Τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση της ΝΔ και ο πρωθυπουργός έχουν επιδοθεί σε ένα πολεμικό παραλήρημα προκειμένου να δικαιολογήσουν τη συμμετοχή - εμπλοκή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο υπέρ της αμερικανοΝΑΤΟικής πλευράς, που στηρίζει την αντιδραστική κυβέρνηση Ζελένσκι και τα φασιστικά - παραστρατιωτικά τάγματα στην Ουκρανία.
«Αέρα στα πανιά» της κυβέρνησης δίνει και η στάση των άλλων κομμάτων, ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ, που τάχθηκαν υπέρ της λεγόμενης «εθνικής» κυβερνητικής γραμμής της εμπλοκής, βάζοντας κάποιους αστερίσκους για το «θεαθήναι». Είναι οι ίδιες δυνάμεις που σε διάφορους θεσμούς, π.χ. Δημοτικό Συμβούλιο Αθήνας, ψηφίζουν το κυβερνητικό ψήφισμα που αποτελεί το «χαλί» της ελληνικής συμμετοχής στον πόλεμο, που στην πράξη σημαίνει αξιοποίηση στρατιωτικών βάσεων, αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού, ετοιμότητα σε ό,τι άλλο αποφασίσουν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.
Ενα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν - το ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης στο υπουργικό συμβούλιο - είναι ότι «το "όχι στον πόλεμο" δεν αρκεί, πρέπει να υπάρχει στράτευση με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, υπέρ του θύματος και εναντίον του αναθεωρητισμού».
Θα συμφωνήσουμε ότι το «όχι στον πόλεμο» δεν αρκεί. Γι' αυτό και το ΚΚΕ, τόσο σε αυτόν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο όσο και σε όλους τους προηγουμένους (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Λιβύη κ.λπ.), συνοδεύει αυτό το «όχι» με το αίτημα της «μη εμπλοκής της Ελλάδας» και με το σύνθημα «να νικήσουν οι λαοί».

