Η άλλη όψη των πολεμικών μπίζνες, η μετατροπή της Ελλάδας σε «στρατηγικό βάθος» του Ισραήλ στους ανταγωνισμούς με την Τουρκία, έχει και τέτοιες μυστικές και φανερές συναντήσεις για την προώθηση της γενοκτονικής ατζέντας. Τα συμφέροντα και οι στρατηγικές συμμαχίες της αστικής τάξης βάζουν κάτω από την ίδια ομπρέλα όλα τα κόμματα, που κατά τ' άλλα τσακώνονται μεταξύ τους πάνω σε κάλπικες διαχωριστικές γραμμές. Για τα σπουδαία και μεγάλα των καπιταλιστών, που κρίνονται στις σημερινές συνθήκες του πολεμικού καπιταλισμού, οι κατά τ' άλλα «δημοκράτες» δεν έχουν κανένα κόμπλεξ να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι με τους φασίστες. Οπως οι δήθεν αντισυστημικοί φασίστες δεν έχουν κανένα πρόβλημα - το αντίθετο μάλιστα - να στηρίζουν τις πιο συστημικές επιλογές για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, όπως είναι η συμμαχία με το Ισραήλ. Μ' αυτόν τον συρφετό ο λαός και τα συμφέροντά του δεν έχουν καμία απολύτως σχέση. Η αποκάλυψη της μυστικής συνάντησης είναι μία επιπλέον επιβεβαίωση της ανάγκης να μην έχει ο λαός καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, στα άλλα κόμματα και στους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους.
«Φαρμάκι» αποδεικνύεται τελικά το ...φάρμακο των προγραμμάτων «Σπίτι μου» Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. Η λαϊκή οικογένεια όχι μόνο δεν πήρε ανάσα, αλλά τα σπίτια χαμηλής αποτίμησης που εντάχθηκαν στα προγράμματα παρουσίασαν αύξηση της αντικειμενικής αξίας κατά 30%, έναντι 5% της μέσης τιμής στην αγορά. Αντίστοιχα, ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο πρόγραμμα τα όρια των αντικειμενικών αξιών (και των δανείων) αυξήθηκαν κατά 50%. «Κινείται η αγορά, όλα υπέροχα», θα πουν όσοι υπερασπίζονται τους νόμους του κέρδους. Εδώ ακριβώς είναι το ζήτημα, αφού η στέγη στον καπιταλισμό είναι εμπόρευμα. Οσο ανεβαίνει η ζήτηση, τόσο οι αξίες των κατοικιών παίρνουν την ανιούσα, ειδικά λόγω της επένδυσης πολλών ιδιοκτητών σε τουριστικές χρήσεις των ακινήτων τους, με σκοπό και εδώ το κέρδος. Καμία «συνταγή» - σοσιαλδημοκρατική η φιλελεύθερη - δεν μπορεί και δεν θέλει να λύσει το πρόβλημα, αφού όλα τα κρατικά προγράμματα έχουν για αφετηρία τη διαχείριση του οξυμένου αυτού ζητήματος με κριτήριο τα συμφέροντα της μεγαλοϊδιοκτησίας, των κατασκευαστικών και τραπεζικών ομίλων. Από την άλλη, ο λαός «φεσώνεται» με νέα δάνεια και χρέη, με τον φόβο ότι δεν θα μπορέσει να τα εξυπηρετήσει και ότι το σπίτι θα επιστρέψει από άλλον δρόμο στους ίδιους που το πούλησαν. Μόνο που τώρα θα είναι ντυμένοι σαν κοράκια των servicers και των funds.
Μετά την απομάκρυνση Γκιλφόιλ, ήρθε αρχικά η γελοία προσπάθεια διαφόρων Ευρωατλαντικών παπαγάλων (των ίδιων που την υποδέχονταν με τυμπανοκρουσίες) να παρουσιαστεί ως αποτέλεσμα των νυχτοπερπατημάτων και των καπρίτσιων της, χωρίς να πείσουν βέβαια ούτε μικρά παιδιά. Οταν όμως βγήκαν στην επιφάνεια τα χοντρά παιχνίδια ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους των ΗΠΑ και όχι μόνο, οι ενεργειακές μπίζνες κ.ά., το τροπάρι άλλαξε. Τώρα προβάλλεται εν χορώ και με ζέση ότι ο Κάθετος Διάδρομος δεν αμφισβητείται, ότι δεν ήταν σχέδιο της Γκιλφόιλ αλλά στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ και άλλα τέτοια «καθησυχαστικά». Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι αυτό... Προφανώς η προώθηση του αμερικανικού LNG και παράλληλα η απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο είναι στρατηγική κατεύθυνση των ΗΠΑ για την ενεργειακή κυριαρχία τους. Εκεί εντάσσεται ο Κάθετος Διάδρομος, ο οποίος «τεμαχίζεται» σε πληθώρα επιχειρηματικών συμφερόντων για την κάνουλα και τα φορτία, αλλά και γεωπολιτικών ανταγωνισμών για τις πύλες εισόδου, τα τερματικά σημεία κ.ο.κ. Αυτό ακριβώς λέει το ΚΚΕ και κρύβουν όλοι οι άλλοι. Οτι ο στόχος για αναβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης, μέσω της μετατροπής της χώρας σε ενεργειακό κόμβο, κυοφορεί τεράστιους κινδύνους και κανένα όφελος δεν υπάρχει για τους εργαζομένους και τις οικογένειές τους. Και, επιπλέον, είναι σχεδιασμός που έρχεται αντικειμενικά σε αντιπαράθεση με αντίστοιχες επιδιώξεις άλλων αστικών τάξεων στην περιοχή, τροφοδοτώντας νέους γύρους εμπλοκής και ξεκαθαρίσματος, που πληρώνουν οι λαοί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου