Πόσο «κεραυνοβόλο» ήταν το νέο σιδηροδρομικό έγκλημα στην Ισπανία; Και μόνο το γεγονός ότι πριν από 9 μήνες είχε γίνει ένα αντίστοιχο, κάνει την ερώτηση περιττή. Υπάρχουν όμως ορισμένα εξόφθαλμα στοιχεία, που κάνουν την οργή για τις αιτίες και τους υπεύθυνους να ξεχειλίζει. Τέτοιες είναι οι επανειλημμένες καταγγελίες των σιδηροδρομικών συνδικαλιστών. Τα σωματεία τους είχαν στείλει επίσημες επιστολές προς τον διαχειριστή υποδομής (Adif) και την κυβέρνηση, προειδοποιώντας για έντονη φθορά, ανωμαλίες και κραδασμούς στις γραμμές υψηλής ταχύτητας, λόγω των μεγάλων ταχυτήτων. Είχαν ζητήσει μάλιστα επίσημα τη μείωση των ορίων ταχύτητας σε συγκεκριμένα τμήματα, λόγω του κινδύνου εκτροχιασμών. Καταγγελίες υπήρχαν και για το σύστημα ασφαλείας LZB, που «κράσαρε» τη μέρα της σύγκρουσης. Οι μηχανοδηγοί είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για το γεγονός ότι το σύστημα αυτό στη γραμμή Μαδρίτη - Σεβίλλη παρουσίαζε συχνές διακοπές λειτουργίας και πληροφοριακά σφάλματα.
Είχαν εντοπίσει επίσης ότι η μετάβαση σε χειροκίνητη οδήγηση λόγω αυτών των βλαβών είχε γίνει πλέον καθημερινότητα, μεταφέροντας όλη την ευθύνη και το ρίσκο στους ίδιους τους εργαζόμενους. Μόλις τρεις εβδομάδες πριν από το πολύνεκρο έγκλημα, υπήρξε επίσημη καταγγελία στην ισπανική Γερουσία ότι τα τρένα της ιδιωτικής εταιρείας «Iryo» παρουσίαζαν σημαντική καθυστέρηση στο να επανασυνδεθούν και να αναγνωριστούν από το σύστημα μετά από μια πτώση του LZB. Αυτό ακριβώς συνέβη τις προάλλες, όταν το «Iryo» έμεινε καθηλωμένο και έπεσε πάνω του το άλλο τρένο. Μετά το σιδηροδρομικό ατύχημα στο Adamuz τον περασμένο Γενάρη, η κυβέρνηση μοίραζε υποσχέσεις για μέτρα αναβάθμισης της ασφάλειας, με τα συνδικάτα να καταγγέλλουν ότι τίποτα δεν έγινε από τότε και ότι δεν ίδρωσε το αυτί των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Το νέο «δυστύχημα» λοιπόν καθόλου «κεραυνοβόλο» δεν ήταν. Αντίθετα, το επαναλαμβανόμενο έγκλημα επιβεβαιώνει ότι στις ράγες της «απελευθέρωσης» και του κέρδους κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Είτε ταξιδεύει Μαδρίτη - Σεβίλλη, είτε Αθήνα - Θεσσαλονίκη.
Με τους χάρτες υπό μάλης εμφανίστηκε ο Κυρ. Μητσοτάκης στον ΟΗΕ, για να δείξει ότι είναι παράνομο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Το αξιομνημόνευτο της υπόθεσης δεν είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να κρατήσει ζεστό το αφήγημα ότι οι θέσεις της Ελλάδας για τις θαλάσσιες ζώνες σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο βρίσκουν ανταπόκριση στους «συμμάχους», αλλά η απάντηση του εκπροσώπου της Τουρκίας. Ο μόνιμος πρέσβης στον ΟΗΕ, αφού υπερασπίστηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ζήτησε εφ' όλης της ύλης διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δυο κυβερνήσεις για τα «ανοιχτά» θέματα στην περιοχή, διαχωρίζοντας μάλιστα το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών από αυτό της κυριαρχίας. Η στάση του είναι σχεδόν ταυτόσημη με αυτήν που κράτησε το αμερικάνικο ΥΠΕΞ μετά την ψήφιση του τουρκολιβυκού συμφώνου από τη λιβυκή Βουλή, όπου «ενθάρρυνε» Ελλάδα και Τουρκία («τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο» όπως γράφει η ανακοίνωση) «να επιλύουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων». Στην πρώτη αντίδραση, μάλιστα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν έλεγε τίποτα για το παράνομο μνημόνιο, ενώ στη δεύτερη το ξεπέρασε, χαρακτηρίζοντας «μη εποικοδομητική και προκλητική εξέλιξη» την υπογραφή του. Η κατακλείδα ήταν πάντως ότι «η επίλυση των θαλάσσιων ζητημάτων εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάθε πλευράς και ανοίγει τον δρόμο για εμπορικές επενδύσεις και έρευνες που θα ωφελήσουν ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου». Αυτά λέει ο ισχυρότερος «σύμμαχος» Ελλάδας και Τουρκίας, που η κυβέρνηση εμφανίζει ως «εγγυητή» των κυριαρχικών δικαιωμάτων και η Τουρκία υιοθετεί μέχρι κεραίας τις ανακοινώσεις του...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου