Μέρες απολογισμών για τα αστικά επιτελεία, με αφορμή το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης στο τέλος του μήνα. Η κυβέρνηση της ΝΔ προκαλεί τον λαό, διαφημίζοντας την «κοσμογονία» των δεκάδων δισ. που «τσέπωσαν» οι επιχειρηματικοί όμιλοι, τα «ρεκόρ» των επενδύσεων και των κερδών που έγραψαν, τα «μεγάλα έργα» στην υπηρεσία του κεφαλαίου, το «μέρισμα της ανάπτυξης» που τάχα πήραν τα λαϊκά στρώματα. Η βολική αντιπολίτευση, η σάπια σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας κ.ά.) και οι λοιποί υπερασπίζονται τους μεγαλοεπιχειρηματίες και ομίλους που θεωρούν τους εαυτούς τους «ριγμένους» στη μοιρασιά, μιλάνε για τη «μεγάλη χαμένη ευκαιρία να απογειωθεί η χώρα αναπτυξιακά (...) να αλλάξει ριζικά και συθέμελα το παραγωγικό μοντέλο της (...)», κάτι που «θα προϋπέθετε μια άλλη κυβέρνηση (...) όραμα αλλαγής για τη χώρα, κυβέρνηση με πραγματικό εθνικό σχέδιο».
Ολοι μαζί προσπαθούν να κρύψουν ότι «εθνικό» σχέδιο (δηλαδή «για όλους») σε μια ταξική κοινωνία δεν υπάρχει. Αυτό άλλωστε αποδεικνύει και το Ταμείο Ανάκαμψης. Τα κονδύλια είχαν από την πρώτη μέρα προκαθορισμένους στόχους και αποδέκτες, κι ο λογαριασμός το ίδιο. Το φορολογικό ξεζούμισμα των λαών της ΕΕ κατευθύνθηκε στη χρηματοδότηση των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου, στη θωράκιση από το ενδεχόμενο νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και στο φόρτωμα στους λαούς των συνεπειών από την προηγούμενη, στη στήριξη των ευρωπαϊκών μονοπωλίων να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους στον ανταγωνισμό με τα αμερικάνικα και κινέζικα μονοπώλια και σήμερα στην πολεμική προετοιμασία.
Ολα αυτά είχαν και έχουν προϋπόθεση το τσάκισμα του λαού, και γι' αυτό το «άλλο μισό» των δανείων και χρεών που φορτώνονται στις πλάτες του, ήταν τα δεκάδες αντιλαϊκά προαπαιτούμενα που υλοποιήθηκαν για να εκταμιευθούν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και τα οποία στη μεγάλη τους πλειοψηφία υπερψήφισαν και τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, όσοι συγκροτούν το κόμμα Τσίπρα, το «πρώην υπουργικό συμβούλιο ΣΥΡΙΖΑ» που αποτελεί - ό,τι απέμεινε από - την ΝΕΑΡ κ.ά. Ενα πραγματικό «Μνημόνιο των Μνημονίων», για τη δημιουργία «φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος», και μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, με ένταση της εκμετάλλευσης, μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αναγκών για Υγεία, Παιδεία, χτύπημα αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών. Το «μέρισμα» της καπιταλιστικής ανάπτυξης για τα λαϊκά στρώματα ήταν τα 13ωρα δουλειάς και η εκτίναξη της ευελιξίας, τα επί πληρωμή χειρουργεία και η γενίκευση των συμπράξεων και παραχωρήσεων σε ιδιώτες, η ληστρική τεκμαρτή φορολόγηση για τους αυτοαπασχολούμενους και όλα τα υπόλοιπα...
Η συζήτηση αυτή δεν αφορά το παρελθόν, αλλά «βλέπει» μπροστά, στην επόμενη μέρα που τα ίδια τα αστικά επιτελεία περιγράφουν ως εποχή «συνεχών κρίσεων», πολέμων για τη μοιρασιά της λείας, νέων αδιεξόδων που φέρνει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα προγράμματα που παρουσιάζουν για την «Ελλάδα του 2030», τα «Εθνικά Προγράμματα Ανάπτυξης» που παρουσιάζει η κυβέρνηση, τα «σχέδια εθνικής ανάταξης» της σοσιαλδημοκρατίας έχουν κοινή συνισταμένη και δεσμεύσεις, μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό, γιατί υπηρετούν τους ίδιους στόχους: Την αναβάθμιση της αστικής τάξης και των συμφερόντων της, τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τη συμμετοχή στη μοιρασιά της λείας των πολέμων και της «μαρμίτας» της πολεμικής οικονομίας.
Εχουν για δεδομένα:
- Την ένταση της εκμετάλλευσης, που βρίσκεται πίσω από τη συζήτηση περί «ανόδου της παραγωγικότητας», αξιοποιώντας και τις νέες τεχνολογίες (TN) αλλά και τις «κοινωνικές συμφωνίες» της εργοδοσίας και των εργατοπατέρων για καθηλωμένους μισθούς και τσακισμένα δικαιώματα, που ΝΔ - κόμμα Τσίπρα - ΠΑΣΟΚ και λοιπή βρώμικη σοσιαλδημοκρατία υλοποιούν από κοινού μέσα στο εργατικό κίνημα.
- Την άγρια φοροληστεία και τα «δημοσιονομικά όρια» για τις λαϊκές ανάγκες, την ίδια στιγμή που αυξάνονται οι πολεμικές δαπάνες, τα «κίνητρα» και οι φοροαπαλλαγές για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση συνταγματοποιεί τις μέρες αυτές τα «δημοσιονομικά όρια» αναδεικνύοντας τον στρατηγικό χαρακτήρα που έχουν για το αστικό κράτος, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα τα περιλαμβάνουν στα «κοστολογημένα» τους προγράμματα.
- Την ευρωενωσιακή «κανονικότητα» των συνεχών αντιλαϊκών ανατροπών, της καταστολής και του πολέμου.
- Τη μεγαλύτερη εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, τις δεσμεύσεις ότι ο λαός θα ματώνει σταθερά για τους πολέμους των ιμπεριαλιστών, δίνοντας το 5% για τις «ανάγκες» του ΝΑΤΟ, δεκάδες δισ. για τα ταμεία πολέμου της ΕΕ, όλα όσα η κυβέρνηση τρέχει και η βολική αντιπολίτευση την κατηγορεί ότι καθυστερεί.
Ολα αυτά που καθορίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αποτελούν τις «ράγες» πάνω στις οποίες θα κινηθεί και η όποια επόμενη αντιλαϊκή κυβέρνηση, συνθέτουν την αντιλαϊκή «σταθερότητα» για την οποία μιλάει η κυβέρνηση, οριοθετούν την εξαπάτηση της «πολιτικής αλλαγής» για την οποία μιλάει η βολική αντιπολίτευση.
Σε αυτά τα προτάγματα του κεφαλαίου προσπαθούν να στρατεύσουν τον λαό, με «σκιάχτρα» αστάθειας και κάλπικες προσδοκίες.
«Μαγειρεύουν πριν πεινάσουν», γιατί ξέρουν ότι τα πιο δύσκολα είναι μπροστά, γιατί προετοιμάζουν νέο, πιο βάρβαρο γύρο αντιλαϊκής επίθεσης. Ξέρουν ότι ο λαός έχει τη δύναμη να αξιοποιήσει τις δυσκολίες και την αστάθειά τους, να τους αμφισβητήσει, να περάσει στην αντεπίθεση για τις δικές του ανάγκες.
Φοβούνται για «ρωγμές» που μπορούν να ανοίξουν οι αντιφάσεις και τα αδιέξοδά τους, θέλουν να ενσωματώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια που γεννάει η πολιτική τους, να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στους αστικούς θεσμούς και στο πολιτικό τους σύστημα, να μη γίνει η δυσαρέσκεια συνολική αμφισβήτηση του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, να μη συναντηθεί με την πάλη για την ανατροπή.
Για τους σκοπούς αυτούς επιστρατεύουν ξανά τους ξεφτισμένους, χρεοκοπημένους μύθους τους. Λένε:
- Οτι «ζητούμενο είναι να παράγουμε περισσότερο πλούτο και να τον μοιράσουμε πιο δίκαια», πως γι' αυτό προτεραιότητα πρέπει να είναι οι νέες επενδύσεις. Κρύβουν ότι οι εργαζόμενοι παράγουν ήδη αμύθητο πλούτο που τον καρπώνονται μια χούφτα παράσιτα καπιταλιστές, ότι προϋπόθεση της καπιταλιστικής κερδοφορίας είναι το βάθεμα και η ένταση της εκμετάλλευσης με όλα τα μέσα και με όλους τους τρόπους. Η «εξίσωση» αυτή βρίσκεται στο ίδιο το DNA του καπιταλισμού και δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει καμία «δικαιότερη» μοιρασιά. Για να μπορεί να κερδίζει το κεφάλαιο, πρέπει να χάνουν ολο και περισσότερο οι εργαζόμενοι.
- Οτι «χρειάζεται ένα νέο παραγωγικό μοντέλο», «χωρίς ανισομετρίες και ανισότητες», «απαλλαγμένο από τις παθογένειες του παρελθόντος». Δεν λένε όμως ότι το «παραγωγικό μοντέλο» στον καπιταλισμό το καθορίζει το κυνήγι του κέρδους, οι σιδερένιοι νόμοι του καπιταλιστικού συστήματος, και γι' αυτό ποτέ και πουθενά δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει «ισόρροπη», πόσο μάλλον φιλολαϊκή ανάπτυξη. Ολα όσα βιώνει σήμερα ο λαός δεν αποτελούν «παρέκκλιση» αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
- Οτι «μονόδρομος είναι η σύγκλιση με την ΕΕ», ότι «ως το 2030 θα κριθεί η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ» ή ότι αντίθετα η «κυβέρνηση αποκλίνει» από αυτήν. Δεν λένε όμως ότι η ευρωπαϊκή «κανονικότητα» σημαίνει και νέες κρίσεις που πληρώνουν οι εργαζόμενοι, όπως με τις εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις αυτού του διαστήματος σε αυτοκινητοβιομηχανίες, φαρμακοβιομηχανίες και αλλού, σημαίνει περικοπές για τους πολέμους των καπιταλιστών, σημαίνει οι λαϊκές ανάγκες στον κόφτη του «κόστους - οφέλους», σημαίνει «κράτος δικαίου» του φακελώματος, της καταστολής και των «νόμιμων» παρακολουθήσεων.
- Οτι «το πρόβλημα είναι η διαφθορά και οι ημέτεροι», είτε όταν η κυβέρνηση δείχνει ως «ενόχους» όλων των δεινών τους «μπαταχτσήδες», στοχοποιώντας κοινωνικές ομάδες για να εντείνει την επίθεσή της, είτε όταν η βολική αντιπολίτευση δείχνει το «δέντρο» της διαφθοράς και των σκανδάλων για να κρύψει το σκάνδαλο των σκανδάλων, που δεν είναι άλλο από το «δάσος» του συστήματος του κέρδους μέσα στο οποίο φυτρώνουν και όλα τα «λουλούδια».
Απέναντι σε όλους αυτούς, ο λαός χρειάζεται να κάνει το δικό του «ταμείο», να κοιτάξει μπροστά, αξιοποιώντας την πείρα του: Ξανά και ξανά καταρρέουν οι μύθοι της «καπιταλιστικής ανάπτυξης για όλους». Ξανά και ξανά επιβεβαιώνεται πως ό,τι μπόρεσε να κερδίσει, μπόρεσε να το κερδίσει μόνο με τον δικό του αγώνα, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές. Οχι από τα σχέδια των καπιταλιστών και των κομμάτων τους, αλλά μόνο με το δικό του σχέδιο για τις δικές του ανάγκες, σε σύγκρουση με τους στόχους τους, σε σύγκρουση με τα «ιερά και όσια» της καπιταλιστικής κερδοφορίας, της ευρωενωσιακής «κανονικότητας», των «δεδομένων» «δημοσιονομικών πλεονασμάτων», των ΝΑΤΟικών και λοιπών δεσμεύσεων της πολεμικής εμπλοκής.
Αυτό το νικηφόρο για την εργατική τάξη και όλο τον λαό σχέδιο υπάρχει και είναι αυτό για το οποίο αγωνίζεται το ΚΚΕ και αποδεικνύει ότι οι εργαζόμενοι, ο λαός μπορούν να απαλλαγούν από τον βραχνά του κέρδους, των ιμπεριαλιστικών ενώσεων και συμμαχιών. Να οικοδομήσουν τη δική τους εξουσία και κοινωνία, τον σοσιαλισμό, όπου οι δικές τους ανάγκες θα βρίσκονται στο επίκεντρο και όχι τα κέρδη μιας χούφτας εκμεταλλευτών. Αποτελούν την πραγματική διέξοδο από τον σημερινό ζόφο του συστήματος των πολέμων και της εκμετάλλευσης.
Αυτή η προοπτική είναι που καθορίζει και το σήμερα, που μπορεί να κάνει τον λαό πιο αξιόμαχο, να αποκτήσει εμπιστοσύνη στη δύναμή του, ότι μπορεί να νικήσει, και γι' αυτό πρέπει σήμερα να γίνει «θέμα συζήτησης», να μπει στο επίκεντρο της κουβέντας με πολύ περισσότερους. Με όλους αυτούς που οι κομμουνιστές δίνουν τις μέρες αυτές τη μάχη για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, για Συλλογικές Συμβάσεις, για μέτρα στήριξης από την ακρίβεια κι ενάντια στην πολεμική εμπλοκή, για να ακουστεί δυνατά στο παλλαϊκό συλλαλητήριο της ΔΕΘ το «δεν θα πληρώσουμε τα κέρδη και τους πολέμους των καπιταλιστών».
Γιατί σήμερα και κάθε μέρα κρίνεται η απάντηση στο πραγματικό για τον λαό δίλημμα: Το αν οι καπιταλιστές θα αισθάνονται «σταθεροί» να υλοποιούν την αντιλαϊκή πολιτική τους με πιο ισχυρές τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους ή αν με πιο δυνατό ΚΚΕ θα δυναμώνουν παντού η οργάνωση, η αμφισβήτηση, τα εμπόδια που βρίσκουν στον δρόμο τους, αν στην καθημερινή αναμέτρηση με τις κυβερνήσεις, τα κόμματά τους, την εργοδοσία, θα δυναμώνει το ρεύμα αμφισβήτησης και ανατροπής, ώστε ο λαός να φέρει τα πάνω κάτω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου