Κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου, τα κυβερνητικά παγώνια «φούσκωναν» για το ελληνικό άγημα που παρέλασε εκεί που παρέλαυναν κάποτε τα εκστρατευτικά σώματα του Βενιζέλου.
Πώς αλλιώς; Βγάζουν μάτι οι αναλογίες.
Η «Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» τότε, η «Ελλάδα - γεωστρατηγικός κόμβος» σήμερα, έχουν για θεμέλιο τον πόλεμο, τις «Αντάντ» και τις λοιπές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Περιττό να θυμίσουμε τι ακολουθεί για τους λαούς...
Τότε «ο δρόμος για την Σμύρνην» περνούσε «από την Οδησσό», όπως έγραφε ο Βενιζέλος, χαιρετίζοντας τον στρατό που έστελνε μαζί με άλλα 18 καπιταλιστικά κράτη για να πνίξουν τη νεαρή σοβιετική εξουσία, τρώγοντας τα μούτρα τους. Τώρα «ο δρόμος για την αναβάθμιση» της αστικής τάξης και των κερδών της περνάει μέσα από τις ΝΑΤΟικές αποστολές, τα δισ. για ΝΑΤΟικούς και ευρωενωσιακούς εξοπλισμούς.
Τότε και τώρα οι «ακλόνητες συμμαχίες» τους δεν είναι τίποτα περισσότερο από συμφωνίες καπιταλιστών - ληστών, που συγκολλούνται από τα κοινά συμφέροντα των καπιταλιστών και ραγίζουν κάτω από το βάρος των ανταγωνισμών: Από τη Συμφωνία της Αγκυρας μεταξύ της «εγκάρδιας συμμάχου» Γαλλίας και του κεμαλικού κινήματος, δύο χρόνια μετά τις παρελάσεις στα Ηλύσια το μακρινό 1921, έως τα ντιλ με τον «απαραίτητο ΝΑΤΟικό σύμμαχο» Τουρκία, δύο μήνες μετά τα παχιά λόγια Μακρόν ότι «θα είμαστε εδώ για εσάς»...
Κατόπιν τούτου, δεν θέλει και πολλή φαντασία τι εννοεί όταν λέει ότι το ΝΑΤΟ «είναι ένας παράγοντας ο οποίος εξακολουθεί να διασφαλίζει την ευημερία και τη σταθερότητα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη». Η «σταθερότητα» την οποία «διασφαλίζει» το ΝΑΤΟ δεν αφορά μόνο τους ανταγωνιστές τους, αλλά πρώτα απ' όλα τον «εχθρό λαό» σε κάθε χώρα: Η αστική τάξη ξέρει πολύ καλά ότι οι πόλεμοι που ετοιμάζει για να μοιράσει τη λεία διευρύνουν τις ρωγμές στις συμμαχίες της, εγκυμονούν «κινδύνους» κλονισμού της εξουσίας της, δυνατότητες επαναστατικής ανατροπής αν η δυσαρέσκεια για τις θυσίες και τα δεινά των πολέμων συναντηθεί με την επαναστατική δράση για την ανατροπή των καπιταλιστών. Ξέρουν και από την Ιστορία, βλέπουν και το παρόν, π.χ. την «ωραία ατμόσφαιρα» στην τελευταία Σύνοδο του ΝΑΤΟ, πριν ακόμα «σφίξουν τα γάλατα» ενός γενικευμένου πολέμου, και παίρνουν τα μέτρα τους.
Η αστική τάξη εξάλλου έχει διαβάσει καλά το μάθημα. Και αν δεν πιστεύετε εμάς, ακούστε και τον Δημητριάδη, τον «αντ' αυτού» του πρωθυπουργού, όταν τον ρώτησαν «γιατί να υπάρχει επανάσταση»: «Κοιτάξτε να δείτε. Για να υπάρξει επανάσταση πάει να πει ότι ρισκάρεις τη ζωή σου...Δεν την ρισκάρεις της ζωή σου άμα δεν είναι υπαρξιακός ο αγώνας... Για να κερδίσει μια επανάσταση πρέπει ο πολύς κόσμος να συμμετέχει, εν πάση περιπτώσει μια μεγάλη μερίδα του κόσμου. Είναι ασφαλές να πούμε ότι υπήρχε πολύ μεγάλη φτώχεια. Είναι ασφαλές να πούμε ότι δεν υπήρχαν ευκαιρίες. Και επίσης όταν τους πας και σε έναν Α' παγκόσμιο πόλεμο και πεθαίνουνε μηλιούνια γιατί τρία ξαδέρφια... Ε, δεν θα ξεσηκωνόσασταν;». Σαν να λέμε, ταχύρρυθμο μάθημα για το τι εστί επαναστατική κατάσταση. «Φαντάζομαι την προβολή στο σήμερα την κάνετε;», ρωτούσε ο δημοσιογράφος... Και ο νοών νοείτω...
Πάντως δεν είναι και ο μόνος που «τρώει τη σφαίρα για να μην πέσει το αφεντικό» - το πραγματικό αφεντικό, που είναι η αστική τάξη.
Με κράνος και παλάσκα στη μάχη του κεφαλαίου πάντα η βρώμικη σοσιαλδημοκρατία. Δεν έχει κανείς παρά να δει τη σάπια πραμάτεια που διακινεί τις μέρες αυτές ο Τσίπρας, κανονικό deja vu από τις μέρες του 2015: «Δεν μπορώ να κατανοήσω καθόλου κάποιους πολύ αριστερούς... Οι οποίοι έχουν την ευκολία να φεύγουν από τα προβλήματα και την ευκολία να το παίζουνε πάντοτε τζάμπα μάγκες διαμαρτυρόμενοι, αλλά ποτέ αναλαμβάνοντας ευθύνη», είπε τις προάλλες.
Επανάληψη μήτηρ ...ενσωμάτωσης: «Μονόδρομος» η εκμετάλλευση, «ευθύνη» να διαχειρίζεσαι το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα και να παριστάνεις ότι θα έρθει η Δευτέρα Παρουσία του «ανθρώπινου καπιταλισμού». Σωματοφύλακας του κεφαλαίου: Σήμερα που τα αδιέξοδά τους «φωνάζουν» από παντού ότι ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος, ότι έχει να προσφέρει στους λαούς μόνο πολέμους, φτώχεια και εκμετάλλευση, βάζουν τα στήθια τους μπροστά για να μη δει ο λαός ότι η μόνη διέξοδος βρίσκεται στον αγώνα για να σπάσει τα δεσμά του σάπιου συστήματός τους, να απαλλαγεί από τον βραχνά του κέρδους, να κυβερνήσει ο ίδιος, ανατρέποντας τα παράσιτα, τους εκμεταλλευτές, τους οποίους υπερασπίζονται οι «Τσίπρες».
Σαν να λέμε, όταν ο Τσίπρας συνάντησε τον Δημητριάδη, τα αφεντικά και όλοι μαζί τον τσάρο και τους Λουδοβίκους: Και αυτοί ξορκίζανε την επαναστατική πάλη, μιλούσαν για το τέλος της Ιστορίας και την παντοδυναμία τους, όπως και οι σημερινοί, που «τιμάνε» την επανάσταση των αστών αρνούμενοι τη δυνατότητα των εργαζομένων, των λαών να κάνουν τη δική τους απέναντι στην ιστορικά ξεπερασμένη αστική τάξη.
Και εκείνοι υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο: Την τελευταία κουβέντα την είπαν οι λαοί, σαρώνοντάς τους με την επαναστατική πάλη, κινώντας τον τροχό της Ιστορίας προς τα μπροστά. Αυτό το μάθημα θα το πάρουν ξανά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου