Πεδία...βολής

 

«Η πρακτική διάσταση είναι ευρύτερη: Λιμάνια, αεροδρόμια, δημόσιες υποδομές, οδικό δίκτυο, αποθηκευτικοί χώροι, επικοινωνίες, μεταφορικά μέσα, πλοία, αεροσκάφη και οχήματα μπαίνουν όλα σε ένα συγκεκριμένο νομικό και διοικητικό πλαίσιο». Ετσι σχολιάζεται η συμφωνία της κυπριακής κυβέρνησης με τη Γαλλία για τις πολεμικές βάσεις που αποκτά στο νησί, δίνοντας και τη «μεγάλη εικόνα»: Οταν αναβαθμίζεται η εμπλοκή στον πόλεμο, δεν υπάρχει υποδομή που να μην εντάσσεται στους επικίνδυνους σχεδιασμούς. Αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο για την Κύπρο, αλλά για κάθε χώρα που χώνεται βαθύτερα στο κουβάρι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Μάλιστα, οι προπαγανδιστές της εμπλοκής παρουσιάζουν τα παραπάνω σαν «ατού» για τη «θωράκιση της Κύπρου», ενώ όπως αποδείχθηκε και με τις επιθέσεις των drone στις βρετανικές βάσεις, ισχύει το ακριβώς αντίθετο.

Παρόμοια είναι η προπαγάνδα και για τη μετατροπή της Ελλάδας σε απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση. Μάλιστα, είναι τέτοια η σιγουριά της ...θωράκισης, που η κυβέρνηση της ΝΔ εκπονεί από σήμερα «εθνικό σχέδιο ασφαλείας» για υποδομές Ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, ύδρευσης, μεταφορών και υπηρεσιών Υγείας έναντι «φυσικών καταστροφών, τρομοκρατικών και υβριδικών απειλών». Τι σύμπτωση... Οι υποδομές για τις οποίες διαφημίζεται ότι θα έχουν το «ελεύθερο» να αλωνίζουν οι γαλλικές Ενοπλες Δυνάμεις στην Κύπρο, μαζί με Αμερικανούς και Βρετανούς, ομολογείται ότι εδώ στη χώρα μας είναι ήδη πιθανοί στόχοι επιθέσεων και γι' αυτό εκπονούνται «ειδικά σχέδια προστασίας». Τέτοια «σταθερότητα» λοιπόν! Ούτε ...«ψύλλος στον κόρφο» για τους λαούς της περιοχής που βλέπουν τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να μετατρέπουν ακόμα και τα νοσοκομεία, τα οδικά δίκτυα και κάθε λογής υποδομές σε πεδία βολής.

Οράματα

«Δεν θέλουμε να είμαστε αποικία των ΗΠΑ, ούτε της Κίνας. Θέλουμε να είμαστε Ευρωπαίοι», δήλωσε μιλώντας στο «Euronews» ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Λέτα, ομολογώντας την κάψα των μονοπωλίων να ανταγωνιστούν με καλύτερους όρους τα αντίπαλα αμερικανικά και κινεζικά, σε συνθήκες που «πέφτουν κορμιά» για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία και με την οικονομία της ΕΕ να τραβάει μεγάλα ζόρια. Πάνω εκεί χτίζεται τώρα το αφήγημα της «στρατηγικής αυτονομίας» στη Βιομηχανία, στην Ενέργεια, στην «άμυνα» και παντού, ως προϋπόθεση για να αντεπεξέλθει η ΕΕ στις προκλήσεις του ανταγωνισμού και να κλοτσήσει λίγο πιο κάτω την επερχόμενη νέα καπιταλιστική κρίση. Πριν 30 χρόνια το όραμα ήταν μια «Ευρώπη κοινό σπίτι των λαών». Ομως αποδείχθηκε, «κοινό» μόνο για τα μονοπώλια, που έπιασαν το ρετιρέ, ενώ οι λαοί παρέμειναν στα υπόγεια. Μετά έγινε η «ισχυρή Ευρώπη, με ενιαία αγορά και νόμισμα». Και εδώ η «ισχυρή ΕΕ» μεταφράστηκε σε ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία για τους ομίλους, ανάμεσά τους και τους ελληνικούς, που τις πλήρωσαν οι λαοί με σαρωτικές καπιταλιστικές «αναδιαρθρώσεις», αντεργατικούς νόμους και μεγαλύτερη εκμετάλλευση. Υστερα μπήκαν στο λεξιλόγιό τους η «σύγκλιση» και η «αειφόρος ανάπτυξη». Νέοι πακτωλοί χρημάτων για τα «πράσινα» και «μαύρα» μονοπώλια, και αειφόρος ...φτώχεια για τους λαούς. Σε κάθε φάση, η αστική τάξη και η ιμπεριαλιστική ΕΕ έκαναν τα πάντα για να στρατεύσουν τους λαούς στα στρατηγικά τους σχέδια και οράματα. Αυτή η πείρα είναι σήμερα όπλο για τους λαούς, για να απορρίψουν τους εκβιασμούς και τα οράματα του κεφαλαίου. Να οργανώσουν την αντεπίθεση, με το όραμα μιας ζωής στο ύψος των σύγχρονων αναγκών, χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους.

Καντράν

Με τις δημοσκοπήσεις χτίζει ανώγια και κατώγια η αστική τάξη και τα επιτελεία της. Ετσι και τώρα: Η αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος περνάει μέσα κι από έρευνες που είναι περισσότερο παρέμβαση στις εξελίξεις και λιγότερο καταγραφή. Πριν από μερικούς μήνες ζήσαμε τη δημοσκοπική εκτόξευση της Κωνσταντοπούλου, πιο πριν του Βελόπουλου και γενικά οποιουδήποτε το σύστημα ήθελε να κατοχυρώσει ως «αντισυστημική» δύναμη απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ. Παρόμοιοι διάττοντες αστέρες έχουν λάμψει κατά καιρούς στο καντράν των δημοσκοπήσεων, αλλά η τύχη τους είναι γνωστή. Κάτι σαν «πάρκινγκ» συμπάθειας και ψήφων, όσο διαμορφώνονται οι απαραίτητοι πόλοι για τα διλήμματα της διακυβέρνησης. Τώρα που ο «εκλογικός κύκλος» άνοιξε σύμφωνα με τα αστικά ΜΜΕ, οι δημοσκοπήσεις γίνονται εργαλείο παρέμβασης στο πολιτικό σύστημα και «κουμπώνουν» με τα ψευτοδιλήμματα της κυβερνησιμότητας, του μικρότερου κακού, του ικανότερου πρωθυπουργού και πάει λέγοντας. Στην αφετηρία της κούρσας προσπαθούν και μέσω των δημοσκοπήσεων να προβάλλουν τη γραμμή τερματισμού, γιατί αυτό που τους «καίει» είναι η διαδρομή: Μην τυχόν ξεστρατίσει η απογοήτευση και η δυσαρέσκεια για την αντιλαϊκή πολιτική σε πιο ριζοσπαστικούς δρόμους και προκύψουν ζητήματα για τη «σταθερότητα» που επιδιώκει η αστική τάξη. Οι εργαζόμενοι, ο λαός, η νεολαία έχουν το πιο ασφαλές κριτήριο για να διαμορφώσουν πολιτική στάση απέναντι στις εξελίξεις: Την πραγματικότητα που τους πνίγει και την πείρα απ' όλες τις κυβερνήσεις που την κάνουν ακόμα πιο πνιγερή. Η αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής σε συμπόρευση με το ΚΚΕ είναι ο μόνος δρόμος για να τραβήξουν μπροστά!

 

Ριζοσπάστης