Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

ΑΥΤΗ Η «ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ» ΚΡΑΤΑ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ


kartesios180913
Το πρωί κλωτσάνε 5χρονα, το μεσημέρια δολοφονούν ανθρώπους πετώντας τους από το λεωφορείο επειδή δεν είχαν εισιτήριο, τα βράδια κάνουν πρόβες σε μαχαιρώματα πάνω σε κομμουνιστές, σφάζουν αντιφασίστες, σκοτώνουν  τις φίλες τους, σαπίζουν στο ξύλο μετανάστες.
Όλα μια «κακιά στιγμή». Ας το δούμε ψύχραιμα και πολιτισμένα. Λοιπόν, όταν σε κλωτσάνε τι θα κάνεις; Θα ρωτήσεις αυτόν που σε κλώτσησε «τώρα γιατί γίνεσαι τέτοιος;». Όταν σε μαχαιρώνουν, τι θα κάνεις; Θα πεις «κάτσε να το συζητήσουμε ρε φιλαράκι»; Όταν σφάζουν όποιον δεν γουστάρουν, τι θα κάνεις; Εδώ είναι το δύσκολο. Έχεις δύο επιλογές. Η πρώτη λέει ότι ήρθε η ώρα να αντιδράσεις… δρώντας. Να πολεμήσεις στον πόλεμο που σ’ έχωσαν. Η δεύτερη είναι να πεις «άσε μη μπλέξουμε».
Θα μου πεις «υπάρχει η Δικαιοσύνη». Μα το ανώτατο όργανο της Δικαιοσύνης έδωσε το πράσινο φώς για όλα αυτά νομιμοποιώντας τη συμμορία της «Χρυσής Αυγής» και δίνοντας άφεση στο βομβιστή Μιχαλολιάκο. Θα μου πεις «Υπάρχει η Αστυνομία». Μα η Αστυνομία συνεργάζεται με τη «Χρυσή Αυγή» και στην περίπτωση του Παύλου Φύσσα οι αστυνομικοί δεν απέτρεψαν τη δολοφονία, ενώ μπορούσαν.
Θα μου πεις «Μα υπάρχει κυβέρνηση». Ναι, το γνωστό «δημοκρατικό τόξο» που λειτουργεί ως το πολιτικό σκέλος αυτής της συμμορίας. Που βολεύεται να λέει «να μη γραφτούν στα πρακτικά» οι απειλές που εκτοξεύουν καθημερινά οι βουλευτές της «Χρυσής Αυγής» και νιώθουν ότι εφόσον δεν γράφτηκαν στα πρακτικά, δεν ειπώθηκαν. Είναι το ίδιο «δημοκρατικό τόξο» που όταν η «Χρυσή Αυγή» πραγματοποιεί τις απειλές της σπεύδει να δώσει εντολή στα ΜΜΕ της να βαφτίσουν «επεισόδιο μεταξύ οπαδών – θαμώνων μιας καφετέριας» τη σφαγή.
Είναι οι πολιτικοί και οι λαντζιέρες τους – δημοσιογράφοι που κλαίγονται ολημερίς ότι στοχοποιούνται και δέχονται απειλές για τη ζωή τους, ενώ όλως περιέργως αυτοί που χάνουν τις ζωές τους είναι πολίτες που δεν προσκύνησαν τον ναζισμό.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον. Δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Απο  Ευρυτάνας ιχνηλάτης" 

Στη μνήμη του Παύλου*


"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές.
Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα΄ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα΄ ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ΄ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!"


(Τάσος Λειβαδίτης – Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος)