«...ακόμη και αν συμβεί το απευκταίο και πάψει να υπάρχει ο φάρος του σοσιαλισμού στην Καραϊβική, οι δικοί μας εδώ θα συγκαλέσουν μια Κεντρική Επιτροπή, θα αποφασίσουν ότι η σοσιαλιστική Κούβα εξακολουθεί να υπάρχει και η ζωή θα συνεχιστεί με όλους ικανοποιημένους (...) Η Κούβα τους δεν πρόκειται να πάθει τίποτα, θα συνεχίσει να υπάρχει μέσα στο κεφάλι τους, ενώ η αληθινή Κούβα θα προοδεύει απαλλαγμένη από βλακώδη ιδεολογικά δεσμά. Ποιος ξέρει τι μπορεί να της επιφυλάσσει το μέλλον; Μια μέρα μπορεί να τη δούμε να γίνεται η 51η Πολιτεία...».
Ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» ΣΕ ΠΡΟΧΤΕΣΙΝΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ - ΡΕΠΟΡΤΑΖ, σχολιάζοντας τα νέα μέτρα που προωθούνται και εκφράζοντας ανησυχία για τους κινδύνους που ενισχύονται, σημείωνε τα εξής: «...η περαιτέρω ενίσχυση των εμπορευματικών σχέσεων και της αγοράς, η υποβάθμιση της κοινωνικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, του κεντρικού επιστημονικού σχεδιασμού και του εργατικού ελέγχου, που είναι βασικές νομοτέλειες της σοσιαλιστικής κοινωνίας, όπως έχει αποδείξει με τραγικό τρόπο η ιστορική εμπειρία της ανατροπής του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, οι εξελίξεις της κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων στην Κίνα, έχουν βαθύτατα αρνητικές συνέπειες για τους λαούς».
Το ΚΚΕ, ήδη από το 2011, σε αυτό το πνεύμα έχει τοποθετηθεί δημόσια, ανοιχτά, κριτικά για τις μεταρρυθμίσεις που αποφάσισε το 6ο Συνέδριο του ΚΚ Κούβας. Ετσι λοιπόν δεν «φαντασιωνόμαστε», όπως υποστηρίζει ο συγκεκριμένος συντάκτης, ούτε κάνουμε «πως δεν ξέρουμε». Εχουμε πλήρη συνείδηση των κινδύνων, παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θα μπορέσουμε να τοποθετηθούμε και πιο ολοκληρωμένα γι' αυτές. Η κριτική όμως εξέταση των αλλαγών που προωθούνται στην Κούβα, και η σχετική συζήτηση που είναι σε εξέλιξη, για εμάς συνδυάζεται με την υποχρέωση να στεκόμαστε στο πλευρό, να εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας (που ενοχλεί απίστευτα τον συντάκτη των «Νέων») στον ηρωικό κουβανικό λαό, που ιδιαίτερα τα τελευταία 35 χρόνια δίνει μάχη σε συνθήκες πολύ αρνητικού συσχετισμού, και να απαιτούμε τον τερματισμό του πολύχρονου, βάρβαρου αποκλεισμού από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.
ΟΣΟΙ ΟΜΩΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ για να πείσουν ότι δεν υπάρχει άλλη προοπτική για τους λαούς εκτός από τον καπιταλισμό, γελιούνται οικτρά! Τους θυμίζουμε ότι ο «κόσμος τους» σήμερα δεν είναι αυτός του 1990 - 1991, όταν ο καπιταλισμός πρόβαλλε «νικητής» και φάνταζε άτρωτος. Οταν κάποιοι νόμιζαν ότι «ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε», άλλοι μιλούσαν για το «τέλος της Ιστορίας» και άλλοι μετανοούσαν σκύβοντας ευλαβικά το κεφάλι στον νικητή. Την ίδια εποχή, κόντρα στο κυρίαρχο και σαρωτικό ρεύμα, παλιοί αλλά και πιο νέοι κομμουνιστές συσπειρώνονταν στο κάλεσμα του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη», «Ψηλά τη σημαία, ελπίδα η πάλη των λαών», ξεκινώντας μια νέα πορεία ανασυγκρότησης του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, της πάλης του εργατικού - λαϊκού κινήματος, όταν αρνηθήκαμε μαζί με τα «νερά» της αντεπανάστασης να πετάξουμε και το «παιδί», την προσπάθεια οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας, τις μεγάλες κατακτήσεις της, και δεσμευτήκαμε να βγάλουμε συμπεράσματα από αυτήν την ιστορική διαδικασία του 20ού αιώνα.
35 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, Ο «ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥΣ», Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟ, είναι ολοφάνερα ένα σύστημα που φλέγεται από οξυμένες αντιθέσεις, ανταγωνισμούς, γεμάτο αντιφάσεις, ρωγμές, αντιδραστικό σε όλη τη γραμμή του. Ενα σύστημα που γεννά και αναπαράγει διαρκώς «σάπιες» ιδέες, αξίες και ιδανικά, ένα σύστημα που «σαπίζει και πεθαίνει». Το απέδειξαν οι βαθιές οικονομικές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών, που «πληρώθηκαν» ακριβά από τους εργαζόμενους και τους λαούς σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη, περισσότερο ή λιγότερο ισχυρά. Το απέδειξε η τραγική πείρα της πανδημίας και της διαχείρισής της με κριτήριο την προστασία των κερδών και της «κοινωνικής συνοχής». Το αποδεικνύουν η αντιδραστική αξιοποίηση επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας με σκοπό την ένταση της εκμετάλλευσης, τα νέα ρεύματα ανορθολογισμού, υποκειμενικού ιδεαλισμού που εκφράζονται όχι μόνο από την πλευρά του «συντηρητισμού», αλλά και του ψευδεπίγραφου αστικού «προοδευτισμού», και άλλα πολλά. Πάνω απ' όλα, το δείχνει σήμερα το πέρασμα σε μια νέα περίοδο ιμπεριαλιστικών πολέμων και αναμετρήσεων για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΑΝΟΙΧΤΑ, ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ, ΠΙΟ ΩΜΑ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Αν ο καπιταλισμός καταφέρνει να παίρνει ανάσες και παρατάσεις ζωής, δεν είναι επειδή του το επιτρέπει η «δυναμική» του ως σύστημα. Είναι υπόθεση του «υποκειμενικού παράγοντα» να αξιοποιήσει και να οξύνει τα προβλήματα του συστήματος. Δηλαδή, παρά τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης, τη βαθιά κρίση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, αντικειμενικά σήμερα περισσότερο από ποτέ προβάλλει η αναγκαιότητα επαναστατικής ανατροπής του συστήματος, αντικειμενικά προβάλλει η προοπτική του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Αυτό είναι που μπορεί σήμερα να εμπνεύσει, να οραματίσει, να φωτίσει τη διέξοδο από τα αδιέξοδα του συστήματος, να δώσει προοπτική στους αγώνες, μικρούς και μεγαλύτερους, που ξεσπάνε σήμερα. Αυτό και όχι η χρεοκοπημένη ψευδαίσθηση και αυταπάτη ότι ο καπιταλισμός μπορεί να «βελτιώνεται» προς όφελος των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων.
Αυτόν τον αγώνα δίνουμε, επιδιώκοντας πιο αρμονικά, πιο οργανικά η καθημερινή μας δράση να συνδέεται με τους μεγάλους μας στόχους, στη βάση και των Αποφάσεων του 22ου Συνεδρίου μας. Αυτόν τον αγώνα δίνουμε και στην προσπάθεια για την ανασυγκρότηση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Η πεποίθησή μας ότι οι εργαζόμενοι, οι λαοί θα βγουν νικητές δεν είναι αποτέλεσμα πίστης, αλλά επιστημονικής γνώσης για την ανωτερότητα της κοινωνίας για την οποία παλεύουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου