Η εξασφάλιση στέγης στην Ευρώπη είναι πλέον τα τελευταία χρόνια «πολυτέλεια» για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, ακόμη και αιτία μετανάστευσης σε ορισμένες περιπτώσεις.
Μεγάλα τμήματα των νέων εργαζομένων, των ζευγαριών, των οικογενειών, των συνταξιούχων δυσκολεύονται να έχουν «ένα κεραμίδι» εξαιτίας της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, παρότι εργάζονται ή έχουν εργαστεί για 30 και 40 χρόνια, κι ενώ υπάρχουν όλες οι υλικές προϋποθέσεις για την ικανοποίηση αυτής της στοιχειώδους λαϊκής ανάγκης.
Οπως στην Ιρλανδία, όπου η μετανάστευση έχει αυξηθεί όχι λόγω ανεργίας, αλλά εξαιτίας της στεγαστικής «κρίσης». Είναι πλέον σχεδόν αδύνατον για τους εργαζόμενους να αντέξουν οικονομικά να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα.
Στη δε Γερμανία, εκατομμύρια μισθωτοί και συνταξιούχοι που καταφέρνουν να νοικιάσουν σπίτι, μπαίνουν στο φάσμα της φτώχειας.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε από το ΔΝΤ, οι προσαρμοσμένες με τον πληθωρισμό τιμές της στέγης αυξήθηκαν κατά 32% τη δεκαετία 2011 - 2021. Τα μισά νοικοκυριά ξόδεψαν τουλάχιστον το 30% του εισοδήματός τους για ενοίκιο και κοινόχρηστα το 2022. Η έρευνα συνέκρινε το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών με το εισόδημα που απαιτείται για μια κατοικία μέσης τιμής σε 40 χώρες.




