Μόνο αποτροπιασμό προκάλεσε η ερώτηση που κατέθεσε ο ευρωβουλευτής της ΝΔ, Γ. Αυτιάς δήθεν για να δείξει την ευαισθησία του απέναντι σε γονείς με παιδιά ΑΜΕΑ, που αγωνιούν τί θα γίνει με το παιδί τους όταν οι ίδιοι φύγουν από τη ζωή. Ανάμεσα στα άλλα πρότεινε τη «...δημιουργία ευρωπαϊκών χωριών για παιδιά ΑΜΕΑ, όπου ο γονέας δεν παραδίδει το παιδί στην πύλη του χωριού αλλά θα μπορεί να ζει μαζί του ως εργαζόμενος, εθελοντής ή και φροντιστής». Δεν ξέρουμε βέβαια ο κ. Αυτιάς από πού εμπνεύστηκε για την παραπάνω αντιδραστική, φασίζουσας προέλευσης πρόταση που οδηγεί στην γκετοποίηση των ΑΜΕΑ και των οικογενειών τους.
Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται για μια… παραφωνία. Γόνιμο έδαφος για τέτοιες απαράδεκτες, καταδικαστέες προτάσεις είναι η ίδια η στρατηγική της ΕΕ και κυβερνήσεων για την αναπηρία, η οποία αναπαράγει την περιθωριοποίηση, τον κοινωνικό αποκλεισμό, προσβάλλοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των ΑμεΑ. Αυτή η στρατηγική λογαριάζει ως «κόστος» τις ανάγκες ολόπλευρης στήριξης των ανθρώπων με αναπηρία και των οικογενειών τους, που μεταφράζεται σε περικοπές των κρατικών κονδυλίων για τη χρηματοδότηση των δημόσιων δομών και υπηρεσιών, φορτώνοντας το κόστος για την εκπαίδευση, την αποκατάσταση και τη στήριξη του ανάπηρου μέλους στην ίδια την οικογένεια. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η εμπορευματοποίηση των πρόσθετων αναγκών των αναπήρων και των χρονίως πασχόντων σε όλα τα επίπεδα, υγεία, εκπαίδευση, αθλητισμός, πολιτισμός, αναψυχή. Προσπαθούν να «στριμώξουν» τις ανάγκες στήριξης των ΑμεΑσε προγράμματα με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση με ημερομηνία λήξης, τα οποία απευθύνονται σε λίγους και για λίγο, όταν οι άνθρωποι με αναπηρία, ιδιαίτερα τα παιδιά και οι οικογένειές τους, ρημάζονται από τα κύματα της ακρίβειας, τους «κόφτες» στις θεραπείες και τα επιδόματα, από τους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις.
