Η επικοινωνιακή ανατροπή, λόγω τεχνολογικών δυνατοτήτων, είναι τόση και τέτοια που προβάλλει ως επιτακτική την ανάγκη να ανασκουμπωθούμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο ταυτόχρονα. Χρόνια δίδασκα στους μαθητές μου πως σε ένα έγκλημα με μαχαίρι, που οι εγκληματολόγοι και οι συντάκτες ψυχολογικού προφίλ δραστών χαρακτηρίζουν «προσωπικό», δεν φταίει ποτέ το μαχαίρι αλλά το χέρι. Με θυμάμαι να λέω απλουστευτικά πως ένα μαχαίρι κόβει ψωμί, αλλά κόβει και λαρύγγι. Το κίνητρο, οι συνθήκες, η ευκολία πρόσβασης σε αυτό το όπλο κ.λπ. κ.λπ. πρέπει να φωτίζονται όσο και αυτό καθαυτό το όργανο - μαχαίρι. Και σήμερα φτάσαμε στις ...τρομοκρατικές επιθέσεις με μαχαίρι που όσο περνάει ο καιρός δεν τις πραγματοποιούν μόνο φανατικοί ισλαμιστές, αλλά και δεκαπεντάχρονοι μαθητές στις πόλεις του πολιτισμένου κόσμου, όπως είναι η Αθήνα... Μόλις προχθές κάηκε το Δουβλίνο, κατέβηκε ο στρατός στον δρόμο, για να αντιμετωπίσει ορδές ακροδεξιών που έσπαγαν και βάραγαν εξαγριωμένοι επειδή ένας Αλγερινός την έπεσε σε σχολείο και τραυμάτισε παιδιά και ενήλικες. Για να αποδειχθεί σε λιγότερο από εικοσιτετράωρο ότι ο Αλγερινός ήταν Ιρλανδός, δεν έφταιγαν οι μετανάστες, και τον φονιά με το μαχαίρι τον σταμάτησε ένας Βραζιλιάνος ντελιβεράς, με όπλο το κράνος του αυτός, ένας χρήσιμος μετανάστης απέναντι σε χρήσιμους και επικίνδυνους ηλίθιους.


