβουν την ανοικοδόμησή τους και ποια κεφάλαια θα βρουν θέση στην αγορά της «επόμενης μέρας», ως μερτικό στη διανομή της ιμπεριαλιστικής λείας. Δεν είναι λοιπόν δύο παράλληλοι δρόμοι... Ο πόλεμος είναι η σύγκρουση για κέρδη, αγορές, δρόμους και πηγές με τα όπλα, σε συνέχεια των ανταγωνισμών της αστικής τάξης για τα ίδια έπαθλα σε καιρό ειρήνης. Και, βέβαια, η καταστροφή ανοίγει δρόμους για νέες μπίζνες. Κάπως έτσι η αμερικανική «ενεργειακή κυριαρχία», ο εκτοπισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή αγορά, ο Κάθετος Διάδρομος και η ανοικοδόμηση της Ουκρανίας «κουμπώνουν» στο ίδιο επικίνδυνο «παζλ», όπου η ελληνική αστική τάξη, με τη συμμετοχή της στον πόλεμο και στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, πάει να βάλει το δικό της κομμάτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου