Οκτώ μήνες μετά τις εκλογές μοιάζει να έχουν τελειώσει τα
επικοινωνιακά τεχνάσματα και για την κυβέρνηση της Ν.Δ του
Κ. Μητσοτάκη, η οποία θα πρέπει να διαχειριστεί τις συνέπειες της
πολιτικής της. Με τα επεισόδια στα νησιά
του ΒΑ Αιγαίου φαίνεται πως η
απώλεια της λαϊκής συναίνεσης σε
κυβερνητικές αποφάσεις να εμπεδώνεται όσο περισσότερο η κυβέρνηση θέλει να
κάνει επίδειξη αποφασιστικότητας σε αντιλαϊκά μέτρα και όσο αυτή η δυσφορία αντιμετωπίζεται με ένταση του
αυταρχισμού.
Και
βέβαια δεν είναι μόνο η δική μας κυβέρνηση που με τις επιλογές της έρχεται σε
ευθεία σύγκρουση με μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, αφού το σύνολο των αστικών
δημοκρατιών μας θα πρέπει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης εις βάρος των εργαζομένων, των οποίων τις
αντιδράσεις πρέπει να ελέγχει. Γι’ αυτό και πολιτικές επιλογές για περιορισμό
δικαιωμάτων όπως αυτό της ειρηνικής διαμαρτυρίας δεν είναι αποκλειστικότητα της
ελληνικής κυβέρνησης.
Από τη μια λοιπόν το Σύνταγμα, με το άρθρο 11, κατοχυρώνει το δικαίωμα
του συνέρχεσθαι, από την άλλη η κυβέρνηση της Ν.Δ
νομοθετεί για περιστολή αυτού του δικαιώματος επικαλούμενη την προάσπιση
της δημόσιας ασφάλειας και την αποφυγή
διατάραξης της κυκλοφορίας και της εμπορικής δραστηριότητας. Το σχέδιο
νόμου για τις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις, σύμφωνα με τις διαρροές στα μέσα
ενημέρωσης, προβλέπει υπεύθυνο
συνάθροισης» και εντεταλμένου της αστυνομίας στον οποίο θα απευθύνεται,
«αναλογικότητα στην κατάληψη δημοσίου χώρου» αλλά και την αστική και ποινική
ευθύνη για τον υπεύθυνο συνάθροισης.