« Γαμώ
την ανάγκη μου μέσα...», κάθε βράδυ στον ύπνο μου τις τελευταίες
αφόρητα πολλές μέρες έρχεται μια καρβουνιασμένη γυναίκα, μαύρη πίσσα και
καταριέται την ώρα και τη στιγμή. Και πετάγομαι μ' ένα μπισκότο να μου
φράζει το λαρύγγι κι ακούω Βιολάντα, Γιολάντα, Μιράντα, γυναίκες όλων
των εθνικοτήτων όπου Γης απ' το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές και τις
ανήλιαγες αποθήκες του Λος Αντζελες, Ασιάτισσες και Μεξικάνες, δούλες
της μεταποίησης, ως τα Τρίκαλα της νυχτερινής βάρδιας. Νυχτοκάματα του
τρόμου, γαμώ την ανάγκη μου μέσα, που σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό
σαν τον ομφάλιο λώρο του κέρδους, που πνίγει τα παιδιά πριν γεννηθούν,
αν δεν εξασφαλίσει ότι θα του υποταχτούνε.
Στη
σιχαμερή του χαμερπούς λεξιλογίου κοινοβουλευτική διαδικασία, εκεί που
χάνεται η ουσία και τα επιχειρήματα διαγκωνίζονται με βοθρολύματα παθών
και συμφερόντων, το νόημα του θανάτου των γυναικών στην
μπισκοτοβιομηχανία δεν χάνεται απλώς, πίσω γυρνάει ολόκληρη την ιστορία,
ακόμα και του γυναικείου κινήματος ως διαστρέβλωση, και δη καθολική.
Είμαι αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι ότι στα νιάτα μου τα εργασιακά η
νυχτερινή δουλειά απαγορευόταν για τις γυναίκες. Στις εξαιρέσεις θα
έβρισκες νοσοκόμες βάρδιας, αποκλειστικές, αλλά καμία σε φάμπρικα ή
ακόμα και περίπτερο εικοσιτετράωρης λειτουργίας. Κι αναρωτιέμαι πώς
γίνεται η ισότητα να μπερδεύεται με την ισοπέδωση, και να θεωρείται από
μάνα με παιδιά η νυχτερινή βάρδια, χωρίς τρυφεράδα κι αγκαλιά, ευκαιρία,
μπας και καταφέρεις να δεις τα παιδιά σου δυο ώρες το μεσημέρι, στα
κλεφτά στην ουσία από τα αφεντικά, και να κοιμάσαι με το φως τα πρωινά
αγχωτικά και βρυκολακιασμένα. Η διαστρέβλωση είναι στο να πουλιέται η
ανάγκη για δυο δεκάρες παραπάνω, να βαφτίζεται ελευθερία επιλογής
ισότιμη του άντρα.
