Κι άλλο ξέπλυμα

Με τούτα και με κείνα, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ το απαραίτητο «ξέπλυμα» στην Γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ, με αφορμή την επίσκεψή της στην Αθήνα. Δείχνοντας τον ακροδεξιό «μπαμπούλα», η «Αυγή» ανακοίνωσε χτες ότι η Μέρκελ «φαντάζει αίφνης ...συμπαθητική». Πιο συγκεκριμένα, η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ γράφει ότι η καγκελάριος της Γερμανίας στέκεται απέναντι στην «αντιευρωπαϊκή νέα Δεξιά» και επομένως «σύμμαχός» της σε αυτό είναι ο Αλ. Τσίπρας, αφού κι εκείνος δίνει «μάχη για τις ευρωπαϊκές αξίες της αλληλεγγύης»! Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για την «αλληλεγγύη» και τις «αξίες» που μοιράζονται οι ηγέτες της ΕΕ, όπως η Αγκελα Μέρκελ και ο Αλ. Τσίπρας, που ματώνουν τους λαούς της Ευρώπης, με μνημόνια ή χωρίς μνημόνια, με «αριστερές», νεοφιλελεύθερες ή ευρωσκεπτικιστικές - εθνικιστικές κυβερνήσεις. Οπως και για τις ιμπεριαλιστικές διευθετήσεις στα Βαλκάνια, στις οποίες πρωτοστατεί η κυβέρνηση, εισπράττοντας τα εύσημα από τους «εταίρους» της. Να λοιπόν που στην ...«προοδευτική συμμαχία» του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να υπάρχει μια θέση και για τους Χριστιανοδημοκράτες της Γερμανίας, εκτός από τους Σοσιαλδημοκράτες, που την έχουν ήδη καπαρώσει, αν και συγκυβερνούσαν επί χρόνια με την Μέρκελ. Βεβαίως, η κυβέρνηση έφτασε να χαρακτηρίζει «διαβολικά καλό» τον Ντ. Τραμπ, εξωραΐζοντας τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, στην Μέρκελ θα κόλλαγε;

Υποψήφιος δήμαρχος Ωραιοκάστρου: Θέμελης Άγγελος

Εφοριακός, 67 ετών. Έλαβε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα. Διετέλεσε μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Ταμιακών Υπαλλήλων και της Ομοσπονδίας Εργαζόμενων στις ΔΟΥ.
Εφοριακός, 67 ετών. Έλαβε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα. Διετέλεσε μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Ταμιακών Υπαλλήλων και της Ομοσπονδίας Εργαζόμενων στις ΔΟΥ. Δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Ωραιοκάστρου.

ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ Ωραιοκάστρου

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

            Στη τελευταία της έκδοση του 2018, η εφημερίδα "ωραιόκαστροtoday", ασχολήθηκε με τα "τρωτά σημεία" των υποψήφιων δημάρχων.     Για τους άλλους υποψήφιους, δεν ανακάλυψε καμία πολιτική αδυναμία . Για τον ένα μάλιστα δεν αναφέρει κανένα πρόβλημα. Στο τέλος, γράφει για τον υποψήφιο της Λαϊκής Συσπείρωσης: "ακολουθεί μία κομματική γραμμή και αποτελεί μία υποψηφιότητα που δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Γεγονός που και ο ίδιος δεν το έχει κρύψει ποτέ". 

            Πρόκειται για μία έντεχνη παραποίηση της πραγματικότητας.

Ανατολικό Βερολίνο: «Εδώ είναι η λεωφόρος Καρλ Μαρξ, όχι η λεωφόρος καπιταλισμού!»

Ανατολικό Βερολίνο: «Εδώ είναιη λεωφόρος Καρλ Μαρξ, όχι η λεωφόρος καπιταλισμού!» 

Από atexnos3 στο Ιάν 10, 2019 Διεθνή

 

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Περίοδο αναβρασμού, διαμαρτυριών και κινητοποιήσεων διάγουν τους τελευταίους μήνες οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου, της άλλοτε πρωτεύουσας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ). Τριάντα χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της Γερμανίας ζουν για τα καλά στο πετσί τους τι σημαίνει καπιταλισμός. 

Αντί για τα περίφημα «ανθισμένα τοπία» του καπιταλισμού – που τους υπόσχονταν ο Χέλμουτ Κολ και τα λοιπά κοράκια του αστικού πολιτικού συστήματος – οι γερμανοί εργαζόμενοι και οι οικογένειες τους βλέπουν φτώχεια, ανεργία, εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης, βάθεμα των κοινωνικών ανισοτήτων. Σα να μην έφταναν αυτά, 

πολλοί κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου κινδυνεύουν να μείνουν κυριολεκτικά στο δρόμο, μιας και τα αρπακτικά των μεγάλων μεσιτικών επιχειρήσεων έχουν βάλει στο στόχαστρο τις λαϊκές κατοικίες. 

«Κωλοτούμπες»...

Της Κάλι Καρά

Λαϊκισμός και «κωλοτούμπα» έχουν τη δική τους ιστορία σ' αυτόν τον τόπο όπου με ένα ατέλειωτο μπαράζ από όλες τις αστικές κυβερνήσεις έφτασαν τα πράγματα ως εδώ.

Τα τελευταία όμως χρόνια με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ η «κωλοτούμπα» πήρε άλλες διαστάσεις, ενώ έγινε και ...εξαγώγιμο προϊόν.

Ο ελληνικός όρος «κωλοτούμπα» είναι πλέον δημοφιλής στις Βρυξέλλες. 
Προφέρεται με ξενικό accent στους διαδρόμους της Κομισιόν όταν θέλουν να περιγράψουν χαριτολογώντας το πώς κάποιος έκανε πλήρη μεταστροφή απ’ αυτά που μέχρι πρότινος υποστήριζε.

Ήδη, ο πρωθυπουργός της χώρας ως εξπέρ στις κωλοτούμπες, τις πατεντάρισε και τις εξάγει στο εξωτερικό, συμβουλεύοντας τους Ιταλούς πολιτικούς «θα ήταν καλύτερο να κάνετε σήμερα αυτά που ούτως ή άλλως θα κάνετε αργότερα»!

"Σκοτώσανε τον καπετάνιο"

                     Αδούλωτος απ' την αρχή έως το τέλος

«Όλα τα πλάνα της ανθρώπινης αντοχής, οι αγωνιστές τα ξεπερνάνε, όταν πιστεύουν και θέλουν. Δεν υπάρχουν άπαρτα φρούρια για τους κομμουνιστές!».

Μ' αυτή τη φράση πέρασε στην Ιστορία ένας από τους ξεχωριστούς αγωνιστές του επαναστατικού κινήματος, ο καπετάνιος Δημήτρης (Μήτσος) Τατάκης.
Δολοφονήθηκε τη νύχτα 9 προς 10 Γενάρη του 1949, στη Μακρόνησο, πριν καν συμπληρώσει τα 36 χρόνια του, έχοντας, όμως, διανύσει ιστορικά μια εξαιρετικά μεγάλη διαδρομή.
Συνειδητοποίησε την αναγκαιότητα της ταξικής πάλης, δημιούργησε ισχυρούς δεσμούς με τους ναυτεργάτες, κατέκτησε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη τους, αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή. Ατσαλώθηκε στις δυσκολίες, στα βασανιστήρια, έφτασε μέχρι του σημείου να διαθέτει την ίδια του τη ζωή για το δίκιο της τάξης του, για τα κομμουνιστικά ιδανικά, για το κόμμα του, το ΚΚΕ.

Όρκος

Το όνομα του Τατάκη έγινε θρύλος, μέτρο για το μπόι των ανθρώπων, ποίημα.
«Απόψε στις σκηνές γονατιστοί
κοιτάζουμε προς στ' άδειο σου τσαντίρι
κι ανάβουν οι λαμπάδες της καρδιάς
στο άγνωστο που σ' έχουν κοιμητήρι.
Και στο λαό μας κάνουμε την προσευχή
Ν' αξιωθούμε τίμιο θάνατο
Και δίνουμε στη μνήμη σου τον όρκο
την πίστη σου να κάνουμε ένα λάβαρο».
(δημοσιεύθηκε το 1992 με υπογραφή Γ. Π. στον «Ριζοσπάστη»)

Αποκάλυψη

Από στοιχεία που υπάρχουν για το σοβαρό ζήτημα των συνακροάσεων - παρεμβολών που έγιναν στο τηλεφωνικό κέντρο της έδρας της ΚΕ του ΚΚΕ, προκύπτει ότι αρκετές κλήσεις δεν έχουν πραγματοποιηθεί με απόκρυψη. Ανακύπτει το ερώτημα: Ποιοι είναι οι αριθμοί αυτοί και ποιοι κρύβονται πίσω από αυτούς; Κι αυτό το τονίζουμε, γιατί ενώ για τις κλήσεις που έγιναν με τη χρήση της τεχνικής παραποίησης προέλευσης τηλεφωνημάτων μπορεί να υπάρχουν δυσκολίες, τι είναι αυτό που εμποδίζει την αποκάλυψη των κλήσεων που έγιναν χωρίς απόκρυψη, όταν η σημερινή τεχνολογία επιτρέπει τον εντοπισμό τους; Είναι απορίας άξιο γιατί αναδεικνύεται με τόση έμφαση το ζήτημα των δυσκολιών για την αποκάλυψη των κλήσεων. Εμείς δεν αποκλείουμε ότι μπορεί να υπάρχει και δυσκολία. Τονίζουμε όμως ιδιαίτερα ότι για τις κλήσεις χωρίς απόκρυψη υπάρχει δυνατότητα να αποκαλυφθούν γρήγορα και εύκολα ακόμα και τώρα. Αυτό μας το επιβεβαιώνουν και αρκετοί ειδικοί. Η παρέλευση δύο χρόνων χωρίς απάντηση δείχνει ότι δεν γίνεται προσπάθεια στην κατεύθυνση αποκάλυψης των υπευθύνων. Δεν δίνεται καν η απάντηση στο ΚΚΕ, το οποίο είναι θύμα των παρεμβάσεων - υποκλοπών και έχει προσφύγει δύο φορές στη Δικαιοσύνη γι' αυτό το ζήτημα. Πρέπει επιτέλους να δοθεί τώρα μια απλή απάντηση για το ποιοι είναι αυτοί οι αριθμοί και ποιοι οι χρήστες τους.

Νέο χτύπημα στην κυριακάτικη αργία

Τη «βούλα» του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει από προχτές η επίθεση που εξαπολύουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι στην κυριακάτικη αργία, με απόφαση που κρίνει «συνταγματικό» το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές της θερινής περιόδου. Θυμίζουμε ότι η απόφαση αυτή αναιρεί προηγούμενη του ΣτΕ, που το 2017 έκρινε αντισυνταγματική παλιότερη ρύθμιση (2014) για τη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές.

Καταρρέουν και μ' αυτόν τον τρόπο οι αυταπάτες που καλλιεργούσε η συνδικαλιστική πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, ότι οι προσφυγές στα δικαστήρια θα δώσουν τη «λύση», από κοινού μάλιστα με την ΕΣΕΕ και τη ΓΣΕΒΕΕ, με τις οποίες συγκροτούσε «μέτωπα» και «συμμαχίες», μακριά από τα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων και των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ.

Είναι οι ίδιες συνδικαλιστικές δυνάμεις που δεν δίστασαν να προκηρύξουν απεργία για όλες τις Κυριακές από το Μάη μέχρι τον Οκτώβρη, χωρίς να πάρουν κανένα ουσιαστικό μέτρο για την επιτυχία της, χωρίς να κάνουν ούτε μια κινητοποίηση το ίδιο διάστημα, παρά μόνο «επετειακά σόου» τις μέρες της υποτιθέμενης απεργίας.

Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η αργία της Κυριακής βρίσκεται σταθερά στο στόχαστρο του κεφαλαίου, με νόμους των προηγούμενων και της σημερινής κυβέρνησης, για την ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων στο χώρο του λιανεμπορίου, που κλιμακώνουν την επίθεση στους εργαζόμενους, ενώ ταυτόχρονα σφίγγει η θηλιά στο λαιμό αυτοαπασχολούμενων και μικρών ΕΒΕ.

Σ' αυτά τα σχέδια, μόνο η οργανωμένη πάλη των εργαζομένων και η συμμαχία τους με τους αυτοαπασχολούμενους, ενάντια στον κοινό αντίπαλο, τα μονοπώλια και την πολιτική που στηρίζει τα συμφέροντά τους, μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα, να δημιουργήσει προϋποθέσεις αντεπίθεσης, διεκδικώντας νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας, κατάργηση όλων των νόμων που «απελευθερώνουν» το ωράριο, υπογραφή κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με αυξήσεις.

Καμία αναμονή

  Πηγή: Eurokinissi

Τίποτα απολύτως δεν έχει να περιμένει ο λαός από το «ανακάτεμα της τράπουλας» που επιχειρείται αυτό το διάστημα στον κυβερνητικό συνασπισμό και συνολικά στο αστικό πολιτικό σύστημα, μεταξύ άλλων και με τη φαρσοκωμωδία μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων, ενόψει της συζήτησης και ψήφισης στη Βουλή της αμερικανοΝΑΤΟικής συμφωνίας των Πρεσπών.

Οπως, επίσης, καμία αγωνία δεν πρέπει να αισθάνεται ο λαός για τις συνθέσεις και εκδοχές των κυβερνητικών σχημάτων που όλες τσακίζουν τη ζωή του και τον βάζουν σε μεγάλους κινδύνους για τα κέρδη μιας χούφτας καπιταλιστών.

Το διακύβευμα, εξάλλου, του «παπά» που παίζουν τα αστικά κόμματα, των παζαριών και του «πήγαινε - έλα» των στελεχών τους, ενόψει και των εκλογών, δεν είναι άλλο από το πώς θα συγκροτηθούν οι απαραίτητες πλειοψηφίες και τα κυβερνητικά σχήματα της «επόμενης μέρας», που θα υπηρετήσουν ακόμα πιο αποτελεσματικά τα «μεγάλα ζητούμενα» του κεφαλαίου.

Χιόνι θα υπάρχει πάντα! Αν κάτι πρέπει και μπορεί να σταματήσει είναι οι σκηνές και το σύστημα που τις φέρνει

09-01-2019

Δε φταίει το χιόνι, ούτε τα παιδιά που πάντα θα χαίρονται, ούτε το ζαβό το ριζικό μας, ούτε ο θεός που μας μισεί. Φταίει ο καπιταλισμός που δε συντρίφτηκε ακόμα. Γι’ αυτό μας προβληματίζει ακόμα και το χιόνι, κι η βροχή, κι η ζέστη, κι η δουλειά, κι ζωή, κι όλα όσα έπρεπε να είναι αυτονόητα… για να μην έρχεται σ’ αντίθεση το χιόνι με τα παιδιά όλου του κόσμου …

Μάνος Δούκας

 

“Γιατί το χιόνι που έφερε χαρά στα παιδιά (κι όχι μόνο), έπεσε και πάνω στις σκηνές όπου ζουν άνθρωποι διωγμένοι από παντού;” …

 

Αυτό αναρωτήθηκε μια φίλη κάτω από τη φωτογραφία με τις παγωμένες σκηνές των προσφύγων και τα κοκκαλωμένα απλωμένα ρούχα τους. Ρητορική ερώτηση θα πείτε. Εγώ όμως θα απαντήσω. Εσείς φροντίστε να το εξηγήσετε στα παιδιά.

Ένα κείμενο από καρδιάς

08-01-2019

Έτσι κέρδισαν τη νομιμοποίησή τους, σε μία κουτσή δημοκρατία πάνω στο λεωφορείο της ΕΤΜΑ, την ώρα που κάποιοι έδιωχναν τις βάσεις που έμεναν. Μείνανε όρθιοι στο μετερίζι της ανθρωπιάς και στης τιμής το χρέος, την ώρα που πολλοί παίνευαν τους νεκρούς για να θάψουν τους ζωντανούς.

Μάνος Δούκας

 

Αφού είδε την ταινία «Το τελευταίο σημείωμα», έγραψε το παρακάτω:
«Το 1918 το φάντασμα που πλανιόταν πάνω από την Ευρώπη ήρθε και στην χώρα μας, με την ονομασία ΣΕΚΕ.

Το Ιδιώνυμο και το ρετσινόλαδο του Μεταξά δεν ήταν αρκετά για να σκεπάσουν το γοερό κλάμα της μάνας του νεκρού αυτοκινητιστή.

Αντίθετα η κάθε καλύβα έγινε τόπος αντίστασης γιατί εμείς μόνο τις πεζούλες μας έχουμε, και ο θάνατος τραγούδι, ακόμα και αν οι ντόπιοι δεσμοφύλακες τους παρέδωσαν στους Γερμανούς, εκείνοι κέρδισαν μόνοι τους τη λευτεριά με τραγούδια, όπλα και σπαθιά.

Και την λευτεριά αυτή, την πότισαν με αίμα κόκκινο, σαν το γαρύφαλλο, δίνοντας τίτλους πατριωτισμού κερδισμένους από κομμουνιστές που θύμιζαν τους πρώτους χριστιανούς, χωρίς όμως να περιμένουν τη βασιλεία των ουρανών.

Αυξήσεις στα διόδια - μποναμάς στους επιχειρηματικούς ομίλους

 

Διασφάλιση της κερδοφορίας των ομίλων με αυξήσεις διοδίων σε όλη τη χώρα

 

 

Eurokinissi

Αυξήσεις στα διόδια με το «καλημέρα» του νέου έτους επέβαλαν οι επιχειρηματικοί όμιλοι που διαχειρίζονται τις εθνικές οδούς όλης της χώρας, επικαλούμενοι τις αυξήσεις στον... «τιμάριθμο» και επί της ουσίας ασκώντας το δικαίωμα που τους παρέχουν όλες οι μέχρι σήμερα αστικές κυβερνήσεις, μέσω των σχετικών συμβάσεων παραχώρησης, να διατηρούν αλώβητα τα κέρδη τους.

 Οι νέες αυξήσεις στα διόδια, που τίθενται σε ισχύ ήδη από απόψε τα μεσάνυχτα, κατά μέσο όρο κυμαίνονται στα 0,10 - 0,15 ευρώ, ανά σταθμό, μέχρι και 1 ευρώ για τα λεωφορεία στη γέφυρα του Ρίου, αυξάνοντας έτσι το κόστος μετακινήσεων ανά την Επικράτεια, όπως επίσης σταδιακά και το κόστος διαφόρων ειδών λαϊκής κατανάλωσης, αφού οι αυξήσεις διοδίων και για τα φορτηγά που μεταφέρουν προϊόντα θα μετακυλιστούν τελικά στο λαό.

Πολύ μεγαλύτερες θα είναι οι αυξήσεις στην Εγνατία Οδό, που προσωρινά έχουν «παγώσει», αφού η κυβέρνηση αναμένει την επίσημη έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία ενόψει ιδιωτικοποίησης του αυτοκινητόδρομου εξετάζει εάν τα κόμιστρα που έχουν επιβληθεί εξασφαλίζουν σταθερή κερδοφορία στον όμιλο που θα αναλάβει τη διαχείρισή του.

Η "δημοκρατία" πεθαίνει από το κρύο

"Οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται ραγδαία, υποδηλώνοντας πως το μοντέλο κοινωνικής πολιτικής που κυοφορείται δεν στοχεύει στη διαφύλαξη του μεγαλύτερου ιδεολογικοπολιτικού επιτεύγματος των αστικών δημοκρατιών, την κοινωνική ιδιότητα του πολίτη, αλλά στην οριακή διαχείριση της ανθρώπινης επιβίωσης."
 

Είναι λόγια κάποιων διακεκριμένων καθηγητών Πανεπιστημίου που ειλικρινά δεν ξέρω αν φωτίζουν ή αν μπερδεύουν ακόμη περισσότερο την απαίσια πραγματικότητα που ξεγυμνώνεται και αυτές τις παγωμένες μέρες γύρω μας.

Όταν μιλάει κανείς για το δικαίωμα στη ζεστασιά μέσα σε ένα ανθρώπινο σπίτι τον 21ο αιώνα, τι πιο απλό και αυτονόητο δικαίωμα από αυτό μπορεί να υπάρχει, καλύτερα να μη μασάει τα λόγια του.

Γιατί εδώ δε μιλάμε "για την κοινωνική ιδιότητα του πολίτη" ούτε για τη ΄"διαφύλαξη του μεγαλύτερου ιδεολογικοπολιτικού επιτεύγματος των αστικών δημοκρατιών", αλλά για το ακριβώς αντίθετο.

 Μιλάμε για μια εποχή όπου ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων πεθαίνει από το κρύο χωρίς καν στέγη από πάνω τους, ενώ υπάρχουν όλα τα μέσα και μάλιστα σε ενοχλητικό περίσσευμα για να μη συμβαίνει αυτό. Και βέβαια την ίδια στιγμή και η τεράστια πλειοψηφία αυτών που ζουν κάτω από κάποια στέγη, είτε δεν ξέρουν πια τη λέξη καλοριφέρ είτε το ανάβουν με πόνο ψυχής με το σταγονόμετρο. 

«Μόλιςέμαθα ποιοι είναι οι μπολσεβίκοι αποφάσισα να περάσω μαζί τους» – Όταν ΈλληνεςΣτρατιώτες αρνήθηκαν να πολεμήσουν ενάντια στην Σοβιετική Ρωσία

Από atexnos3 στο Ιάν 8, 2019 Ιστορία

 

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Εκατό χρόνια συμπληρώνονται από τότε που 14 χώρες πήραν μέρος στην ιμπεριαλιστική επέμβαση ενάντια στη νεοσύστατη τότε σοβιετική Ρωσία, με σκοπό να καταπνίξουν την σοσιαλιστική Επανάσταση και να ανατρέψουν την εξουσία των μπολσεβίκων. Ανάμεσα στις 14 αυτές χώρες, ήταν και η αστοτσιφλικάδικη Ελλάδα του Ελευθέριου Βενιζέλου (του επονομαζόμενου «εθνάρχη»), που απέστειλε συνολικά 23.351 στρατιώτες, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Κων. Νίδερ.
Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα αποτελούνταν τόσο από αυστηρά επιλεγμένους στρατιώτες και αξιωματικούς, όσο και από εθελοντές όλων των μονάδων του Στρατού. Σύμφωνα με το Γ. Κορδάτο [1], επιλέχθηκαν αξιωματικοί που ήταν πολιτικά αφοσιωμένοι στο βενιζελικό στρατόπεδο. Διόλου τυχαία, από τους πρώτους που εντάχθηκαν στο εκστρατευτικό σώμα ήταν, μεταξύ άλλων, οι Ν. Πλαστήρας και Γ. Κονδύλης. 

Ευρωενωσιακά παραμύθια σε επανάληψη

Με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την καθιέρωση του ευρώ, περίσσεψαν και στη χώρα μας τα αφιερώματα στο «κοινό νόμισμα», που «σφράγισε ένα από τα σημαντικότερα βήματα στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης πριν από δυο δεκαετίες». Αποτιμώντας τη 20χρονη διαδρομή του, αξιωματούχοι της ΕΕ δηλώνουν σήμερα ότι «το ευρώ ήταν λογική και αναγκαία απόρροια της ενιαίας αγοράς» και ότι «διευκολύνει τις μετακινήσεις, τις εμπορικές και τις λοιπές συναλλαγές των πολιτών και των επιχειρήσεων εντός της ζώνης του ευρώ, αλλά και με τον υπόλοιπο κόσμο». Δεν είναι τυχαίο ότι στις περιγραφές τους κυριαρχούν τα οφέλη που αποκόμισε το ευρωενωσιακό κεφάλαιο από το ευρώ στο διεθνή ανταγωνισμό, αλλά και η διαπίστωση ότι η ανισομετρία μεγάλωσε ανάμεσα στις οικονομίες των κρατών - μελών, όπως και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, ιδιαίτερα την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης. Αποτέλεσμα αυτών των οξυμένων αντιθέσεων είναι οι φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύσσονται σήμερα στην ΕΕ, η αντιπαράθεση για το μέλλον της και το μέλλον του ευρώ, τα διαφορετικά σχέδια για «εμβάθυνση της νομισματικής και οικονομικής ένωσης», από τη μια, και τη μεγαλύτερη «αυτονομία» των κρατών - μελών στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής, από την άλλη.