19-05-2019
Αν στην performance της Μαντόνα το ξέπλυμα έγινε με τον χειρότερο
τρόπο, η αποστολή της Ισλανδίας μας έκανε λίγο πιο αισιόδοξους.
Η Eurovision είναι γνωστό πλέον πως είναι το γραφικό –
ολίγον βαρετό – αρκετά αδιάφορο event της γηραιάς ηπείρου μας. Μία φορά
τον χρόνο μαζεύονται όλες οι χώρες της Ευρώπης, συν κάποιες άλλες, για
να επιδείξουν τις δημιουργικές τους ικανότητες σε κοστούμια, σκηνικά,
χορογραφίες και, ίσως, τραγούδι. Είναι η “γιορτή της μουσικής” που όλοι
αγαπάμε να μισούμε και που πολλές φορές έχει γίνει φορέας πολιτικής
αντιπαράθεσης και έκφρασης.
Το 1976 η Μαρίζα Κωχ με το τραγούδι “Παναγιά μου”
καταγγέλλει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και το 2015 η Αρμενία
καταγγέλλει τη γενοκτονία από την Τουρκία στέλνοντας στον διαγωνισμό ένα
γκρουπ Αρμενίων προερχόμενων από τις 5 ηπείρους οι οποίοι τραγουδούσαν
“Don’t deny/ Ever don’t deny/ Listen don’t deny”.
Η Eurovision όμως ως θεσμός έγινε και φορέας ξεπλύματος
εγκλημάτων. Μόλις το 2017 η Ουκρανία έλαβε την πρώτη θέση καταγγέλλοντας
(;) με το τραγούδι της τα εγκλήματα (;) του Στάλιν. Και ερχόμαστε στο
σήμερα. Σε μια περίοδο γεμάτη εντάσεις, μια περίοδο που επιχειρείται το
ξέπλυμα μια γενοκτονίας με τον χειρότερο τρόπο.







