Κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου, τα κυβερνητικά παγώνια «φούσκωναν» για το ελληνικό άγημα που παρέλασε εκεί που παρέλαυναν κάποτε τα εκστρατευτικά σώματα του Βενιζέλου.
Πώς αλλιώς; Βγάζουν μάτι οι αναλογίες.
Η «Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» τότε, η «Ελλάδα - γεωστρατηγικός κόμβος» σήμερα, έχουν για θεμέλιο τον πόλεμο, τις «Αντάντ» και τις λοιπές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Περιττό να θυμίσουμε τι ακολουθεί για τους λαούς...
Τότε «ο δρόμος για την Σμύρνην» περνούσε «από την Οδησσό», όπως έγραφε ο Βενιζέλος, χαιρετίζοντας τον στρατό που έστελνε μαζί με άλλα 18 καπιταλιστικά κράτη για να πνίξουν τη νεαρή σοβιετική εξουσία, τρώγοντας τα μούτρα τους. Τώρα «ο δρόμος για την αναβάθμιση» της αστικής τάξης και των κερδών της περνάει μέσα από τις ΝΑΤΟικές αποστολές, τα δισ. για ΝΑΤΟικούς και ευρωενωσιακούς εξοπλισμούς.
Τότε και τώρα οι «ακλόνητες συμμαχίες» τους δεν είναι τίποτα περισσότερο από συμφωνίες καπιταλιστών - ληστών, που συγκολλούνται από τα κοινά συμφέροντα των καπιταλιστών και ραγίζουν κάτω από το βάρος των ανταγωνισμών: Από τη Συμφωνία της Αγκυρας μεταξύ της «εγκάρδιας συμμάχου» Γαλλίας και του κεμαλικού κινήματος, δύο χρόνια μετά τις παρελάσεις στα Ηλύσια το μακρινό 1921, έως τα ντιλ με τον «απαραίτητο ΝΑΤΟικό σύμμαχο» Τουρκία, δύο μήνες μετά τα παχιά λόγια Μακρόν ότι «θα είμαστε εδώ για εσάς»...
