Με μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας η εκδήλωση με τίτλο «Απ' τον ηρωικό Μάη του '36 στο σήμερα: A working class hero is something to be!»στο κτίριο Labbatoir, στα Παλιά Σφαγεία της Θεσσαλονίκης, όπου συνεχίζεται με αμείωτο το ενδιαφέρον των επισκεπτών η έκθεση Ιστορικού και Αρχειακού Υλικού της Κομματικής Οργάνωσης Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ «Ο δικός μας κόκκινος Μάης, 1936. Τα δικά μας χνάρια στο διάβα της ιστορίας, στην περπατησιά του μέλλοντος».
Στην εκδήλωση συμμετείχε και χαιρέτησε ο Ali Kemal Akgul, στέλεχος του ΚΚ Τουρκίας και μέλος του ΔΣ της Κεντρικής Διοίκησης της Γενικής Ένωσης Εργαζομένων στον Τομέα της Υγείας, ενώ παρευρέθηκε και ο Ελισαίος Βαγενάς, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ.
Την εκδήλωση άνοιξε ο Γιάννης Κουρμούλης, μέλος της Επιτροπής Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, ο οποίος, καλωσορίζοντας τους επισκέπτες της έκθεσης, έκανε ιδιαίτερη αναφορά «στους ήρωες της εργατικής τάξης, εργάτες - συνδικαλιστές, που πρωταγωνίστησαν στον Μάη του '36 της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια φυλακίστηκαν, παραδόθηκαν από την αστική τάξη στον κατακτητή και έφτασαν να σταθούν περήφανοι και αγέρωχοι στον τοίχο της Καισαριανής!».
Σημείωσε «πως σκοπός της εκδήλωσης είναι να φέρουμε στο σήμερα τα διδάγματα αυτών των συγκλονιστικών στιγμών, να τα αντιστοιχήσουμε στα καθήκοντα που καλείται να εκπληρώσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στις τρέχουσες συνθήκες και εξελίξεις».
Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο Πέτρος Σημάδης, μέλος της ΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, ο οποίος, αφού αναφέρθηκε εκτενώς στα πλούσια συμπεράσματα που βγαίνουν 90 χρόνια από τον ξεσηκωμό του Μάη της Θεσσαλονίκης, σημείωσε:
«Σήμερα, το ΚΚΕ είναι ακόμα πιο ατσαλωμένο, ακόμα καλύτερα προετοιμασμένο για να αναλάβει τα μεγάλα καθήκοντα που ιστορικά του αναλογούν. Μελετώντας την πλούσια πείρα των αγώνων του λαού μας, την ανιδιοτελή προσφορά των κομμουνιστών σε αυτούς, τον ηρωισμό των μελών του ΚΚΕ, αλλά και τις αδυναμίες, είμαστε πολύ πιο έτοιμοι. Γιατί γνωρίζουμε καλά πως το σημερινό σάπιο σύστημα δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στον εργαζόμενο λαό. Γιατί κάθε νίκη σήμερα, όσο αναγκαία κι αν είναι, όσες ανάσες και αν δίνει, είναι χτισμένη πάνω σε κινούμενη άμμο, όσο την εξουσία την έχουν στα χέρια τους το κεφάλαιο και η εργοδοσία. Γιατί στις κρίσιμες στιγμές, όταν κρίνεται το ποιός θα πάρει αυτή την εξουσία, η εργατική τάξη δεν πρέπει να δείξει ούτε στάλα δισταγμού, πρέπει να το πάει μέχρι τέλους. Για αυτές τις μάχες το Κόμμα μας προετοιμάζεται μαζί με την εργατική τάξη και τον λαό. Διαβάζοντας το λεύκωμα της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και βλέποντας στην έκθεση τα πρόσωπα των εργατών και εργατριών του Μάη του '36, τους λέμε με υπερηφάνεια, ότι θα δώσουμε τα πάντα για να ολοκληρωθεί το έργο τους.
Σήμερα, διαμορφώνονται νέες δυνατότητες για τον λαό και την εργατική τάξη. Σταθεροποιείται και μπορεί να δυναμώσει ένα ρεύμα αμφισβήτησης στην κυρίαρχη πολιτική, στον "ρεαλισμό" της υποταγής στα συμφέροντα των καπιταλιστών. Το είδαμε στα συγκλονιστικά συλλαλητήρια για τα Τέμπη. Στις μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις, με χιλιάδες να διαδηλώνουν ενάντια στη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης, με την ιστορικής σημασίας κινητοποίηση των συνδικάτων για να κλείσει το ΝΑΤΟικό Στρατηγείο μέσα στη Θεσσαλονίκη. Στους μεγάλους εργατικούς αγώνες των προηγούμενων χρόνων που "έγραφαν" στη συνείδηση του λαού. Στις πολύμηνες απεργιακές μάχες στη Μαλαματίνα, στις μεγάλες απεργίες και στη νίκη των μεταλλωρύχων στη Χαλκιδική. Στις κινητοποιήσεις των ντελιβεράδων στις πλατφόρμες. Σήμερα, στην αλύγιστη στάση των εργολαβικών στα ΕΛΠΕ που δίνουν μάχη επιβίωσης. Είδαμε να χτίζεται η λαϊκή αλληλεγγύη στα Μάλγαρα, το Δερβένι, στα μεγάλα μπλόκα των αγροτών που οι εργάτες βρέθηκαν στο πλάι των συμμάχων τους. Έξω από τις λαϊκές περιουσίες στις Συκιές, την Τούμπα, τα Φλογητά, ενάντια στα κοράκια των funds.
Μέσα από αυτούς τους αγώνες, ξεπετάχτηκαν δεκάδες νέα σωματεία, σε μεγάλους χώρους δουλειάς. Δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις, τόσο πανελλαδικά, όσο και στην περιοχή μας έχουν πλέον στο τιμόνι τις ταξικές δυνάμεις, όπως στην ΕΔΟΘ, στη ΔΟΕ, στην ΟΙΥΕ, πολύ πρόσφατα στην Ομοσπονδία Μετάλλου. Στο ΕΚΘ οι ταξικές δυνάμεις κατέγραψαν σημαντική άνοδο, είναι ουσιαστικά πρώτη δύναμη με βάση και τις καταγγελίες για τις εκτεταμένες νοθείες των ηγεσιών ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ. Για πρώτη φορά στα 100 χρόνια ύπαρξής της, στην ΑΔΕΔΥ πρώτη δύναμη είναι το ψηφοδέλτιο των ταξικών δυνάμεων. Στη ΓΣΕΕ, ο μόνος αντίπαλος του ελεγχόμενου εκατομμυριούχου συνταξιούχου Παναγόπουλου, η ΔΑΣ, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τις δυνάμεις της, με πραγματικούς και όχι μαϊμού συσχετισμούς.
Αυτές οι δυνάμεις είναι που σώζουν την αξιοπρέπεια του συνδικαλιστικού κινήματος, είναι το αποκούμπι συνδικαλιστών που μπορεί ακόμα και να βρέθηκαν για μια σειρά λόγους στα ίδια ψηφοδέλτια με τις συμβιβασμένες ηγεσίες, αλλά ανησυχούν για αυτή την κατάσταση, δεν ανέχονται να βλέπουν τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ αγκαλιά με την υπουργό της ΝΔ και τον επικεφαλής των εργοδοτικών φορέων, να υπογράφει "Κοινωνικές Συμφωνίες"-ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις ή ανήμερα Πρωτομαγιάς, τον πρόεδρο του ΕΚΘ να δέχεται επίσκεψη από την υφυπουργό Εργασίας της κυβέρνησης. Συνδικαλιστές που μπορεί να έχουν επιφυλάξεις και διαφωνίες, αλλά αναγνωρίζουν πως το ΚΚΕ είναι πάντα μπροστά στις λαϊκές διεκδικήσεις, δεν πρόδωσε ποτέ τα συμφέροντα των εργαζόμενων, μόνο αυτό έχει τη δυνατότητα να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει.
Σήμερα, έχουμε την πείρα της ιστορικής Πανελλαδικής σύσκεψης του ΠΑΜΕ, με τη συμμετοχή 2.000 συνδικαλιστών, από πάνω από 720 συνδικαλιστικές οργανώσεις, χωρίς να μετράμε τους χιλιάδες ακόμα που παρακολούθησαν τις εργασίες της. Έχουμε την πείρα της πανευρωπαϊκής απεργίας στα λιμάνια.
Αυτή την πείρα σας καλούμε να την κάνετε δύναμη ανατροπής. Στις σημερινές συνθήκες, τώρα που βράζει όλη η Γη, τώρα που τα μαχαίρια βγήκαν από τα θηκάρια, η θέση κάθε τίμιου συνδικαλιστή, του κάθε εργαζόμενου είναι σε συμπόρευση με το ΚΚΕ. Για να γίνουν οι ρωγμές των δήθεν ανίκητων καπιταλιστών ρήγματα που θα συνταράξουν συθέμελα την εξουσία τους. Για να συγκεντρωθούν δυνάμεις που την κρίσιμη στιγμή που αντικειμενικά, αργά ή γρήγορα θα έρθει, ο λαός και η εργατική τάξη θα βάλουν στο στόχαστρο την πηγή των προβλημάτων, την αιτία των δεινών μας, και δεν θα στοιχηθούν πίσω από ξένα για αυτούς συμφέροντα».
Ακολούθησε παρέμβαση από τον Μάρκο Μπεκρή, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, λιμενεργάτη και πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, ο οποίος συνέδεσε το νήμα των ταξικών αγώνων του χθες με το σήμερα. Αναφερόμενος στη μεγάλη απεργία των λιμενεργατών στις 6 Φλεβάρη απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που μετατρέπουν τους εργαζόμενους σε εργαλεία πολέμου και που πραγματοποιήθηκε σε 20 λιμάνια από 7 χώρες -Ιταλία, Γαλλία, Τουρκία, Ελλάδα, Ισπανία, Μαρόκο, Γερμανία- τόνισε πως η απεργία αυτή έδωσε απάντηση σε ένα κρίσιμο ερώτημα: τι κίνημα χρειάζεται σήμερα.
Εξήγησε, ειδικότερα, ότι «η απεργία συνέβαλε ώστε να ανοίξει πιο βαθιά η αντιπαράθεση. Να μπει στο στόχαστρο η ίδια η κυρίαρχη πολιτική. Να αμφισβητηθεί πιο έντονα και στην πράξη η καπιταλιστική κυριαρχία -ανεξάρτητα από το ποιός την διαχειρίζεται.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι ποιος διαχειρίζεται το σύστημα αλλά το ζήτημα είναι το ίδιο το σύστημα. Ένα σύστημα που, ενώ υπάρχουν τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες, τεχνολογία, πλούτος, δεν τα αξιοποιεί για τις ανάγκες των εργαζομένων, γιατί κριτήριο είναι το κέρδος και μπροστά στο κέρδος, δεν διστάζει να αιματοκυλά λαούς. Δεν διστάζει να μετατρέπει τους εργαζόμενους σε στόχους. Δεν διστάζει να μπλέκει τον ελληνικό λαό σε επικίνδυνους σχεδιασμούς.
Η απεργία της 6ης Φλεβάρη έσπασε και κάτι ακόμη: τη λογική της "εργασιακής ειρήνης", αυτής της λογικής που θέλει τους εργαζόμενους σιωπηλούς, υποταγμένους, να περιμένουν σωτήρες και κυβερνητικούς μεσσίες. Αυτή η "ειρήνη", όμως, ξέρουμε ότι είναι προϋπόθεση για να ενταθεί η εκμετάλλευση και οι λιμενεργάτες από 7 χώρες και 20 λιμάνια, μαζί με εργαζόμενους από ιδιωτικό και δημόσιο τομέα σε Πειραιά και Ελευσίνα, έδειξαν ότι χωρίς σύγκρουση δεν υπάρχει διέξοδος, ξεγυμνώνοντας τα μυθεύματα των άλλων αστικών κομμάτων και των δυνάμεών τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που προτάσσουν τον κοινωνικό διάλογο και εταιρισμό.
Επίσης αυτή η απεργία έδειξε και ακόμα κάτι πολύ σημαντικό: ότι ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι ενιαίος με τον αγώνα για τη ζωή των εργαζομένων, για αυξήσεις στους μισθούς, για μέτρα υγείας και ασφάλειας για δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία, γιατί αυτοί που μας θέλουν σήμερα φθηνούς και αναλώσιμους στους χώρους δουλειάς είναι και αυτοί που μας θέλουν να γίνουμε κρέας στα κανόνια τους. Δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Είναι ένα και αυτό και εκφράστηκε καθαρά με το σύνθημα ''οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο''. Με τη σύνδεση των αιτημάτων για μισθούς, για υγεία και ασφάλεια, για δικαιώματα, με την πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους πολέμους.
Αυτό με τη σειρά βοήθησε να αναδείξουμε και το ερώτημα για ποιόν δουλεύουμε, για ποιόν παράγουμε, ποιός τελικά κερδίζει και ποιός χάνει; Δεν θέλουμε το αποτέλεσμα της δουλειάς μας να το κλέβουν για τα κέρδη των εκμεταλλευτών, θέλουμε να υπηρετεί τις ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων και απάντηση καθαρή και κρυστάλλινη σε αυτόν τον προβληματισμό δίνει μόνο το ΚΚΕ με το επαναστατικό του πρόγραμμα και τον στρατηγικό του σκοπό. Τα λιμάνια, η παραγωγή, η οικονομία μπορούν να λειτουργούν αλλιώς, όχι για τους ανταγωνισμούς ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας και τα συμφέροντα και τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, αλλά για τις λαϊκές ανάγκες. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι τα κλειδιά της οικονομίας να βρίσκονται στα χέρια της εργατικής τάξης».
Τέλος, η εκδήλωση έκλεισε με τον χαιρετισμό του Ali Kemal Akgul: «Σας χαιρετώ εκ μέρους του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας, που μέσα σε μια ιστορία αγώνα που ξεπερνά τα εκατό χρόνια, ενώ δοκιμάστηκε από πραξικοπήματα, απαγορεύσεις και επιθέσεις δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω. Στην επέτειο του ένδοξου ξεσηκωμού της ελληνικής εργατικής τάξης σας χαιρετώ εκ μέρους της εργατικής τάξης της χώρας μου μέσα στην οποία δίνω κι εγώ συνδικαλιστικό αγώνα σαν εργαζόμενος στην Υγεία.
Χαιρετώ την ηρωική εξέγερση του Μάη του 1936 με πρωτοπόρους τους καπνεργάτες υπό την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Μία εξέγερση που χαράχτηκε όχι μόνο στη μνήμη ενός λαού, αλλά και στη συλλογική μνήμη της παγκόσμιας εργατικής τάξης (...) Η ύπαρξη των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Τουρκίας και της Ελλάδας αποτελεί τη μεγαλύτερη εγγύηση της αδελφοσύνης των δύο λαών. Ανάμεσα στους εργαζομένους των δύο χωρών δεν υπάρχει εχθρότητα, αλλά κοινός αγώνας. Η ιστορία του κοινού αγώνα δείχνει ότι οι λαοί μας στάθηκαν ώμο με ώμο όχι ο ένας απέναντι στον άλλο, αλλά απέναντι στον ιμπεριαλισμό.
Σήμερα η εργατική τάξη της Τουρκίας έχει μπροστά της δύο ξεκάθαρα καθήκοντα: Από τη μία, να δυναμώσει τον αγώνα ενάντια στην αντίδραση, την εκμετάλλευση και την καταπίεση στη χώρα μας, και από την άλλη, να αντιταχθεί στα ιμπεριαλιστικά σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης και να ενισχύσει την αλληλεγγύη με τους λαούς της περιοχής. Αυτό το διπλό καθήκον αποτελεί την ιστορική και διεθνιστική μας ευθύνη. (...) Με τον κοινό μας αγώνα θα διώξουμε από την περιοχή μας όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, πρώτα και κύρια τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό».
Όρθιος, με σφιχτή και υψωμένη γροθιά, καταχειροκροτούμενος από τους συμμετέχοντες, έκλεισε την ομιλία του, επισημαίνοντας τα εξής: «Θα φέρουμε την εργατική τάξη στην εξουσία, θα οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό. Και πιστέψτε το: θα μετατρέψουμε το Αιγαίο όχι σε κέντρο πολέμου, αλλά σε θάλασσα αδελφοσύνης και ειρήνης. Ζήτω ο διεθνιστικός αγώνας της εργατικής τάξης! Ζήτω ο οργανωμένος αγώνας μας! Ζήτω η επανάσταση και ο σοσιαλισμός! Ζήτω το ΚΚΕ! Ζήτω ο σοσιαλισμός!».
Στο τέλος της εκδήλωσης, αντιπροσωπεία της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ δώρισε στον Kemal Akgul αναμνηστικά καθώς και τη νέα έκδοση λευκώματος φωτογραφικών και άλλων ντοκουμέντων για τα γεγονότα του Μάη του 1936. Νωρίτερα ο ίδιος είχε την ευκαιρία να ξεναγηθεί στην έκθεση, ενώ φιλοξενήθηκε και στη συχνότητα του «904 αριστερά στα fm» που εκπέμπει ζωντανά όλες τις μέρες των εκδηλώσεων από το κτίριο του Labbatoir.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου