Με τα μάτια του Κυριάκου Μητσοτάκη…

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Πολιτικη 

 

 

«Δεν έχω τέτοια εικόνα». Με αυτή τη φράση απάντησε ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνέντευξη του στο «Βήμα» όταν ρωτήθηκε σχετικά με τα κρούσματα εξευτελιστικής συμπεριφοράς και βίας των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι σε πολίτες. 

— Δεν… είδε λοιπόν ο πρωθυπουργός τα ΜΑΤ να εξευτελίζουν και να «ξεβρακώνουν» ανθρώπους; 

— Δεν … είδε ο Μητσοτάκης το ανοιγμένο κεφάλι του φοιτητή από τους ένστολους ροπαλοφόρους του κράτους του;

Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος

 

57η (61η) ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

 

Raul Corrales

1961. Αβάνα. Ο επαναστατικός στρατός της Κούβας ξεκινάει για το μέτωπο στον Κόλπο των Χοίρων

Την 1η του Γενάρη συμπληρώνονται 57 χρόνια από τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης. Τότε, την 1η Γενάρη του 1959, που ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη δικτατορία του Φλουχένσιο Μπατίστα που στήριζε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και θριάμβευσε με την αποφασιστική πάλη του λαού, ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο για τη σοσιαλιστική προοπτική του νησιού στην αμερικανική ήπειρο, ένα παράδειγμα που βρήκε αμέσως την αμέριστη στήριξη της Σοβιετικής Ενωσης και των τότε σοσιαλιστικών χωρών.

Η μακρόχρονη προετοιμασία

 

Η τελική φάση της Επανάστασης ξεκίνησε στις 2 Δεκέμβρη του 1956, όταν έπειτα από ένα δραματικό ταξίδι, το μικρό πλοίο «Γκράνμα» που είχε ξεκινήσει από το Μεξικό, έφτασε στην παραλία του Νίκερο, ένα μικρό χωριό στην πλαγιά της Σιέρα Μαέστρα της Κούβας. Από τους 82 αποφασισμένους αγωνιστές που αποβιβάστηκαν στη στεριά, κατάφεραν να σωθούν από τα πυρά του στρατού και της αεροπορίας της δικτατορίας μόνο 12. Ανάμεσά τους οι πρωτοπόροι επαναστάτες, ο ηγέτης τους Φιντέλ Κάστρο, ο αδελφός του Ραούλ, ο Αργεντινός γιατρός Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα, ο Καμίλο Σινφουέγκος, ο Χουάν Αλμέιδα.

Καλή αγωνιστική χρονιά!

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΙΚΑ 

 ΕΥΧΕΤΑΙ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

 ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟ 2020

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

Υποδεχόμαστε αισιόδοξα το 2020 στον αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες, για να ανοίξουμε το δρόμο στο σοσιαλιστικό μέλλον

Σε μήνυμά της η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ για το 2020, αναφέρει: 

1. Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εύχεται καλή και αγωνιστική χρονιά στους εργατοϋπαλλήλους, στους ανέργους, στους αυτοαπασχολούμενους, στους φτωχούς αγρότες, στους νέους και τις γυναίκες, στους Έλληνες εργαζόμενους σε άλλες χώρες, στους πρόσφυγες και μετανάστες, που ζουν μόνιμα ή παραμένουν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας.

Παρά τις δυσκολίες και τον αρνητικό συσχετισμό, υποδεχόμαστε με αισιοδοξία το 2020. Στις σύγχρονες προκλήσεις, απαντήσεις μπορεί να δώσει η καθημερινή δράση, οι εκτιμήσεις και η πρόταση εξουσίας που καταθέτει το ΚΚΕ στον λαό, ώστε αυτή να γίνει υπόθεση της πάλης του.

2. Η χρονιά που φεύγει, μπορεί να συνοδεύτηκε από την κυβερνητική εναλλαγή και την επιστροφή στην καπιταλιστική ανάπτυξη, όμως αυτό δεν οδήγησε, ούτε πρόκειται να οδηγήσει σε πραγματική ανακούφιση των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Με το λαό στο προσκήνιο

Τα «στοιχήματα» της νέας δεκαετίας και τα «οράματα», οι «ιστορικές προκλήσεις» και τα «εθνικά διακυβεύματα» έχουν την τιμητική τους αυτές τις μέρες, αποχαιρετώντας τη δεκαετία που φεύγει.

Το νήμα που συνδέει τις αναλύσεις των αστικών επιτελείων, περιλαμβάνει, για παράδειγμα, τη διαπίστωση ότι «πάθαμε και μάθαμε» από την καπιταλιστική κρίση και ότι «ο λαός ζούσε πάνω από τις δυνάμεις του». Κάπως έτσι, η «νουθεσία» προς τους εργαζόμενους για τη χρονιά και τη δεκαετία που ανατέλλει, βγαίνει αβίαστα: Οι απαιτήσεις και οι διεκδικήσεις πρέπει να μείνουν στον πάτο του βαρελιού, μαζί και κάθε προσδοκία για ανάκτηση των απωλειών από τα χρόνια της κρίσης.

Περιλαμβάνει επίσης την ...ανακούφιση ότι «επιτέλους ωριμάζει το πολιτικό σύστημα», αφού εξασφαλίζεται η «συναίνεση» όλων των αστικών κομμάτων, «με εξαίρεση το ΚΚΕ», μπροστά στις «εθνικές προκλήσεις», όπως αυτή της «γεωπολιτικής αναβάθμισης» της αστικής τάξης, της μετατροπής της χώρας σε «πυλώνα σταθερότητας» στην περιοχή.

Γιατί δυσαρεστήθηκαν ορισμένοι με τον πρωτοποριακό ξενώνα αστέγων του Δήμου Πατρέων;

Γιατί δυσαρεστήθηκαν ορισμένοι με τον πρωτοποριακό ξενώνα αστέγων του Δήμου Πατρέων;

Πολύς ντόρος έγινε τις τελευταίες ημέρες στην Πάτρα με αφορμή τη λειτουργία Ξενώνα Αστέγων.

Κάποιοι δεν άντεξαν την προβολή που έγινε από αθηναϊκά μέσα ενημέρωσης και τις θετικές εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν σε όλη τη χώρα γι’ αυτό και έσπευσαν να απαξιώσουν αυτό το εγχείρημα ώστε να σταματήσουν να δίδονται τα εύσημα στη δημοτική αρχή Πελετίδη.

Έτσι, γνωστοί και μη εξαιρετέοι δημοτικοί παράγοντες από την αντιπολίτευση, κομματικά στελέχη (π.χ. από τη Ν.Ε του ΣΥΡΙΖΑ) και δημοσιογράφοι, μετείχαν ποικιλοτρόπως στην κατασυκοφάντηση της δημοτικής αρχής, επειδή δημιούργησε μία εξαιρετική δομή, η οποία αφορά ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα!

Ποια είπαμε είναι τα πλεονεκτήματα της διαχείρισης της Εθνικής Οδού από τον ιδιωτικό τομέα;

31-12-2019

Πού είναι η ιδιωτική αποτελεσματική διαχείριση της εθνικής οδού; Πού πήγαν ρε τα λεφτά της “επένδυσης” που βουτήξατε; Πού πάνε τα εκατομμύρια που μαζεύετε από τα διόδια;

Μάνος Δούκας

 

Μας έλεγαν ότι η ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των εθνικών οδών, θα φέρει εκσυγχρονισμό, υπηρεσίες πιο αποτελεσματικές κλπ. Γιατί -λένε- ο ιδιωτικός τομέας είναι πιο αποδοτικός και υπεύθυνος από το “τεμπέλικο” και “αναποτελεσματικό” δημόσιο. Όλοι οι “πολύχρωμοι” πρασινομπλερόζ υπουργοί και πρωθυπουργοί. Όλα τα παπαγαλάκια της ΕΕ και του καπιταλισμού.

Αυτοί λοιπόν οι πολύχρωμοι υπουργοί έκαναν δώρο ολόκληρο το εθνικό δίκτυο, σε πέντε λαμόγια που τους βάφτισαν επενδυτές, για να τρώνε τσάμπα το λαϊκό πλούτο και να φορτώνουν τα κάθε είδους βάρη (οικονομικά και ταλαιπωρίας) στην πλάτη του λαού.

Ανεπιθύμητος στην Ελλάδα ο σφαγέας του Παλαιστινιακού λαού

Την πολιτική της ΝΔ, σύσφιξης σχέσεων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ καταγγέλλει το ΠΑΜΕ σημειώνοντας ότι «πριν προλάβει να μπει ο νέος χρόνος, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάλεσε να κάνει ποδαρικό στην Ελλάδα ο σφαγέας του Παλαιστινιακού λαού, Πρωθυπουργός του Ισραήλ Νετανιάχου, που έρχεται στις 2 Γενάρη για την υπογραφή του αγωγού East Med».

Σε ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ αναφέρει:

Συναγερμός!

 

Φωτο αρχειου

Η νέα Συμφωνία για την επέκταση των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στην Ελλάδα, που η κυβέρνηση της ΝΔ έφερε στη Βουλή σαν τον κλέφτη, παραμονή Χριστουγέννων το βράδυ, πρέπει να σημάνει συναγερμό στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, σε κάθε άνθρωπο που δεν ανέχεται η χώρα να μετατραπεί σε ορμητήριο πολέμων και ο ίδιος και τα παιδιά του σε στόχο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Η εγκληματική αυτή Συμφωνία αποτελεί άλλον ένα βαρύ «κρίκο» στην αλυσίδα της εμπλοκής της χώρας στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή. Η αλυσίδα αυτή όχι μόνο δεν αποτελεί κάποια υποτιθέμενη «άγκυρα σταθερότητας σε μια ασταθή περιοχή», όπως λένε με θράσος η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, αλλά είναι το βαρίδι που παρασέρνει τη χώρα και το λαό στην άβυσσο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που σαρώνουν την περιοχή.

Τα όσα προβλέπονται άλλωστε στη Συμφωνία μιλάνε από μόνα τους.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες των λαών!

 

Σε μήνυμά του για τη νέα χρονιά, το ΠΑΜΕ αναφέρει:

«Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο εύχεται στους εργαζόμενους της χώρας μας, Έλληνες και Μετανάστες, αλλά και στους χιλιάδες Έλληνες στην ξενιτιά, ευτυχισμένο και αγωνιστικό το 2020 με υγεία, δύναμη στους αγώνες που έρχονται.

Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους όλων των κλάδων και χώρων δουλειάς που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν τον αγώνα για Συλλογικές Συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς, για την υπεράσπιση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Όλους όσους κινητοποιήθηκαν ενάντια στις απολύσεις και στην επίθεση της εργοδοσίας, ενάντια στους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις.

Στέλνουμε την ταξική μας αλληλεγγύη στους εργαζόμενους των άλλων χωρών, στα μέλη και τους φίλους της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας που βρίσκονται στους δρόμους του αγώνα. Από το μακρινό Σαντιάγο της Χιλής, στη γειτονική μας Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Από την Ινδία μέχρι τη Γαλλία και σε κάθε μεριά του πλανήτη που οι εργαζόμενοι υψώνουν τις φωνές τους ενάντια στην εξαθλίωση και την εκμετάλλευση. Η σκέψη μας βρίσκεται πάντα στους λαούς της Παλαιστίνης, της Συρίας, κ.α. που υποφέρουν καθημερινά από τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα και υποσχόμαστε ότι θα είμαστε σταθερά στο πλευρό τους.

Η ΜΟΙΡΑΣΙΑ ΤΩΝ «ΛΙΜΠΕΡΤΙ» (και τα κυνηγητά του «Ρ»)

 

 

Από iraklis3 στο Δεκ 30, 2019 Ιστορία

 

Του Νίκου Καραντηνού //

ΕΙΧΑΝ περάσει μόλις δυο χρόνια από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, 53 χρόνια από σήμερα, την άνοιξη του 1947, που η εφημερίδα μας δημοσίευε ένα μοναδικό και αποκαλυπτικό ντοκουμέντο για το «πάρε – δώσε» της κυβέρνησης με τους εφοπλιστές. Ηταν ο πρώτος γερός μεταπολεμικός μποναμάς, που προσφερόταν στους εφοπλιστές, με την αγορά των 100 αμερικανικών σκαφών τύπου «Λίμπερτι »] των 10.000 τόνων. Και μάλιστα πριν ακόμα μετρηθούνε οι εκατοντάδες ναυτεργάτες που έπεσαν, χάθηκαν στους ωκεανούς.

ΤΑ πλοία αυτά είχαν κατασκευαστεί κατά τον πόλεμο και με τη λήξη του είχαν παροπλιστεί. Υστερα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις έγινε τελικά η αγορά τους και η κατανομή τους στους εφοπλιστές. Παρουσιάζει, μάλιστα, ενδιαφέρον το πώς έγινε η κατανομή των 100 σκαφών μεταξύ των τότε εφοπλιστών.

«Οι προλετάριοι έχουν χίλιους λόγους να σε αποχαιρετούν!»

«Το περιμέναμε, αλλά δεν είχαμε υπολογίσει το βάθος της χαρακιάς.
Μαχαίρι δίκοπο το άκουσμα του αποχαιρετισμού σου σύντροφε Θάνο!
Ασήκωτο!

Ναι ασήκωτο σύντροφε Θάνο, όσο το και το έργο σου.

Βαριά κληρονομιά και ελπίδα για κάθε κόκκινη χαραμάδα, που και εσύ ετοίμασες από καιρό να ανοίξει διάπλατα τις λεωφόρους του μέλλοντος, με εκείνο μεταδοτικό γνώριμο πείσμα και το πάθος του ξεσηκωμού, τρύπωνες με χίλιους τρόπους μέσα μας σαν τη φωτιά που σιγοκαίει για την ώρα και την στιγμή που θα ζήσουμε όλα τα όνειρα μαζί, απελευθερώνοντας τον άνθρωπο που τον μποδίζουν να βαδίζει!

Έτσι και αλλιώς Θάνο, ο χρόνος δεν μας ρωτά, δεν μας ακούει, δεν μας περιμένει δεν σταματά, αλλάζει και μαζί του αλλάζουμε και εμείς, μα να είσαι σίγουρος σύντροφε Θάνο, ότι θα είμαστε έτοιμοι στην ώρα μας, να κάνουμε το καθήκον μας.

Εσύ μαζί μας.

Συνοδός του πάθους.

Σαλπιγκτής στην πρωτοπορία των αδυνάτων, που έγιναν δυνατό κατακόκκινο ποτάμι.

Με αυτές τις γροθιές υψωμένες, σε πείσμα όλων, μιας και τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω. "Έτσι και αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, η κόκκινή από ζωή η κόκκινη από θάνατο"

Καλό ταξίδι σύντροφε Θάνο

Σε ευχαριστούμε

Οι προλετάριοι έχουν χίλιους λόγους να σε αποχαιρετούν

Βαρελάς Τάκης»

902gr

«Chapeau, σύντροφε Πελετίδη» – Η Έλενα Ακρίτα “υποκλίνεται” μπροστά στο έργο του Κώστα Πελετίδη

29-12-2019

Ο Πελετίδης ξέρει τι εστί επί της ουσίας προσφορά. Ξέρει πως άλλο φιλανθρωπία κι άλλο αλληλεγγύη. Το ξέρει στη θεωρία και το εφαρμόζει στην πράξη

Κατιούσα

Η τεράστια προσφορά του Κώστα Πελετίδη στους δημότες της Πάτρας, η ακούραστη αλληλεγγύη που επιδεικνύει σε όσους το έχουν περισσότερο ανάγκη και η εμβέλεια της προσωπικότητάς του ξεπερνούν ως γνωστόν κατά πολύ την πολιτική ή εκλογική απήχηση του ΚΚΕ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δρα ανεξάρτητα από αυτό. Ίσα – ίσα, ο Πελετίδης είναι αυτό που είναι κυρίως και πρωτίστως επειδή είναι κομμουνιστής. Κομμουνιστής μάλιστα που ανατρέπει ένα σωρό αστικά στερεότυπα για αυτούς, και προκαλεί θαυμασμό σε ανθρώπους που κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει για συμπάθειες στον Περισσό. Ο λόγος για την Έλενα Ακρίτα, που στη σημερινή έντυπη έκδοση των Νέων πλέκει το εγκώμιο του δημάρχου Πάτρας και του βγάζει το καπέλο με την πένα της:

«Chapeau, σύντροφε Πελετίδη»

Μπορεί ο τίτλος να μη δένει αρμονικά με το ΚΚΕ ( μα ‘chapeau σύντροφε’, σοβαρά τώρα;) αλλά εμείς των βορείων προαστείων έτσι μιλάμε σε σάς τους αιμοσταγείς κομμουνιστάς, κύριε δήμαρχε. Της καρδιάς μας.

Αγωνία

«Και πώς να επικαλεστείς το διεθνές δίκαιο και να καταφύγεις σε διεθνή δικαστήρια για το όποιο δίκαιο θέλεις να διεκδικήσεις, όταν στην εσωτερική ζωή παραβιάζεται προκλητικά η απονομή δικαιοσύνης και καταρρέει στην κοινωνία το περί δικαίου αίσθημα; (...) Με τις επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη μπορεί να προστατεύεται η πολιτική εξουσία με σκοπό να ενισχυθεί η αντοχή της στον χρόνο. Δεν προστατεύονται όμως τα εθνικά συμφέροντα και η αντοχή της χώρας στο μέλλον». Το «παράπονο» γνωστού δημοσιολόγου, στην εφημερίδα «Αυγή», είναι παραπάνω από ενδεικτικό για τις πραγματικές ανησυχίες τους πίσω από τον «αχό» που σηκώνουν ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες αστικές δυνάμεις, ακόμα και φωνές από το εσωτερικό της ΝΔ, για την κρατική καταστολή που εντείνεται. Ο κουρνιαχτός αυτός όχι μόνο δεν έχει σχέση με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής, που υπηρετεί η ένταση της καταστολής, αλλά έρχεται να την υπηρετήσει. Αυτή είναι η μεγάλη αγωνία του ΣΥΡΙΖΑ και των υπόλοιπων, που αναζητούν ένα λίγο διαφορετικό μείγμα καταστολής και ενσωμάτωσης του λαού στα σχέδια της αστικής τάξης και ταυτόχρονα «αλληλοκαρφώνονται» για το ποιος υπονομεύει με τη στάση του την «εθνική» συναίνεση και τη στοίχιση του λαού στα προτάγματα αυτά. Εντελώς αντίθετη πρέπει να 'ναι η αγωνία του λαού. Το πραγματικό δίλημμα για εκείνον είναι αν θα επιτρέψει το πέρασμα της αντιλαϊκής πολιτικής - με τις κάλπικες προσδοκίες και το ρόπαλο - ή αν θα περάσει στην αντεπίθεση με σημαία τις σύγχρονες ανάγκες του.

Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, ένα ξεχασμένο ολοκαύτωμα

Η σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων κομμουνιστών, 29/12/1965, από τον Ινδονησιακό στρατό φτάνει στο αποκορύφωμά της.

27 Γενάρη, ήταν η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ. Στις 27 Γενάρη 1945, ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωνε τους εναπομείναντες φυλακισμένους του κολαστηρίου του Άουσβιτς, δίνοντας τέλος στη μεγαλύτερη θηριωδία που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα.

Αναμφίβολα, το εβραϊκό Ολοκαύτωμα και η γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες μαζικές σφαγές του περασμένου αιώνα. Πρόκειται για εγκλήματα που δεν πρέπει να σβηστούν ποτέ από την συλλογική μνήμη των λαών, όσες δεκαετίες κι’ αν περάσουν. Υπάρχουν ωστόσο και οι «λησμονημένες» πλευρές της Ιστορίας, τα «ξεχασμένα» ολοκαυτώματα στα οποία ο δυτικός Τύπος και ευρύτερα η αστική ιστοριογραφία έχουν φροντίσει να αποδώσουν ελάχιστη σημασία, είτε προσπερνώντας τα ως ασήμαντες λεπτομέρειες της παγκόσμιας Ιστορίας, είτε διαστρεβλώνοντας τις πραγματικές τους διαστάσεις. Ένα κορυφαίο παράδειγμα τέτοιου, «ξεχασμένου» ολοκαυτώματος, είναι η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, την περίοδο 1965-1966.