ΔΕΘ 2026: Μεγάλο πανελλαδικό - παλλαϊκό συλλαλητήριο Σωματείων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων στις 5 Σεπτέμβρη

 

Φωτό αρχείου, Από το περσινό συλλαλητήριο των συνδικάτων στη ΔΕΘ

 

Η διαρκής ανάπτυξη συλλογικών δράσεων των συνδικάτων για κάθε ζήτημα που απασχολεί την εργατική – λαϊκή οικογένεια, τους επόμενους μήνες, με πρώτο κοινό αγωνιστικό σταθμό την εκδήλωση – γλέντι του ΠΑΜΕ στις 27 Ιούνη και κορύφωση αυτής της δράσης με την πραγματοποίηση μεγάλου παλλαϊκού συλλαλητηρίου στο οποίο καλούν Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Συνδικάτα, το Σάββατο 5 Σεπτέμβρη, στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ), συζητήθηκαν στη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, την πρώτη μετά την μετά την Πανελλαδική Σύσκεψη στην Καισαριανή.

Εγινε μια σύντομη αποτίμηση της δράσης από την τελευταία συνεδρίαση της Γραμματείας, πριν την Πανελλαδική Σύσκεψη, μέχρι και σήμερα, συζητήθηκαν οι άξονες παρεμβάσεων του επόμενου διαστήματος και τονίστηκε η ανάγκη να αναληφθούν πρωτοβουλίες από τα συνδικάτα που να διακρίνονται από πρωτοτυπία και να διατρέχουν το σύνολο της ζωής των εργαζομένων.

Εισηγητικά ο Γιώργος Πέρρος σημείωσε ότι στο διάστημα μεταξύ των δύο συνεδριάσεων δόθηκαν μια σειρά κρίσιμες μάχες, που αφορούσαν την Πανελλαδική Σύσκεψη, το Συνέδριο της ΓΣΕΕ, την απεργία την Πρωτομαγιάς, την ανάπτυξης, αντιιμπεριαλιστικής δράσης, τη συνέχεια της πάλης για ΣΣΕ και ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Επισήμανε ότι η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ ήταν η μεγαλύτερη σύσκεψη εργατικών σωματείων που έχει γίνει ποτέ. Η επιτυχία της αποτυπώνει τη σταθερή και επίμονη δουλειά που γίνεται μέσα στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους, στα σωματεία και επιβεβαίωσε ότι υπάρχει μια πλατύτερη εργατική δύναμη που αναζητά αγωνιστική διέξοδο. Ταυτόχρονα ανέδειξε την ανάγκη βελτίωσης λειτουργίας των συνδικάτων ώστε κάθε μάχη να γίνεται αφορμή για οργάνωση, μαζικοποίηση, συζήτηση, ένταξη νέων εργαζομένων στη δράση.

Στον τόπο...του εγκλήματος

 

Σαν τον δολοφόνο που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, η ΕΕ κάνει επίδειξη θράσους για τα εργοδοτικά εγκλήματα που θερίζουν τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, θεσπίζοντας την 8η Αυγούστου ως «πανευρωπαϊκή μέρα μνήμης θυμάτων από εργατικά ατυχήματα». Εκείνη τη μέρα το 1956, 262 ανθρακωρύχοι έχασαν τη ζωή τους στο ορυχείο Bois Du Cazier (Μπουά ντι Καζιέ) στο Βέλγιο. Η ΕΕ διακηρύττει πως η «μέρα μνήμης» έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει εργοδότες και εργαζόμενους, λες και μοιράζονται την ευθύνη για τα εγκλήματα στους χώρους δουλειάς! Ο ένοχος για τους νεκρούς και σακατεμένους στο μεροκάματο είναι η ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη, που ξεζουμίζει τους εργαζόμενους και λογαριάζει ως περιττό κόστος τα μέτρα υγείας και ασφάλειας. Ακριβώς αυτό το κριτήριο υπηρετεί πιστά η ΕΕ δίνοντας γην και ύδωρ στους ομίλους, με νόμους που ξεχειλώνουν τον χρόνο εργασίας και διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις, μετατρέποντας σε παγίδες θανάτου τους χώρους δουλειάς.

Οσο για την ιδιαίτερη «ανησυχία» της ΕΕ για τους εργαζόμενους στις πλατφόρμες (ντελίβερι κ.τ.λ.), θυμίζουμε πως η ίδια η ευρωπαϊκή Οδηγία 2024/2831, που η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα έχει κάνει ευαγγέλιο, δίνει το «ελεύθερο» σε κάθε κράτος - μέλος να προσαρμόσει τη νομοθεσία του κατά το δοκούν, επιλέγοντας τους τρόπους με τους οποίους οι εργαζόμενοι θα γίνονται λάστιχο. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, με τον περίφημο νόμο Χατζηδάκη οι εργαζόμενοι καλούνται να αποδείξουν ότι έχουν εξαρτημένη σχέση εργασίας, ενώ ο σχεδιασμός και η χρήση των αλγορίθμων από τις εταιρείες τους στέλνει από τη μια άκρη στην άλλη, μην υπολογίζοντας πολλές φορές ούτε την ίδια τους τη ζωή. Αν υπάρχει κάτι λοιπόν που θα πρέπει να «θυμούνται» οι εργαζόμενοι, όχι στις 8 Αυγούστου αλλά κάθε μέρα, είναι ότι η προστασία της ίδιας τους της ζωής περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις της, στην πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που είναι πιο αναγκαία από ποτέ.