Πάνε
πολλά χρόνια, σχεδόν μια εικοσαετία, που παίρνω το παιδί, φορτώνω το
αυτοκίνητο και ξεκινάω χειμώνα για την Αιδηψό και τα Λουτρά. Δεν θυμάμαι
καθόλου τη διαδρομή, έχω να πάω από γυμνασιόπαιδο, δεν τρέχω. Ο δρόμος
έχει στροφές, στενός σύριζα στο βουνό, κάπου κάπου συναντάω κοτρόνες στο
οδόστρωμα, ψιλοτρομάζω. Ο πανικός μου αρχίζει όταν συναντώ μια πινακίδα
που λέει «προσοχή στις κατολισθήσεις». Λίγο παρακάτω τρομοκρατούμαι
όταν πρέπει να παρακάμψω έναν βράχο μεγέθους πλυντηρίου που έχει
θρονιαστεί περίπου στη νοητή διαχωριστική γραμμή της άθλιας ασφάλτου.
Είμαι ανάμεσα στο να γυρίσω πίσω ή να συνεχίσω.
Εκανα το δεύτερο
συναντώντας άλλη μια πινακίδα παρόμοια και αναζητώντας μάταια κάποιο
πλέγμα που να συγκρατεί πέτρες, ένα έργο ανθρώπινο, μια παρέμβαση
ανάμεσα σε μένα που αποφασίζω να τρέξω, ενώ δεν πρέπει, μπας και ξορκίσω
το ενδεχόμενο να μας πλακώσει ο βράχος, και το κράτος. Ολο το κράτος
ήταν κρυμμένο, εξαντλημένο αλλά και αποκαλυπτικό στη χειρόγραφη πινακίδα
«προσοχή κατολισθήσεις». Τι να προσέξω δηλαδή; Σε πόσα δευτερόλεπτα;
Εφιάλτης.







Στιγμιότυπο από την επίθεση


