«ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΑΤΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΝ ΑΔΗ»

 

Και λίγες μέρες τώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι φωτογραφίες που εικονίζουν κάποιους από τους εκτελεσμένους στην Καισαριανή,  την Πρωτομαγιά του ‘44  λίγο πριν την εκτέλεση, σαν να άνοιξαν  μια ρωγμή στο χρόνο. Παρελθόν, 82 χρόνια πριν, και παρόν  αναμετρώνται απέναντι στην Ανάγκη, τον «σιδερένιο κλοιό» που σ’ ένα σταυροδρόμι, που παρουσιάζεται σαν αναπόφευκτο, επιβάλλει το δίλημμα, αποκλείοντας έναν τρίτο δρόμο που θα επέτρεπε τη διαφυγή από αυτόν τον «σιδερένιο κλοιό». Και αν τότε  ήταν το  φοβερό το δίλημμα, το έσχατο δίλημμα, θάνατος ή μια σκυφτή ζωή, στο τώρα το δίλημμα δεν είναι παρά  αγωνιστικότητα και διεκδίκηση ή ταπεινωμένη ζωή.

 

          Κι αν αυτές οι φωτογραφίες του τότε πραγματικά συγκλόνισαν, ήταν γιατί εικονίζουν ανθρώπους που κυριολεκτικά σωματοποιούν την αντίσταση, με την ετυμολογική  της  σημασία. Δηλ. αντί+ίσταμαι, στέκομαι απέναντι όρθιος, στέκονται όρθιοι. Εκείνη η φιγούρα του ανθρώπου που τεντώνεται καμαρωτά απέναντι στο απόσπασμα εικονογραφεί συγκλονιστικά τη σημασία της λέξης. Όλο τους το είναι δεν είναι παρά αυτό το κορμί που στη μια φωτογραφία, όπως μπαίνουν στο χώρο της εκτέλεσης, φαίνεται ότι μπορεί όχι μόνο να στέκεται όρθιο, ενώ πηγαίνει για να πεθάνει, αλλά αρθρώνει και λόγια, ένα τραγούδι μάλλον. Η αντίστασή τους που παίρνει ένταση βούλησης μέσα από τον εαυτό τους, από τη δική τους εσωτερική ανάγκη στέκεται αντίκρυ στην αντίρροπη δύναμη των Γερμανών που επιβάλλουν θάνατο ή χαμερπή ζωή.  

 

Και αν υπάρχει και μια φωτογραφία από το τώρα που σε μεγάλο βαθμό να το εικονογραφεί είναι εκείνων των εργατών που χειροκροτούσαν τον εργοδότη της βιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ, μερικές ημέρες μετά το θάνατο των συναδέλφων τους, εξαιτίας δικών του εγκληματικών παραλείψεων και αδιαφορίας για τους εργαζόμενους και που δουλικά τον ευχαριστούν για την μισθοδοσία τους.  Και είναι η σύγκριση ανάμεσα σ’ αυτές τις φωτογραφίες που εξηγεί τωρινούς σχολιασμούς και απόψεις για εκείνες τις συγκλονιστικές φωτογραφίες και αποκαλύπτει κριτήρια που έχουν επικρατήσει για την πορεία ζωής της πλειοψηφίας των σύγχρονων ανθρώπων.

Ομπρέλα κινδύνων

Πηγή: Eurokinissi

 

«Δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμη συμφωνία. Αποτελεί σημαντική ενίσχυση και κρίσιμο στοιχείο της συνολικής ενεργειακής μας στρατηγικής», «Η είσοδος της "Chevron" στην Ελλάδα αποτελεί ακόμη μία απόδειξη της ισχυρής στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ που ενισχύεται διαρκώς», «Η "Chevron" είναι εδώ, η Ελλάδα ισχυροποιείται», «Εγκαινιάζουμε μια νέα εποχή εθνικής αυτοπεποίθησης και αποφασιστικότητας», «Ορθώνουμε το γεωπολιτικό μας ανάστημα και ασκούμε αποφασιστικά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».

Αυτά έλεγαν τις προάλλες ο πρωθυπουργός και άλλα στελέχη της κυβέρνησης, κατά την υπογραφή των συμφωνιών με την αμερικανική «Chevron», για έρευνες σε ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο παραμύθι από αυτό που σερβίρει η κυβέρνηση, ότι η αναβάθμιση της χώρας στον ενεργειακό χάρτη είναι «ασπίδα προστασίας» για τα κυριαρχικά δικαιώματα και ότι προσφέρει άμεσα οφέλη στον λαό. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει...

Η στρατηγική των ΗΠΑ για «ενεργειακή κυριαρχία» και απεξάρτηση των Ευρωπαίων συμμάχων τους από τους ρώσικους υδρογονάνθρακες γίνεται καταλύτης επικίνδυνων διευθετήσεων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, στη σκιά της σύγκρουσης με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτόν τον σχεδιασμό «τρέχουν» και οι συμφωνίες της κυβέρνησης με τη «Chevron».