Αναδιαρθρώσεις επί αναδιαρθρώσεων στον χώρο της Εκπαίδευσης έχει να επιδείξει η κυβέρνηση της ΝΔ, που περηφανεύεται, απέναντι στο κεφάλαιο, ότι στη θητεία της «ξεμπέρδεψε» με εκκρεμότητες χρόνων. Εμφανίζοντας τη διεκδίκηση δημόσιας δωρεάν Παιδείας για όλους ως «αγκυλώσεις» και πατώντας πάνω στο στρωμένο έδαφος μεταρρυθμίσεων που είχαν υλοποιηθεί από προηγούμενες κυβερνήσεις, η ΝΔ έφερε μια σειρά νόμων εντείνοντας την εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και τη σύμφυση με την αγορά, προωθώντας τη μεγαλύτερη αυτονομία των σχολικών μονάδων (που σημαίνει απόσυρση του κράτους από την ευθύνη για τη λειτουργία τους και μετακύλιση του κόστους στους γονείς), προχωρώντας διαρκώς τη στροφή στις δεξιότητες και στρώνοντας το χαλί στους «χορηγούς» για να προσφέρουν τα στοιχειώδη σε ό,τι αφορά τις εδώ και πολλά χρόνια αφημένες στη μοίρα τους υποδομές.
Ολα τα παραπάνω δεν είναι παρά οι επιταγές του μεγάλου κεφαλαίου για αναδιαρθρώσεις στην Εκπαίδευση με στόχο αφενός το άνοιγμα νέων πεδίων για επενδύσεις και κερδοφορία, αφετέρου την προσαρμογή κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας στις επιταγές της καπιταλιστικής παραγωγής για «ευέλικτο», καταρτισμένο με δεξιότητες, κακοπληρωμένο εργατικό δυναμικό, η κατάρτιση του οποίου θα είναι ατομική υπόθεση, κάτι που σημαίνει ότι ο καθένας θα την πληρώνει από την τσέπη του.
Και ακριβώς επειδή αυτές είναι οι κατευθυντήριες γραμμές του κεφαλαίου, που εκφράζονται και μέσα από τις διάφορες εκθέσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, της ΕΕ, του ΟΟΣΑ για την Εκπαίδευση, στην ίδια ρότα κινούνται οι προτάσεις και των άλλων αστικών κομμάτων. Μάλιστα κινούνται τόσο προσηλωμένα πάνω σε αυτές τις ράγες, που ενώ επιχειρούν να σηκώσουν σημαία παριστάνοντας τους αγανακτισμένους απέναντι στη διαμορφωμένη κατάσταση στην Εκπαίδευση, στο διά ταύτα ταυτίζονται μεταξύ τους ακόμα και στις προτάσεις. Γιατί στο «κουκούτσι», η Εκπαίδευση λειτουργεί ως μηχανισμός προσαρμογής στις ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι ως κοινωνικό δικαίωμα που πρέπει να ικανοποιείται για τις μορφωτικές ανάγκες των νέων, της κοινωνικής πλειοψηφίας. Με αυτό το κριτήριο διαμορφώνουν τις θέσεις τους τα αστικά κόμματα σε όλες τις εκδοχές τους.
Είναι χαρακτηριστική η στάση τους απέναντι στον «διάλογο» που βρίσκεται σε εξέλιξη για το «Εθνικό Απολυτήριο», με την κυβέρνηση της ΝΔ να αναζητεί τρόπους να εμφανίσει ως «αναγκαιότητα» μια βαθιά αντιλαϊκή αναδιάρθρωση, το ΠΑΣΟΚ να διεκδικεί την «πατρότητα» της συγκεκριμένης πρότασης και το νέο κόμμα Τσίπρα να επαναφέρει ιδέες που παραπέμπουν σε προτάσεις της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ με υπουργό τον Κ. Γαβρόγλου. Γιατί το «Εθνικό Απολυτήριο», που είναι η βάση της συζήτησης, έχει πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο: Δημιουργεί ένα Λύκειο - ατελείωτο εξεταστικό κέντρο, που θα λειτουργεί ως βαθμίδα «ξεσκαρταρίσματος», με ...τριπλές πανελλαδικές, με κάθε μάθημα σε κάθε τάξη να εξετάζεται πανελλαδικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Ταυτόχρονα, μέσα από την αναθεώρηση του άρθρου 16 προωθείται μια μεγάλη αντιδραστική τομή στην Ανώτατη Εκπαίδευση, με τη συνταγματική κατοχύρωση της επιχειρηματικής λειτουργίας όλων των πανεπιστημίων, δημόσιων και ιδιωτικών. Στην αναθεώρηση του άρθρου 16 ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ταυτίζονται υπέρ της, ενώ το νέο κόμμα Τσίπρα ισχυρίζεται ότι δεν στηρίζει την αναθεώρηση, αλλά τάσσεται επί της ουσίας στη γραμμή της λειτουργίας μιας μεγάλης αγοράς δημόσιων και ιδιωτικών ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης, δηλώνοντας ότι δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Αυτό που συνδέει σαν νήμα τόσο τη ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ και την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα είναι η συγκάλυψη του ότι η Εκπαίδευση είναι ταξική, και φυσικά θα συνεχίσει να είναι έτσι στον καπιταλισμό. Επιχειρούν να κρύψουν ότι η ευθύνη για τις ελλείψεις σε εκπαιδευτικό και άλλο προσωπικό, για τις συγχωνεύσεις τμημάτων, για τη «βροχή» σοβάδων σε σχολεία και πανεπιστήμια, για την ανύπαρκτη φοιτητική μέριμνα, βρίσκεται στην πολιτική που αντιμετωπίζει την Εκπαίδευση ως κόστος όταν αφορά τις ανάγκες του λαού, αλλά ως επένδυση όταν υπηρετεί τις ανάγκες της επιχειρηματικότητας. Παριστάνουν ότι δήθεν μπορεί να υπάρξει και ένα δικαιότερο, διαφανέστερο και ισότιμο για όλους καπιταλιστικό σύστημα, σε μια εποχή που το σάπιο αυτό σύστημα δείχνει παντού τον πιο επιθετικό εαυτό του, με 13ωρα, ελαστικές εργασιακές σχέσεις, πολεμική προετοιμασία κ.ά. Παρέχουν έτσι πολύτιμη υπηρεσία στους επιχειρηματικούς ομίλους και στο ίδιο το σύστημα, καλλιεργώντας στον ταλαιπωρημένο λαό και στα παιδιά του αυταπάτες για δήθεν λύσεις μέσω της κυβερνητικής συνέχειας ή της εναλλαγής.
Ο λαός έχει καταδικάσει πολύ πριν τις όψιμες μοιρολογήτρες τον σημερινό χαρακτήρα του Λυκείου, ότι αυτό δεν είναι το σχολείο των σύγχρονων αναγκών. Εχει βάλει στο στόχαστρο και έχει αντιδράσει με μεγάλες κινητοποιήσεις απέναντι στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο και στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Η σύγχρονη εποχή, η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, οι δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα, απαιτούν μια διαφορετική Εκπαίδευση. Ενα σχολείο που θα μορφώνει όλα τα παιδιά, χωρίς διαχωρισμούς και κατηγοριοποιήσεις. Ενα πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί την επιστήμη και τις κοινωνικές ανάγκες, όχι την επιχειρηματική λειτουργία. Μια Επαγγελματική Εκπαίδευση που θα δίνει πραγματικές γνώσεις και δικαιώματα, όχι φτηνό εργατικό δυναμικό.
Η απάντηση σήμερα για Εκπαίδευση με βάση τις σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας, του λαού και τις δυνατότητες της εποχής βρίσκεται στον αγώνα μαθητών, εκπαιδευτικών, γονιών, κάθε εργαζόμενου ανθρώπου απέναντι στο πραγματικό εμπόδιο, το σύστημα που αντιμετωπίζει τη μόρφωση ως εμπόρευμα και όχι ως πραγματικό δικαίωμα για όλους. Στην πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ, που δεν είναι συνταγή διαχείρισης του άδικου εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά απάντηση στις σύγχρονες ανάγκες των πολλών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου