Το επόμενο διάστημα, όσο μεγαλώνει η δυσαρέσκεια απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική, την ακρίβεια, τους κινδύνους από τις «συμμαχίες», που φτάνουν ως την πιο άμεση συμμετοχή της Ελλάδας σε μία στρατιωτική σύγκρουση, είναι δεδομένο ότι οι εκβιασμοί θα δυναμώσουν προκειμένου η δυσαρέσκεια να μείνει εγκλωβισμένη στα εναλλακτικά σενάρια που επεξεργάζεται το ίδιο το σύστημα. Σε αυτό το έργο θα επιδοθούν όλες οι δυνάμεις του συστήματος.
Σε αυτό το φόντο, όλες τις παρεμβάσεις του κ. Τσίπρα, όπως και του κ. Μητσοτάκη, του κ. Ανδρουλάκη πρέπει να τις διαβάζουμε με δύο τρόπους. Ο πρώτος και πιο προφανής είναι η προσπάθειά τους να διαμορφώσουν και να θέσουν εκβιαστικά και ψεύτικα διλήμματα στον λαό ενόψει των εκλογών. Από τη μεριά της κυβέρνησης, για παράδειγμα, χρησιμοποιούν τον μπαμπούλα της «αστάθειας», το γνωστό «Μητσοτάκης ή χάος», όταν είναι η ίδια η πολιτική τους που φέρνει αστάθεια στον λαό, ενώ υπάρχουν και οι πιο ακραίες στη γελοιότητά τους εκδοχές, καθώς πρόσφατα ακούσαμε από υπουργικά χείλη ότι αν δεν ψηφίσουμε ΝΔ, θα μπουκάρουν οι Τούρκοι...
Τον ίδιο σκοπό έχει και ο κ. Τσίπρας όταν λέει με αλαζονεία «ή εμείς ή κανείς» και ότι «είναι ο μόνος που μπορεί να ρίξει τον κ. Μητσοτάκη». Βέβαια, το επιχείρημά του μπάζει από παντού, καθώς:
-
Ο κ. Τσίπρας είναι αυτός που έφερε τον κ. Μητσοτάκη «καβάλα στ’ άλογο» το 2019 με την πολιτική που εφάρμοσε, με τα μνημόνια, με τη διάψευση ελπίδων, με το «δεν υπάρχει εναλλακτική» το οποίο φρόντισε να εμπεδωθεί στις συνειδήσεις λαϊκών, προοδευτικών ανθρώπων.
-
Είναι αυτός που με τη βολική και συναινετική αντιπολίτευση που άσκησε το 2019-2023 (όταν ψήφιζε τους μισούς νόμους της ΝΔ, όταν έλεγε «θα λογαριαστούμε μετά» στην πανδημία κλπ.) έκανε την πολιτική Μητσοτάκη να φαντάζει σε πολλούς σαν μονόδρομος, κάτι που, μαζί με άλλους παράγοντες, του έδωσε ώθηση για να νικήσει με ακόμη μεγαλύτερη διαφορά το 2023.
-
Είναι αυτός που από το 2023 μέχρι πρόσφατα ήταν άφαντος, έκανε rebranding και διαλογισμό στις ΗΠΑ και αλλού, όσο ο λαός μας έδινε μεγάλους αγώνες απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, πετυχαίνοντας και σημαντικές επιμέρους νίκες. Εκεί ήταν σταθερά στην πρώτη γραμμή το ΚΚΕ και μέσα στη Βουλή και έξω από αυτή.
-
Είναι αυτός που και σήμερα, που επέστρεψε, ουσιαστικά λέει στον λαό ότι την πολιτική Μητσοτάκη πρέπει να τη θεωρήσει δεδομένη. Το «τι να κάνουμε, τώρα υπάρχουν», αυτό το δηλητήριο της υποταγής που απευθύνει στις λαϊκές συνειδήσεις, δεν αφορά μόνο τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, αλλά πρακτικά τα πάντα.
Κανέναν Μητσοτάκη και κυρίως καμία πολιτική Μητσοτάκη δεν μπορεί να διώξει λοιπόν ο κ. Τσίπρας, γι’ αυτό άλλωστε και ο ίδιος ο Μητσοτάκης τον επιλέγει ως βολικό αντίπαλο κι αυτό «βγάζει μάτι».
Ωστόσο το «δίλημμα» του Τσίπρα δεν αφορά απλά την κοκορομαχία του με το ΠΑΣΟΚ για την πρωτιά στις διεργασίες στη σοσιαλδημοκρατία, ούτε είναι ένα στενό εκλογικό δίλημμα που απευθύνεται στους ψηφοφόρους. Απευθύνεται στην αστική τάξη για να της πει ότι το κόμμα Τσίπρα είναι εγγυημένη ρεζέρβα και ταυτόχρονα απηχεί και τα τμήματα της αστικής τάξης που έβγαλαν από τη μνημονιακή ναφθαλίνη τον Τσίπρα για να τον παρουσιάσουν ως «νέο». Γιατί πράγματι η αστική τάξη θέλει καλή ρεζέρβα, από όποια θέση προκύψει, για να τρέξει την επόμενη πίστα της πολεμικής εμπλοκής, για να θωρακίσει περαιτέρω το αντιλαϊκό κράτος σε καιρούς που οι τριγμοί είναι πιθανοί, για να προχωρήσουν τα επενδυτικά σχέδια των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων καθώς και οι ευρωατλαντικοί σχεδιασμοί από την Ουκρανία ως την Κύπρο και από το Αιγαίο ως τη Μέση Ανατολή.
Άλλωστε, την ίδια στιγμή ο Αλ. Τσίπρας δεν ξεχνάει να τονίζει ότι το «δυνατό χαρτί» του είναι ότι αποτελεί εγγύηση... για να μην πολλαπλασιαστούν οι «κοινωνικές εντάσεις» (συνέντευξη στη «Le Soir», 19/9/2026)! Ότι είναι εγγύηση δηλαδή για να επικρατήσει «ειρήνη» ανάμεσα στον λαό που πληρώνει τα σπασμένα με 1.002 τρόπους και τους μεγάλους ομίλους που σπάνε το ένα ρεκόρ κερδών μετά το άλλο. Τι άλλο σημαίνει άραγε η περιβόητη «κοινωνική συνοχή» την οποία εγγυάται κάθε τρεις και λίγο ο Τσίπρας; «Κοινωνική συνοχή» σε μία βαθιά ταξική κοινωνία -σε περίοδο πολεμικής προετοιμασίας μάλιστα- σημαίνει υποταγή του λαού στους δήθεν «εθνικούς» στόχους, δηλαδή στους στόχους του κεφαλαίου. Ουσιαστικά η κοινωνική συνοχή για την οποία μιλάει ο Τσίπρας είναι με άλλα λόγια η αντιλαϊκή «σταθερότητα».
Το δίλημμα «να φύγει ο Μητσοτάκης ή όχι» είναι κάλπικο για τον λαό γιατί κυβερνήσεις μπορεί να αλλάζουν, «Μητσοτάκηδες» και «Τσίπρες» πάνε κι έρχονται, όμως αυτός που μένει αμετακίνητος είναι αυτός που κάνει το κουμάντο, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι καπιταλιστές, που έχουν το δικό τους κράτος, τις κυβερνήσεις και πάνω απ’ όλα έχουν στα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας.
Την προηγούμενη φορά το «ή εμείς ή αυτοί» του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα στην πράξη επιβεβαιώθηκε πως σήμαινε «ή εμείς ή αυτοί θα εφαρμόσουνε τα αντιλαϊκά μνημόνια». Η πείρα, σε κάθε περίπτωση, βοηθάει και για να αποκωδικοποιούνται τα μηνύματα και κυρίως για να αχρηστεύονται στην πράξη οι εκβιασμοί. Καλύτερος δείκτης ως προς αυτό είναι να μεγαλώσει το ρεύμα αγωνιστικής συμπόρευσης με το ΚΚΕ, τη δύναμη που επιλέγει να απευθύνει στον λαό το πραγματικό δίλημμα της περιόδου: Ή με τους πολέμους και τα κέρδη των λίγων ή με τις ανάγκες, τις ζωές, τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου