Η μπαλάντα του εμπόρου, Μπ. Μπρεχτ
* * *
Φτήνυνε ο άνθρωπος...
Οι καμπύλες και οι «προβολές» των κερδών πέφτουν, κι άλλο τόσο φτηναίνει ο άνθρωπος.
Στα μπισκοτάδικα και στις άλλες επιχειρήσεις - πρότυπο, τα αφεντικά δεν κάνουν ούτε τα στοιχειώδη, επειδή ο χρόνος είναι χρήμα και η ασφάλεια κόστος... Οι επιδοτήσεις τρέχουν ποτάμι, αλλά από μόνες τους δεν φτάνουν: Είναι ο χρόνος των εργατών τα κέρδη των αφεντικών.
Εγκλημα για την εργοδοσία και το κράτος της δεν είναι ο προδιαγεγραμμένος θάνατος της μωρομάνας που δουλεύει βράδυ για να βλέπει μέρα το παιδί της. Ούτε της γυναίκας που δουλεύει 3 το βράδυ, μήπως προλάβει να ξαποστάσει λίγα χρόνια, έχοντας μια ζωή στο μεροκάματο.
Εγκλημα γι' αυτούς είναι να σταματήσει η παραγωγή. Κι ακόμα περισσότερο να οργανωθούν οι εργάτες.
Παραδίπλα, στον «ακμαίο», «εξωστρεφή» και κρατικά χρηματοδοτούμενο κλάδο της φαρμακοβιομηχανίας, πετάνε 500 εργαζόμενες στον δρόμο, στέλνουν χαρτιά εθελουσίας μέχρι και σε εγκύους. Τα δικά τους τα έμβρυα δεν είναι «αγέννητες ψυχές»... Που πάει να πει η ζωή τους αξίζει όσο μια αποζημίωση.