INTIME NEWS |
Γιατί όσο «στενεύουν τα περάσματα» λόγω της κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, όσο «κοκκινίζουν οι δείκτες» της οικονομίας και οξύνονται οι αντιθέσεις ΗΠΑ - ΕΕ, που βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο στον ανταγωνισμό τους με Ρωσία - Κίνα κ.λπ., τόσο θα δυναμώνει η επιθετικότητα του κεφαλαίου.
Και όσο το σύστημα «στοιχειώνεται» από την όξυνση της λαϊκής δυσαρέσκειας, από την πιθανότητα να κλονίζεται η εμπιστοσύνη του λαού στο κράτος, στους θεσμούς του και στην «αγία επιχειρηματικότητα», τόσο θα εντείνονται οι αγωνίες τους. Τόσο θα ξεφουρνίζονται μέτρα όπως η συνταγματική αναθεώρηση και θα επιστρατεύονται πρόσωπα και παράγοντες, μπας και προληφθούν τα ακόμα χειρότερα.
Είναι η «σταθερότητα» που έχουν ανάγκη για να βγουν αλώβητα τα κέρδη τους, για να στρέψουν τις μπίζνες στην πολεμική οικονομία, αλλά και για να κατοχυρώσουν καλύτερες θέσεις στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό οι εφοπλιστές και οι βιομήχανοι, οι ενεργειακοί όμιλοι και οι κατασκευαστικές εταιρείες, οι μεγαλέμποροι και μεγαλοξενοδόχοι, οι τραπεζίτες, οι εξαγωγείς.
Μια χούφτα παράσιτα δηλαδή που από τη μία τρώγονται μεταξύ τους για τα χρηματοδοτικά πακέτα και τις προτεραιότητες, τους προσανατολισμούς και τις αναγκαίες προσαρμογές τους, και από την άλλη εφορμούν στη ζωή του λαού, προκειμένου να κουμαντάρουν το πέρασμά τους από τη «στενωπό».
Καλούν τον λαό να «κάτσει στ' αυγά του», να αποδεχτεί νέες θυσίες και σμπαραλιασμένα δικαιώματα, να ζήσει ακόμα χειρότερα σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές. Να συμβιβαστεί με μια «κανονικότητα» διαρκούς αστάθειας στη ζωή του, ώστε να εξασφαλιστεί η «σταθερότητα» για τα κέρδη τους στις σημερινές σύνθετες συνθήκες.
Γι' αυτό και περισσεύουν αυτές τις μέρες οι απευθείας παρεμβάσεις ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων που ζητούν να τελειώνει η «τοξικότητα», αφού ο Νο1 παράγοντας σήμερα είναι, όπως λένε, να «γίνει η χώρα κυβερνήσιμη».
Τι σημαίνει όμως στην πράξη για τη ζωή του λαού αυτή η «σταθερότητα»;
Η «σταθερότητα» των εφοπλιστικών κερδών είναι οι ζωές των ναυτεργατών που παίζονται «κορόνα - γράμματα» στα πεδία των πολέμων, αλλά και τα πανάκριβα ναύλα στη μεταφορά προϊόντων και στην ακτοπλοΐα, που φορτώνονται στον λαό.
Η «σταθερότητα» των ενεργειακών ομίλων φέρνει την ενεργειακή φτώχεια για τον λαό, τις πανάκριβες ΑΠΕ, αλλά και τις επικίνδυνες διευθετήσεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, που ανοίγουν νέες πληγές.
Για τους βιομηχάνους και τους κατασκευαστικούς ομίλους επιτυγχάνεται με το ξήλωμα των ΣΣΕ, με τα ωράρια - λάστιχο, την εξοικονόμηση πόρων που φέρνει «ατυχήματα» - εργοδοτικά εγκλήματα. Για τους τραπεζίτες είναι η φορολογική ασυλία που φορτώνεται στον λαό, αλλά και τα ξεσπιτώματα, οι περιουσίες που βγαίνουν στο «σφυρί».
Για το σάπιο αντιλαϊκό κράτος «σταθερότητα» είναι οι διαρκείς περικοπές, στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας για να βγαίνουν οι πολεμικές δαπάνες. Είναι η αναμέτρηση με κάθε λογής κινδύνους, αφού η ασφάλεια του λαού «κοστίζει». Είναι τα σχολεία - ρημαδιό, τα νοσοκομεία - επιχειρήσεις.
«Σταθερά στον δρόμο της γεωπολιτικής αναβάθμισης» σημαίνει μετατροπή όλης της χώρας σε πεδίο βολής, με τα πολεμικά drones να αλωνίζουν τις θάλασσες, τις βάσεις του θανάτου να γίνονται στόχος, με πυραύλους και μαχητικά να πηγαινοέρχονται ανάλογα με τις κάθε φορά ΝΑΤΟικές προτεραιότητες, πάντα για τη «σταθερότητα» της συμμαχίας.
Οι παραπάνω επιδιώξεις εκφράζονται στους χώρους δουλειάς με την προσπάθεια επιβολής «σιγής νεκροταφείου», με απολύσεις και τρομοκρατία.
Αλλά και με τη συστράτευση των συνδικαλιστών κυβέρνησης, σοσιαλδημοκρατίας και εργοδοσίας, με τη στοίχισή τους στα αντεργατικά μέτρα, όπως είναι η «Κοινωνική Συμφωνία» για την καθήλωση μισθών και ΣΣΕ, για να εξουδετερώνονται οι διεκδικήσεις των εργαζομένων σε συνθήκες πολεμικής προπαρασκευής.
Εκφράζονται με την ένταση της κρατικής καταστολής και του αυταρχισμού, με τα εμπόδια στη συνδικαλιστική και στην πολιτική δράση, όπως γίνεται αυτές τις μέρες ενάντια στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ από κράτος και πρυτανικές αρχές.
Με μια τέτοια «ματιά» πρέπει να ερμηνεύονται και οι πυκνές διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, αφού «σημείο μηδέν» για τη σταθερότητα του κεφαλαίου είναι το κατά πόσο εξασφαλίζεται από τη μία η «κυβερνησιμότητα», όπως λένε και οι εκμεταλλευτές του λαού, και από την άλλη μια αντιπολίτευση που θα παίζει ρόλο «εναλλακτικής λύσης» και εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Οσο ξεκαθαρίζει μάλιστα το τοπίο της διάταξης δυνάμεων ενόψει των εκλογών, όσο διατυπώνονται πιο καθαρά τα διλήμματα της κυβέρνησης, των αστικών κομμάτων, των παλιών και των νέων επίδοξων «σωτήρων», τόσο επιβεβαιώνεται ότι σημείο αιχμής είναι ακριβώς η διασφάλιση αυτής της αντιλαϊκής σταθερότητας.
Τι άλλο δείχνουν τα ερωτήματα που διατυπώνει η κυβέρνηση; Το δίλημμα που θέτει για το «ποια δύναμη είναι σήμερα πιο "κατάλληλη", σε "έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας"»; 'Η αντίστοιχες τοποθετήσεις κυβερνητικών στελεχών για την «αναγκαία προετοιμασία μπροστά σε κλυδωνισμούς», για να είναι η επερχόμενη «προσγείωση ομαλή και όχι ανώμαλη». Οι ασκήσεις ισορροπίας πάνω στο τεντωμένο σχοινί των ανταγωνισμών, άλλωστε, εκφράζονται και στο εσωτερικό της κυβέρνησης, την ίδια στιγμή που επιχειρεί να συγκεράσει τα συμφέροντα διαφορετικών τμημάτων του κεφαλαίου. Ετσι βγαίνουν στη φόρα και διαφοροποιήσεις, μουρμούρες και προειδοποιήσεις.
Τι άλλο σηματοδοτεί το άγχος του ΠΑΣΟΚ ότι η κυβέρνηση «εξευτελίζει τους θεσμούς» και «υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών», την ίδια στιγμή που όπως λέει «ο κόσμος φλέγεται και οι πολεμικές συρράξεις δημιουργούν εκρηκτικό μείγμα αστάθειας»;
Τι άλλο αποτυπώνουν τα όσα καταλογίζει ο Τσίπρας στην κυβέρνηση της ΝΔ, ότι είναι «παράγοντας αποσταθεροποίησης» και ότι γι' αυτό ο ίδιος «αναλαμβάνει την ευθύνη να επιστρέψει η σταθερότητα στη χώρα»;
Τι άλλο είναι οι διακηρύξεις του νέου «μεσσιανικού» κόμματος της Καρυστιανού για «εδραίωση ενός αληθινού κράτους δικαίου» ώστε «να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς»;
Δυνάμεις που έχουν βάλει πλάτη στο τσάκισμα του λαού, τώρα είτε τον εκβιάζουν ανοιχτά μπροστά στα «ακόμα χειρότερα» είτε «ξανασυστήνονται» στην κούρσα της ενσωμάτωσης.
Αλλες, τάχα πιο «φρέσκες» δυνάμεις επιβεβαιώνεται ότι φτιάχνονται από τα ίδια υλικά που γέννησαν αυταπάτες και απογοητεύσεις, που τα προηγούμενα χρόνια έδωσαν ανάσα ζωής σε κυβερνήσεις μέσα από τις εναλλαγές τους.
Στελέχη των αστικών κομμάτων πάνε κι έρχονται, και με διάφορες μεταγραφές ανακυκλώνεται το ίδιο πολιτικό προσωπικό που εδώ και δεκαετίες το έχουν βρει οι εργαζόμενοι απέναντί τους με διάφορες αφορμές.
Ενα πράγμα δεν αλλάζει: Η προσήλωσή τους στη «σταθερότητα» που στη μία της όψη έχει τσακισμένα δικαιώματα και στην άλλη την πολεμική εμπλοκή.
Εδώ είναι που βάζουν όλοι «τώρα που γυρίζει», διαφημίζοντας ο καθένας στους επιχειρηματικούς ομίλους την πραμάτεια του και τις περγαμηνές του στην ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, για να μη σπάσει το καζάνι που σιγοβράζει.
Ανασφάλεια, ένταση της εκμετάλλευσης, πολεμική εμπλοκή, ακρίβεια, αυταρχισμός: Αυτά είναι τελικά όσα έχει να προσφέρει η «σταθερότητα» του κεφαλαίου στη ζωή του λαού.
Αυτήν ακριβώς την αλήθεια συγκαλύπτουν όλα τα άλλα κόμματα και οι διεργασίες τους, είτε εμφανίζονται ως «θεσμικά» είτε ως «αντισυστημικά».
Αν λοιπόν τα συμφέροντα του κεφαλαίου επιβάλλουν την περιβόητη «κυβερνησιμότητα» και την εναλλαγή των καρεκλών, τα συμφέροντα του λαού φωτίζουν την ανάγκη για συστράτευση και οργάνωση της σύγκρουσης με αυτήν την πολιτική.
Επομένως, αυτό που κρίνεται σήμερα για τον λαό δεν είναι πόσο «σταθερή» θα είναι η κυβέρνηση και πόσες «εναλλακτικές» θα έχει το πολιτικό σύστημα που τον τσακίζει.
Αυτό που κρίνεται είναι πόσο αδύναμη θα είναι η οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση, να έχει χάσει η κυρίαρχη πολιτική όσο γίνεται περισσότερα στηρίγματα και «εναλλακτικές διακυβέρνησης».
Αυτό που κρίνεται είναι το να γίνει ο ίδιος ο λαός «αντίπαλο δέος», δυναμώνοντας τη δική του εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση. Εγγύηση γι' αυτό είναι η ενίσχυση του ΚΚΕ, οι πιο δυνατοί λαϊκοί αγώνες, η βελτίωση των συσχετισμών παντού.
Για να δυναμώνουν η οργάνωση και οι διεκδικήσεις, η συσπείρωση στα σωματεία, ο κοινός αγωνιστικός βηματισμός στην κατεύθυνση ενός πανελλαδικά συντονισμένου κινήματος, με ταξικό προσανατολισμό που θα παλεύει σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, για την οριστική ανατροπή του συστήματος των πολέμων και της εκμετάλλευσης.
Για να βρεθεί ο λαός στο προσκήνιο και με τη δική του, τη λαϊκή εξουσία, να γίνει πρωταγωνιστής, να κάνει κουμάντο στον πλούτο που του ανήκει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου