Τα αστικά επιτελεία, ανεξαρτήτως χρώματος ή κατεύθυνσης, επιδόθηκαν σε «ταχύρρυθμο μάθημα» προς τον λαό ότι στο διά ταύτα ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι νέοι επιτρέπεται «να κάνουν ό,τι θέλουν», αρκεί:
- Να μην αμφισβητούν τους «εθνικούς στόχους» των καπιταλιστών και τα κέρδη τους, τα «δημοσιονομικά περιθώρια» του αστικού κράτους και τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ.
- Να μην αμφισβητούν ότι οι «λύσεις» θα έρθουν «εντός των τειχών» του σάπιου συστήματος, ως κάποιο «εσωτερικό ζήτημα» της αστικής δημοκρατίας, της δικτατορίας δηλαδή του κεφαλαίου που θα «αυτορρυθμιστεί», των ιμπεριαλιστικών ενώσεων όπως η ΕΕ που θα «βρουν τον εαυτό τους», των «κατάλληλων», «σοβαρών» και πάνω απ' όλα σταθερών αστικών κυβερνήσεων.
- Να «παίρνουν την άδεια» για το «γιατί και το πώς» θα διαδηλώσουν και θα κινητοποιηθούν, ποιο περιεχόμενο και ποια μορφή πάλης επιτρέπεται, τα οποία βέβαια σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεφεύγουν ούτε πόντο από τα τείχη του καπιταλιστικού συστήματος.
Αυτά συγκροτούν τον κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο ξεδιπλώθηκε τις προηγούμενες μέρες η επιχείρηση «εμπέδωσης της κοινωνικής ειρήνης» στην Ελλάδα, με αντανακλαστικά, συντονισμό και μοιρασμένους ρόλους:
- Η κυβέρνηση έσπευσε αρχικά να προβάλει τον κίνδυνο από τις κινητοποιήσεις. «Να μη γίνουμε Γαλλία», προωθώντας το αφήγημα της αντιλαϊκής «σταθερότητας» που πρέπει να υπερασπιστεί ο λαός πάση θυσία. Βαφτίζοντας «λαϊκισμό» και «χάος» τον αγώνα του λαού για την ικανοποίηση των δικών του αναγκών, παρουσιάζοντας ως μονόδρομο την αντιλαϊκή πολιτική και ως «διέξοδο» τον μύθο της «καπιταλιστικής ανάπτυξης για όλους», μύθο που καταρρίπτει και όλη η τελευταία 8ετία και στην Ελλάδα. Κυβερνητικά στελέχη επιδόθηκαν σε εμετικό αντικομμουνισμό, προειδοποιώντας για τις «ευθύνες του ΚΚΕ».
Αλλά και διακινώντας το παραμύθι της «θωρακισμένης καπιταλιστικής οικονομίας», την ίδια ώρα που μόλις την περασμένη βδομάδα στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής ο πρωθυπουργός έλεγε πως «καμία χώρα δεν βρίσκεται σε γυάλα», αλλά και της «θετικής εξαίρεσης» της ΕΕ, οι ίδιοι που προ μηνών παρουσίαζαν ως «εθνικό στόχο» τη σύγκλιση με την υπόλοιπη ΕΕ.
Ο κατασταλτικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε πλήρως, φτιάχνοντας κλίμα τρομοκρατίας, εισαγγελείς στα σχολεία, εξονυχιστικούς μαζικούς αστυνομικούς ελέγχους κ.λπ. Στη συνέχεια, όταν αποδείχθηκε ότι αυτή η προσπάθεια δεν έπιασε τόπο, η κυβερνητική προπαγάνδα άρχισε να μετατοπίζεται «πονηρά», να λέει ότι μπορεί η κυβέρνηση να κατοχυρώνει και το «δικαίωμα στη διαδήλωση» - «οξυγόνο για τη δημοκρατία» το χαρακτήριζε κύριο άρθρο ναυαρχίδας του αστικού Τύπου - και το «δικαίωμα στην ασφάλεια» Με στόχο να βάλουν την κινητοποίηση στο «τσεπάκι τους» και την ίδια στιγμή να προβοκάρουν με τα περί «συστημικού» και «σοβαρού ΚΚΕ».
- Οι σοσιαλδημοκρατικές «μπαλωματούδες» του καπιταλισμού, το κόμμα Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί, έχυσαν μπόλικα κροκοδείλια δάκρυα για τη «δίκαιη» οργή των νέων και των εργαζομένων, για τα «αδιέξοδα» και την «αδικία», ως ντεκόρ για να καλέσουν τον λαό και τη νεολαία να διαδηλώσουν με τις τρύπιες σημαίες του «ανθρώπινου» καπιταλισμού και της «επαναφοράς της ΕΕ στις αρχές της», να παρουσιαστεί η εναλλαγή αστικών κυβερνήσεων ως δήθεν φιλολαϊκή λύση.
«Ολοι θέλουμε κοινωνική ειρήνη, αλλά με αυτές τις πολιτικές είναι δύσκολο να την έχουμε», έλεγε ο Τσίπρας, σε μια νέα εκδοχή των διαβεβαιώσεων στο κεφάλαιο ότι «είμαστε εδώ για να μη γίνει εξέγερση».
Ενδεικτικά και όσα έγραφε ο δήμαρχος Αθήνας και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, Δούκας, που ανακάλυψε πως «πίσω από τις κινητοποιήσεις διακρίνεται μια κοινή, βαθύτερη αγωνία που γεννούν τα συμπτώματα μιας βαθύτερης κρίσης: Το κοινωνικό συμβόλαιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η μεταπολεμική Ευρώπη έχει διαρραγεί». Στα «δύσκολα» δηλαδή η σοσιαλδημοκρατία παίρνει το όπλο της και καλεί τον λαό να στοιχηθεί πίσω από μια ονειροφαντασία, την επιστροφή σε κάποια δήθεν «καλά χρόνια», κάποιου δήθεν «δίκαιου καπιταλισμού» και μιας «φιλολαϊκής» ΕΕ. Να υπογράψει δηλαδή με το πιστόλι στον κρόταφο, με εκβιασμούς και απάτη, «συμβόλαιο» ταξικής ειρήνης με το σύστημα που τους τραβάει ολοταχώς στον πόλεμο και σε νέες οικονομικές κρίσεις για να θωρακίσει τα κέρδη μιας χούφτας κηφήνων.
Την ίδια αγωνία «από την ανάποδη» έσπευσε να εκφράσει η ηγεσία της ΓΣΕΕ, χτυπώντας «καμπάνα» στους καπιταλιστές ότι χρειάζεται και λίγο από «καρότο» ενσωμάτωσης, μαζί με το μαστίγιο των θυσιών και της καταστολής, γιατί «η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού αποτελεί μεγάλη απειλή για τη χώρα σε μια περίοδο αμφισβήτησης των θεσμών και του δημοκρατικού πολιτεύματος».
- Τα μαντρόσκυλα του συστήματος, οι φασίστες, έσπευσαν για άλλη μια φορά να δικαιώσουν την επιλογή του συστήματος να τους βγάλει από τον πάγο, ως «πολυεργαλείο» απέναντι στους εργαζόμενους, στους νέους και στις διεκδικήσεις τους.
Είτε επιστρατεύοντας τα ...αντισυστημικά «γαβγίσματά» τους απέναντι στους αγώνες, που τα ζήλεψε και η πιο συστημική προπαγάνδα - όπως αυτά του εγκληματία ναζί Κασιδιάρη, που είδε «τρεις κι ο κούκος» και «κομμουνιστικές διαδηλώσεις» στο μαζικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και στις κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα.
Είτε ως «σκιάχτρο» και «μπαμπούλας» απέναντι στους εργαζόμενους και στους νέους, τους οποίους τα αστικά επιτελεία προειδοποιούν ότι ή θα διαλέξουν μία από τις υπόλοιπες επιλογές του συστήματος, ή με τη στάση τους ...φέρνουν την ακροδεξιά και τον φασισμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου