«Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα»...
Η σπαρακτική κραυγή των δύο 17χρονων μαθητριών δεν είναι μία ακόμη «είδηση». Δεν είναι ούτε μια «κακιά στιγμή», ούτε «μεμονωμένη» και «ατομική αδυναμία».
Αυτός ο κόσμος, που δεν χωράει τις αγωνίες και τα όνειρα, την ομορφιά και τα νιάτα της συντριπτικής πλειοψηφίας των νέων, έχει όνομα και επώνυμο. Kι ας κάνουν ότι ψάχνουν να τον βρουν διάφοροι «αρμόδιοι» και «ειδικοί» στα πρωινάδικα...
Είναι ο σάπιος κόσμος της εκμετάλλευσης και του κέρδους, των πολέμων και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.
Ο κόσμος του σχολείου που εξοντώνει, αντί να μορφώνει.
Σ' αυτόν τον κόσμο, 17χρονα παιδιά αναρωτιούνται αν θα μπορούν να ζήσουν από τη δουλειά τους, επειδή είναι ο κόσμος της εργασίας - σκλαβιάς...
Ο κόσμος που με κυνισμό αποκαλεί «παράπλευρες απώλειες» τους χιλιάδες δολοφονημένους συνομήλικούς τους στην Παλαιστίνη και τις 170 σκοτωμένες «συμμαθήτριές» τους στο Ιράν...