Ο στραγγαλισμός του δικαιώματος στην αγωνιστική διεκδίκηση είναι η πραγματική στόχευση του νομοσχεδίου της ΝΔ για τον περιορισμό των διαδηλώσεων που βγήκε στη δημοσιότητα. Το νομοσχέδιο ουσιαστικά συνιστά απαγόρευση των διαδηλώσεων, παραβιάζοντας ακόμα και τις στοιχειώδεις διατάξεις του σημερινού αστικού Συντάγματος, που αναγνωρίζουν το σχετικό δικαίωμα. Θεσμοθετεί την αστυνομοκρατία κατά τη διοργάνωση μιας κινητοποίησης, την υποχρέωση για τοποθέτηση «οργανωτή» της συνάθροισης, ο οποίος αναλαμβάνει ακόμα και ποινικές ευθύνες, ενώ φτάνει να ποινικοποιεί την ίδια τη συμμετοχή σε συναθροίσεις, καθιστώντας την «ιδιώνυμο αδίκημα».
Δεν είναι καινούργια η προσπάθεια να μπει το συνδικαλιστικό κίνημα στο γύψο. Ο αυταρχισμός κλιμακώνεται τα τελευταία χρόνια, κατά παραγγελία των βιομηχάνων και των επιχειρηματικών ομίλων. Μάλιστα, αυτή η κλιμάκωση παρουσιάζεται ως πυλώνας για τη διαμόρφωση «ελκυστικού επενδυτικού περιβάλλοντος», ως προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτό επιβεβαιώνεται από τη μετατροπή σε «ιδιώνυμο αδίκημα» της αντίστασης στους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με την περιστολή του απεργιακού δικαιώματος στα πρωτοβάθμια σωματεία, στο πλαίσιο των «αξιολογήσεων» του 3ου μνημονίου.
Τη σκυτάλη πήρε η ΝΔ, με τη «μεταμνημονιακή» ψήφιση νέων μέτρων περιστολής του απεργιακού δικαιώματος, την κατάργηση της νομικής κατοχύρωσης του πανεπιστημιακού ασύλου, για να φτάσει σήμερα στο αυταρχικό τερατούργημα του περιορισμού των διαδηλώσεων. Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προστεθούν οι «απαγορεύσεις συναθροίσεων», με τη μετατροπή της Αθήνας σε σιδερόφραχτη πόλη, που έγιναν «κανονικότητα» τα τελευταία χρόνια από όλες τις κυβερνήσεις, με αφορμή τις επισκέψεις π.χ. του Ομπάμα, του Μακρόν, της Μέρκελ κ.ο.κ.











