Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΒΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ Ομοφωνία για το «παραγωγικό μοντέλο» της άγριας εκμετάλλευσης και της πολεμικής εμπλοκής


Μια αποκαλυπτική εικόνα για το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις διακηρύξεις περί «αλλαγής παραγωγικού μοντέλου» και «νέας αρχιτεκτονικής της οικονομίας» προσέφεραν οι εργασίες του 5ου Οικονομικού Συνεδρίου της «Ναυτεμπορικής».

Κυβερνητικά στελέχη, εκπρόσωποι της σοσιαλδημοκρατίας και παράγοντες της αστικής τάξης διαγκωνίστηκαν για το ποιος μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικότερα τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων, επιβεβαιώνοντας ότι οι διαφορές τους αφορούν μόνο το μείγμα μιας ενιαίας στρατηγικής που φορτώνει διαρκώς νέα βάρη στον λαό και που βαφτίζουν «σταθερότητα».

Τις προτεραιότητες του κεφαλαίου παρουσίασε στο μαγνητοσκοπημένο μήνυμά του ο πρωθυπουργός, μιλώντας για την ενίσχυση των παραγωγικών επενδύσεων και του ψηφιακού μετασχηματισμού, την εξασφάλιση ζεστού χρήματος από δημόσια και ιδιωτικά κεφάλαια, την ανάπτυξη σύγχρονων υποδομών και την εξασφάλιση προσιτής Ενέργειας για τους ομίλους, καθώς και τις θεσμικές παρεμβάσεις για τον «περιορισμό της γραφειοκρατίας» και την επιτάχυνση της απονομής της ταξικής δικαιοσύνης. Ξεχωριστή θέση στην τοποθέτησή του είχε ο ενεργειακός μετασχηματισμός, με τον ίδιο να καμαρώνει για το ότι η Ελλάδα έχει περάσει από τη θέση του εισαγωγέα σε εκείνη του εξαγωγέα ηλεκτρικής ενέργειας, την ώρα που ο λαός βυθίζεται στην ενεργειακή φτώχεια και τους κινδύνους.

Από το βήμα του συνεδρίου, ο υπουργός Οικονομίας, Κ. Πιερρακάκης, έθεσε το πλαίσιο των δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ, βαφτίζοντας την αιματηρή δημοσιονομική πειθαρχία και τη φοροληστεία «ελευθερία», ενώ ομολόγησε και έναν από τους βασικούς στόχους της κυβερνητικής πολιτικής, να μετατραπούν οι μεγάλες εγχώριες επιχειρήσεις σε «Ευρωπαίους πρωταθλητές», θωρακίζοντας τα κέρδη του κεφαλαίου. Για να επιτευχθεί αυτό, όπως εξήγησε, «το κράτος φτιάχνει το γήπεδο», διοχετεύοντας δισεκατομμύρια στους ομίλους.

«Νέο παραγωγικό συμβόλαιο» και αυταπάτες με τη σέσουλα

Από πλευράς τους, οι εκπρόσωποι της σοσιαλδημοκρατίας επιχείρησαν να καλλιεργήσουν αυταπάτες περί «δικαιότερης κατανομής του πλούτου», αποδεχόμενοι ακέραιο το πλαίσιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και των ευρωπαϊκών δεσμεύσεων.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεδίπλωσε το αφήγημα μιας «αγοράς με κανόνες» και ενός αστικού κράτους που συντονίζει στρατηγικές επενδύσεις σε σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα. Επικαλούμενος τις αντιλαϊκές ευρωενωσιακές εκθέσεις Ντράγκι και Λέτα, έδωσε έμφαση στη βιομηχανική πολιτική, τη στρατηγική «οικονομικής ασφάλειας» και την ανάπτυξη της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας, ευθυγραμμιζόμενος με τη στροφή της ΕΕ στην πολεμική οικονομία και τον ανταγωνισμό με τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Και βέβαια δεν παρέλειψε να αναπαράγει και τις δηλητηριώδεις αυταπάτες πως δήθεν μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να βελτιωθεί η ζωή του λαού, με ορισμένα μέτρα «ασπιρίνες» που θα χρηματοδοτηθούν από ένα «Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης» και μια... «πατριωτική εισφορά» του κεφαλαίου, που θα τροφοδοτούνται από τα ματωμένα υπερπλεονάσματα, τα κέρδη των ενεργειακών ομίλων και την καπιταλιστική κερδοφορία.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, ζήτησε ένα «νέο παραγωγικό υπόδειγμα» προσανατολισμένο στη γνώση, στην καινοτομία, στη μεταποίηση και την εξωστρέφεια, υποσχόμενος «ποιοτικές θέσεις εργασίας» και κοινωνική συνοχή, σε ένα δίπολο που παρουσίασε ως επιλογή ανάμεσα στον πλούτο για τους λίγους και την ευημερία των πολλών, μοιράζοντας κι αυτός αυταπάτες με τη σέσουλα περί δίκαιης διανομής του πλούτου εντός του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Την ανησυχία της αστικής τάξης για την πολιτική σταθερότητα εξέφρασε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, υποστηρίζοντας ότι η χώρα έχασε την ευκαιρία εκτίναξης μετά τα μνημόνια και αφέθηκε στον «αυτόματο πιλότο του πληθωρισμού» που φουσκώνει τα φορολογικά έσοδα. Εθεσε το ζήτημα της διακυβερνησιμότητας και ενός νέου «παραγωγικού συμβολαίου» μέσω κυβερνήσεων συνεργασίας, προειδοποιώντας για τις επιπτώσεις των θεσμικών κρίσεων και των σκανδάλων (υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ) στο «πρεστίζ» του αστικού κράτους δικαίου.

Ο δε Αντ. Σαμαράς πρόσθετε ότι «η φιλελεύθερη πολιτική πρέπει να εξασφαλίζει πραγματικό ανταγωνισμό, να καταπολεμά τις στρεβλώσεις, να περιορίζει τη γραφειοκρατία και το κόστος της», προβάλλοντας τον μύθο της «δίκαιης» καπιταλιστικής ανάπτυξης για όλους.

Το γεωπολιτικό πλαίσιο συμπλήρωσε η πρέσβειρα του κράτους - δολοφόνου Ισραήλ, Πνινάτ Γιανάι, η οποία εξήρε τη στρατηγική σύμπλευση Ελλάδας - Ισραήλ και κάλεσε τους επιχειρηματίες να αξιοποιήσουν το πρόγραμμα «Horizon Europe». Ανέδειξε ως πεδία κερδοφορίας τις πολεμικές συμφωνίες (όπως η «Ασπίδα του Αχιλλέα»), την ηλεκτρική διασύνδεση Great Sea Interconnector, τον διάδρομο IMEC, την Ενέργεια και το real estate.

Ολα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι η περιβόητη «αλλαγή παραγωγικού μοντέλου» που διαφημίζουν κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση, δεν αφορά την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, αλλά το πώς θα θωρακιστεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και η εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Η πραγματική απάντηση για τους εργαζόμενους βρίσκεται στην ενίσχυση της ταξικής πάλης, σε σύγκρουση με την πολιτική που θυσιάζει τη ζωή τους στον βωμό των μονοπωλίων και της ΕΕ.

 

Ριζοσπάστης  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου