Οι πρόσφατες εξελίξεις έφεραν στο μυαλό τις συνεχείς αντιεπιστημονικές αναγνώσεις που μας πλασάρουν κατά καιρούς διάφοροι απολογητές του συστήματος που επιμένουν να αγνοούν προκλητικά τα διδάγματα της ιστορίας (κυρίως από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους) ότι αυτό που ξεκινάει πάντα ως «οικονομικός ανταγωνισμός», εμπορικός, τεχνολογικός κλπ., εξελίσσεται σε κάποια πορεία σε πολεμικό ανταγωνισμό, στο ποιος, ποιον για την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή είναι η φύση του ιμπεριαλισμού.
Αυτό ακριβώς συνέβη και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η ανατροπή της λαϊκής εξουσίας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στην ΕΣΣΔ γέννησε στη Δύση μια μέθη από την «πολιτική της νίκης» και πίστεψε ότι η ιστορία είχε φτάσει στο τέλος της και ότι οι μελλοντικοί πόλεμοι θα διεξάγονταν αποκλειστικά με οικονομικούς όρους. Εμβληματικά έργα της εποχής (όπως το βιβλίο «Ο επερχόμενος οικονομικός πόλεμος μεταξύ Ιαπωνίας, Ευρώπης και Αμερικής» του Λέστερ Θάροου, που κυκλοφόρησε το 1995 από τον εκδοτικό οίκο «Α. Α. Λιβάνη») αποτύπωναν με χαρακτηριστικό τρόπο αυτή την προσδοκία, ότι δηλαδή η παγκόσμια κυριαρχία δεν θα κρίνονταν πλέον στα πεδία των μαχών, αλλά στα εργαστήρια της «Silicon Valley», στα εργοστάσια της Ιαπωνίας και στις εμπορικές συμφωνίες της νεοσύστατης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το δόγμα της παγκοσμιοποίησης υποσχόταν ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση θα καθιστούσε τις στρατιωτικές συγκρούσεις παρωχημένες και ασύμφορες.
Τρεις δεκαετίες αργότερα, το ιστορικό εκκρεμές επέστρεψε βίαια στην άλλη πλευρά, διαλύοντας κάθε ψευδαίσθηση. Ο κόσμος του 2026 δεν θυμίζει σε τίποτα τον «πολιτισμένο» ανταγωνισμό παραγωγικότητας, που οραματίζονταν οι αστοί οικονομολόγοι του ’90. Αντίθετα, βρισκόμαστε στη μέση μιας βαθιά μεταβατικής περιόδου, όπου η σκληρή γεωπολιτική αναμέτρηση, οι ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις και ο κυνικός ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός έχουν επιστρέψει ως οι κύριοι ρυθμιστές της διεθνούς σκηνής. Σε αυτή την παγκόσμια αναμέτρηση των μεγάλων δυνάμεων ανησυχητικά στοιχεία της δεν είναι μόνο η ένταση των εξοπλισμών και ο τρόπος χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά η συστηματική περιθωριοποίηση των λαών, η απόλυτη χρέωσή τους με το οικονομικό κόστος αυτής της αναμέτρησης, αλλά και με τις «παράπλευρες απώλειες» όταν αυτές είναι αναγκαίες.
