Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

81 χρόνια από τη μέρα που άνοιξε το Νταχάου: Οι φωτογραφίες της φρίκης


 
 
 Η ιστορία του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Νταχάου και οι συγκλονιστικές εικόνες που κατέγραψε ο προσωπικός φωτογράφος του Χίτλερ (Pics)
 
 
Ήταν στις 22 Μαρτίου 1933 όταν δυο μήνες αφότου ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε Καγκελάριος δημιουργήθηκε το στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου, με σκοπό με την φυλάκιση πολιτικών κρατουμένων.
Μέχρι το τέλος του 1933 στο στρατόπεδο που βρίσκεται κοντά στο Μόναχο βρίσκονταν 800 κρατούμενοι, κυρίως κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες.
Με το πέρασμα των χρόνων, ο αριθμός των κρατουμένων αυξανόταν σταθερά, καθώς κι άλλοι "ανεπιθύμητοι", όπως ομοφυλόφιλοι, Μάρτυρες του Ιεχωβά, τσιγγάνοι, εγκληματίες και φυσικά Εβραίοι, στέλνονταν στο στρατόπεδο.


Παρότι το Νταχάου δεν ήταν στρατόπεδο εξόντωσης σαν το Άουσβιτς, οι κρατούμενοι ζούσαν κάτω από άθλιες συνθήκες και έρχονταν αντιμέτωποι καθημερινά με το θάνατο, καθώς θεωρούνταν αναλώσιμοι από το χιτλερικό καθεστώς.
Οι έγχρωμες φωτογραφίες που βλέπετε είναι τραβηγμένες από τον Hugo Jaeger ο οποίος υπήρξε προσωπικός φωτογράφος του Φύρερ.
Ο Hugo Jaeger, για να σώσει τη συλλογή του τοποθέτησε τις φωτογραφίες σε ένα μπουκάλι μπράντι το οποίο έκρυψε σε μία βαλίτσα. Όταν στη  συνέχεια έπεσε επάνω σε ομάδα Αμερικανών στρατιωτών, στάθηκε τυχερός, καθώς, την προσοχή τους τράβηξε ένα μπουκάλι με κονιάκ και όχι το μπράντι.
Ο Jaeger έβγαλε τουλάχιστον 2.000 φωτογραφίες ταξιδεύοντας με τον Χίτλερ στα τέλη της δεκαετίας του ’30 και τις αρχές της δεκαετίας του ’40.


Ο φωτογράφος του Χίτλερ, προκειμένου να μη χάσει τη συλλογή του αποφάσισε να θάψει τις φωτογραφίες σε 12 γυάλινα βάζα έξω από το Μόναχο, όπου ανά τακτά χρονικά διαστήματα επέστρεφε για να ελέγξει την κατάστασή τους. Το 1955 τις ξέθαψε και τις φύλαξε σε τραπεζική θυρίδα, ενώ δέκα χρόνια αργότερα, τις πούλησε στο περιοδικό "Life".
Το στρατόπεδο 
Το στρατόπεδο ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1933 πάνω στα απομεινάρια ενός εργοστασίου πυρομαχικών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν το πρώτο από τα Στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιούργησαν οι Ναζί. Ο Χάινριχ Χίμλερ, ως αρχηγός της Αστυνομίας του Μονάχου, το περιέγραψε επίσημα ως "το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης για πολιτικούς κρατουμένους.

Όταν ο Μπαλτάκος διαφημιζόταν από τη Χρυσή Αυγή


«Ασφαλώς και είμαι αντικομμουνιστής, έτσι γεννήθηκα και έτσι θα πεθάνω», δήλωσε ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Παναγιώτης Μπαλτάκος, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα 99,5. Για να προσθέσει: «Επειδή επιτρέπεται κάποιος να είναι κομμουνιστής, γιατι δεν επιτρέπεται να είναι κάποιος αντικομμουνιστής;». (Πηγή)

Θα έλεγε κανείς ότι αν δεν υπήρχε η κομμουνιστική ιδεολογία, οι Μπαλτάκοι, οι Αδώνιδες, οι Φαήλοι, οι Χρύσανθοι, οι Μουρούτηδες και οι λοιποί μερκελοσωτήρες θα βρίσκονταν στο ταμείο ανεργίας. Πράγματι, όλο αυτό το ακροδεξιό παρεάκι του Σαμαρά που υποδύεται με ιδιαίτερο ταλέντο την κυβέρνηση, μοιάζει να μην έχει κανέναν άλλο λόγο ύπαρξης παρά να φαντασιώνεται ότι αποτελεί το στρατιωτικό επιτελείο του ΝΑΤΟ στα χρόνια του Ρήγκαν. Όσο μάλιστα περνάει ο καιρός, με μια κοινωνία στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής αποσύνθεσης, τόσο το παρεάκι του Μαξίμου θα βλέπει στα πρόσωπα των καθαριστριών και των ελλήνων μεταναστών του Λονδίνου, μπολσεβίκους με κονσερβοκούτια που εξοπλίζονται από τους στρατηγούς του Κόκκινου Στρατού για να εισβάλλουν στα χειμερινά ανάκτορα.

Ούτε ο υπερεκατονταετής Παττακός δεν έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό παράνοιας.

Για τον Μπαλτάκο βέβαια δεν είχαμε καμιά αμφιβολία ότι διαπνέεται από τις ίδιες ιδέες που ανέθρεψαν γενιές και γενιές ομοφρόνων του, από τους χιτλερικούς σταυροφόρους κατά του "εβραιομπολσεβικισμού" που έφαγαν τα μούτρα τους στο Στάλινγκραντ, μέχρι τον Πινοσέτ, τη Θάτσερ και τα χουντικά πρότυπά του. 

Το ότι ο κ. Μπαλτάκος δεν θα μπορούσε να διαπνέεται από τις ιδέες του κομμουνισμού, της αριστεράς, ή ακόμα περισσότερο του ίδιου του διαφωτισμού και του ουμανισμού, το διαπιστώσαμε με τον πλέον σαφή τρόπο όταν κατά τη συνάντησή του με την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) στις 7/12/2012 δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν τον ενδιαφέρουν (κοινώς έχει χεσμένα) τα ανθρώπινα δικαιώματα...

Η αδιαφορία του για τα δικαιώματα του ανθρώπου δεν είναι ξεκομμένη από το ενδιαφέρον του και τη λατρεία του για μια σκοτεινή πτυχή της αρχαίας ιστορίας, και πιο συγκεκριμένα για τη σπαρτιατική "Κρυπτεία", για την οποία βέβαια είναι ελάχιστα τα ιστορικά τεκμήρια που διαθέτουμε. Το τι περίπου υπήρξε η "Κρυπτεία" στην αρχαία Σπάρτη, το μάθαμε όταν βγήκε στη δημοσιότητα βίντεο από παλιότερη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στις Θερμοπύλες, όπου ο σημερινός βουλευτής της υπόδικης εγκληματικής και τρομοκρατικής οργάνωσης, Ηλίας Κασιδιάρης, προαναγγέλλει με ανατριχιαστική ειλικρίνεια νυχτερινές ρατσιστικές επιθέσεις κατά των "εσωτερικών εχθρών", εμπνεόμενος από τις πρακτικές της "Κρυπτείας".
(Περισσότερα διαβάστε στο ποστ μας Χρυσή Αυγή και τρομοκρατία: Η αναβίωση της "Κρυπτείας" από τον Ηλία Κασιδιάρη).

Τι συνδέει τον κ. Μπαλτάκο με τη Χρυσή Αυγή και τις απάνθρωπες αρχαίες πρακτικές της σπαρτιατικής υπαίθρου;

Μα φυσικά τα δύο βιβλία του, τα οποία έγραψε προ δεκαετίας και που κατά μία περίεργη (;) προσωπική εμμονή του συγγραφέα τους, βασίζονται και τα δυο στο σκοτεινό θρύλο της "Κρυπτείας". 

Την αποκάλυψη για τον θαυμασμό του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης προς δολοφονικές πρακτικές που λάμβαναν χώρα πριν από 24 και 25 αιώνες, την έκανε ο Ιός σε έρευνά του στην Εφημερίδα των Συντακτών. Όπως γράφουν σχετικά οι συντάκτες του άρθρου:


Και τα δύο βιβλία που έχει γράψει ο κ. Μπαλτάκος βασίζονται σε μια προσωπική εμμονή. Και στα δύο κεντρικό ρόλο παίζει η «Κρυπτεία», την οποία ο συγγραφέας περιγράφει ως τη «μυστική υπηρεσία του σπαρτιατικού στρατού». Σ’ αυτήν την Κρυπτεία ανήκουν οι ήρωες των δύο βιβλίων, σ' αυτήν αποδίδει ο συγγραφέας όλα τα σπαρτιατικά ανδραγαθήματα, ενώ η πλοκή της «μυθιστορίας» του βασίζεται στην παντοδυναμία της Κρυπτείας .
Στο πρώτο βιβλίο που έγραψε ο κ. Μπαλτάκος («Το τέλος του Εφιάλτη», εκδ. Libro, Αθήνα 2004) περιγράφεται η εκτέλεση του Εφιάλτη από μονάδες της Κρυπτείας, δέκα χρόνια μετά την προδοσία στις Θερμοπύλες, ενώ στο δεύτερο εξιστορείται η δράση της Κρυπτείας στην Αθήνα κατά τις παραμονές της Σικελικής εκστρατείας και στο φόντο του σκανδάλου των Ερμοκοπιδών («Ερμοκοπίδες», εκδ. Ελληνικά Γράμματα», Αθήνα 2006).