Στην κοινωνία των Ανθρώπων υπάρχουν κώδικες, λέξεις, πράξεις που ορίζουν ένα αλφαβητάρι της συμπόνιας, της κατανόησης, του συμπάσχειν… Εστω κι αν σε πολλές περιπτώσεις αυτές οι ίδιες λέξεις ή πράξεις κατέχονται από διεκπεραιωτικό και τυπικό χαρακτήρα και μόνο η “υποχρέωση” να ειπωθούν λειτουργούν ως στοιχείο συναισθηματικού πολιτισμού και ανθρώπινης συνοχής. Εστω…
Χθες ένας άνθρωπος, ένας εργαζόμενος, αρχιτεχνίτης τροχαίου υλικού στη ΣΤΑΣΥ δεν επέστρεψε σπίτι του. Καταπλακώθηκε και άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα ακόμα κάτεργο της αχαλίνωτης ιδιωτικής οικονομίας.
Ως διαβολική και αποκαλυπτική μαζί σύμπτωση… την ώρα που ο εργάτης ξεψυχούσε, η Ν. Κεραμέως, υπουργός Εργασίας, έδινε παράσταση, πλαισιωμένη από τους θιασώτες, υπηρέτες και κλόουν του “εκσυγχρονισμού” – εκείνου που μέχρι σήμερα και μόνο μέσα στο 2025 έχει ξεκάνει 190 ανθρώπους την ώρα του μεροκάματου – οι οποίοι μιλούσαν για το μισθό των εργατών, δηλαδή για τη ζωή τους.
Αλλά στη συχνότητα του στεγνού και εκσυγχρονιστικού ρεαλισμού, συναισθηματικά παραπατήματα δεν επιτρέπονται.
