Τα στοιχεία για την υπερωριακή απασχόληση, που σε μεγάλο βαθμό είναι απλήρωτη δουλειά, αποτελούν καθρέφτη της αγοράς εργασίας, που με τους νόμους όλων των κυβερνήσεων είναι όαση κερδοφορίας για τους εργοδότες και ζούγκλα εκμετάλλευσης για τους εργαζόμενους.
Το 35,5% των εργαζομένων στην Ελλάδα δηλώνει ότι δουλεύει πέρα από το κανονικό του ωράριο και τουλάχιστον ένας στους τρεις από αυτούς δεν πληρώνεται για τις έξτρα ώρες. Θυμίζουμε ότι με τους νόμους της διευθέτησης η υπερωριακή απασχόληση μέχρι ένα όριο δεν αποζημιώνεται. Επίσης, το 8,9% όσων κάνουν υπερωρίες παίρνουν άδεια ή ρεπό αντί αμοιβής, που σημαίνει κι εδώ διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου.
Η κατάσταση είναι χειρότερη στους μεγάλους χώρους δουλειάς, με πάνω από 250 εργαζόμενους. Αυτό δείχνει ότι η αντεργατική νομοθεσία είναι πιο αποδοτική για τους μεγαλοεργοδότες, που δεν αφήνουν αναξιοποίητο κανένα εργαλείο για την αύξηση της παραγωγικότητας, με βασικό αυτό της διευθέτησης του εργάσιμου χρόνου.
Καθόλου τυχαία, ένας από τους μεγαλύτερους ομίλους των Τηλεπικοινωνιών επιχειρεί να ενσωματώσει στην επιχειρησιακή σύμβαση πέντε διαφορετικές μορφές διευθέτησης, παρουσιάζοντας μάλιστα αυτά τα μέτρα ως «εναρμόνιση της επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής». Τόσο αισχροί είναι απέναντι στην ανάγκη του εργαζόμενου να έχει προσωπική ζωή και κοινωνική δραστηριότητα, να δουλεύει για να ζει και όχι να ζει για να δουλεύει.
