Από πριν το Κιλελέρ μέχρι την πρώτη φορά “αριστερά”!

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά η αγροτική πολιτική η ίδια μένη.

Σήμερα τα Αγροτικά του Μπακαλάκου τα θεωρούμαι προφητικά. Παραβλέποντας το ότι έδωσαν με τον σπόρο στους αγρότες κάποτε, τους τα παίρνουν πίσω εδώ και χρόνια με το δρεπάνι! 

           

Πυξίδα μέσα στον χρόνο!

Πιο ζωντανός κι από εμάς τους ζωντανούς

Από Σφυροδρέπανος στο Ιαν 21, 2016 Πρόσωπα

Γράφει ο Σφυροδρέπανος // Ατέχνως

Ξέρουμε ότι η ιστορία διαλέγει κι αναδεικνύει εκείνα τα πρόσωπα που μπορούν να εκφράσουν την εποχή τους, το πνεύμα και τις αντικειμενικές τάσεις των καιρών τους. Ακόμα κι αν κάποια σπουδαία προσωπικότητα εξέλιπε από το ιστορικό προτσές, αυτό θα προχωρούσε στο επόμενο ηγετικό πρόσωπο, που θα αναπλήρωνε το κενό της. Αλλά αν η Οκτωβριανή επανάσταση ήταν μια “επανάσταση ενάντια στο Κεφάλαιο του Μαρξ”, όπως είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου ο Γκράμσι (γιατί ο αδύναμος κρίκος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας έσπασε στην ημιφεουδαρχική Ρωσία και όχι σε μια ανεπτυγμένη χώρα της καπιταλιστικής Δύσης), τότε ο Λένιν θα μπορούσε να είναι ο επαναστάτης ενάντια στα όρια του ρόλου της προσωπικότητας στην ιστορία.
Γιατί κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί τον κόκκινο Οχτώβρη, χωρίς τον ιθύνοντα νου που το “σκηνοθέτησε” και πρωταγωνίστησε στην υλοποίησή του, χωρίς τις θέσεις του Απρίλη, τη θεωρία για τον Ιμπεριαλισμό και τον αδύναμο κρίκο, χωρίς το βασικό δίδαγμα για το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής στο Κράτος κι Επανάσταση. Κανείς δεν ξέρει πόσο διαφορετική θα ήταν η ροή των γεγονότων κι η επανάσταση, ή αν θα γινόταν αυτή η τελευταία χωρίς τη δική του καθοριστική συμβολή, τη διορατική ανάλυση των συνθηκών και της συγκεκριμένης κατάστασης. Ή από την ανάποδη, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο παγκόσμιος συσχετισμός και πόσα θα άλλαζαν αν υπήρχε ένας δεύτερος Λένιν, πχ στη Γερμανία της ίδιας περιόδου.
Ο Λένιν μπορεί να μην ήταν ο μεγαλύτερος θεωρητικός, κυρίως γιατί τον απορροφούσαν τα πρακτικά καθήκοντα κι επέλεγε να γράφει εκλαϊκευτικές μπροσούρες για το ρώσικο προλεταριάτο, καταληπτές και από τον τελευταίο ρώσο εργάτη. Δεν ήταν ο πιο μπαρουτοκαπνισμένος πολεμιστής, με φυσεκλίκια, στολή και μπερέ ή γούνινο σκούφο -οι σύντροφοί του άλλωστε τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά “γέρο”, ήδη πριν από τον καιρό της επανάστασης- ούτε ο πιο φλογερός ρήτορας, όπως διηγούνται κάποιοι σύγχρονοί του.
Ήταν όμως ο φόβος και τρόμος του σάπιου κόσμου της εκμετάλλευσης και των παράσιτων, που προσπαθούν ακόμα να ξορκίσουν το όνομά του, και συνεχίζουν να τον φοβούνται, ακόμα και μέσα στο μαυσωλείο του. Ο επαναστάτης που συνδύαζε με τον πιο ιδανικό τρόπο επαναστατική θεωρία και δράση, και το παράδειγμά του ακτινοβολεί ως τις μέρες μας, καθώς παραμένει ανυπέρβλητος, πιο ζωντανός και από εμάς τους ζωντανούς, όπως έλεγε και ένας στίχος του Μαγιακόφσκι για το θάνατό του, μια μέρα σαν σήμερα, πριν από 92 χρόνια.

Κι᾿ ὅταν ἕνα καλὸ βράδυ θὰ τελειώσει μου τὸ λάδι…

Θα σηκωθώ σαν κουφάρι ετοιμόρροπο απ’ την κατάντια, θα μαζέψω όλες μου τις δυνάμεις, θα σταθώ μπροστά στον καθρέφτη και θα φτύσω μέχρι που να μην βλέπω πια τον καθρέφτη!

Θα με φτύσω να ξεθυμάνω γιατί χαράμισα την ζωή μου, περνώντας σαν σκουπίδι πάνω από αυτή τη γη και γεμίζοντάς την με τις ηλιθιότητες και με τις κοπριές μου.

Θα με φτύσω γιατί νόμιζα πως θα ζήσω εκατό ζωές κι αυτή η ριμάδα χαρίζεται μόνο μία φορά!

Θα με φτύσω γιατί άφησα τη ζωή μου και πέρασε, πιστεύοντας πως αν μη τι άλλο θα ζήσω μιαν άλλη ζωή, είτε εδώ, είτε στον ουρανό! Στην συγκεκριμένη περίπτωση θα με φτύσω λίγο παραπάνω γιατί με βόλεψε μια θεωρία που έλεγε ότι ερχόμαστε και ξαναρχόμαστε σ’ αυτήν τη γη σαν διαφορετικά ζώα, απλά δεν θυμόμαστε τις προηγούμενες ζωές μας! Αν υπάρχει βέβαια κάποια περίπτωση να ισχύουν τα παραπάνω, θα παρακαλούσα τον Θεό στην επόμενη ζωή να έρθω στη γη σαν άνθρωπος, γιατί σ’ αυτήν ήρθα σαν σκουλήκι!

Θα με φτύσω γιατί δίπλα μου περνούσε η ζωή κι εγώ κορόιδευα αυτούς που την άρπαζαν δυνατά και προσπαθούσαν να την μορφοποιήσουν σαν τον πυλό και να την κάνουν πιο δίκαιη και να την κάνουν πιο όμορφη και να την κάνουν πιο ανθρωπινή για όλους τους ανθρώπους και τους έλεγα βλάκες και τους έλεγα παλαιολιθικούς και τους έλεγα ξυλόγλωσσους και τους έλεγα γελοίους!

Θα με φτύσω γιατί κάποτε θαύμαζα, μετά έδινα δίκιο και τελικά ανεχόμουνα αυτούς που άρπαζαν τη ζωή απ’ τα μαλλιά, την χτυπούσαν κάτω σαν χταπόδι, την μάτωναν και τελικά της έβγαζαν την ψυχή! Αλλά ήταν η ζωή των άλλων αυτή που κοπανούσαν κάτω και από το κοπάνημα των δισεκατομμυρίων ζωών εκείνοι έχτιζαν βουνά τα πλούτη!

Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται …

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – Γενάρης 2015 …

«Τούτος ο λαός, αφέντη μου, δεν ξέρει πολλά λόγια, | σωπαίνει, ακούει, κι όσα του λες τα δένει κομπολόγια.

Και κάποιο βράδυ – πες σαν χτες – υψώνει το κεφάλι | κι αστράφτουνε τα μάτια του κι αστράφτει ο νους του πάλι.

Κι όπως περνάν κι όπως βροντάν, μαδάει ο αγέρας ρόδα | κι από τη λάσπη ξεκολλά της Ιστορίας η ρόδα.

Και τούτο το περήφανο, τ’ άμετρο ψυχομέτρι, | μόνη σημαία το φως κρατεί, μόνο σπαθί το αλέτρι.

Κι από τους τάφους ξεκινάν όλοι οι νεκροί του Αγώνα | και μπαίνουν πάλι στη σειρά με σιδερένιο γόνα.

Και φέγγουνε τα μάτια τους σ’ όλο το μέγα βάθος | σάμπως Ανάστασης κεριά μετά από τ’ Άγιο Πάθος.

Νάτος, περνάει ο αδούλωτος στρατός της δικαιοσύνης | και πάει να σπείρει όλη τη γης με στάρι κι άστρα ειρήνης.

Κι ως πάνω τους η Λευτεριά πάλλοντας ανατέλλει | φουσκώνει η άκρατη καρδιά του ανθρώπου σαν καρβέλι.»

Γιάννης Ρίτσος, «Ο Λαός»

           Μη μισθολογικό κόστος

Από Οικοδόμος στο Ιαν 19

Γράφει ο Cogito ergo sum // Ατέχνως

Καιρό είχαμε να τον ακούσουμε και τον είχαμε πεθυμήσει. Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο λέω, ο οποίος ξαναχτύπησε με περισπούδαστο άρθρο περί το ασφαλιστικό. Στο εν λόγω άρθρο, που έχει τον -μάλλον υπερφίαλο και, ως εκ τούτου, βλακίζοντα- τίτλο «Το ασφαλιστικό ζήτημα ως επιτομή του ελληνικού ζητήματος» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), ο πρώην αρχηγός του ΠαΣοΚ και πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρώην υπουργός εξωτερικών και πρώην… γενικώς, παρουσιάζει και μια «ολοκληρωμένη και σοβαρή παρέμβαση στο ασφαλιστικό σύστημα». Συστατικό στοιχείο αυτής της παρέμβασης αποτελεί η μέριμνα να μη αυξηθεί το μη μισθολογικό κόστος εργασίας σε βάρος της προοπτικής δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Σ’ αυτήν ακριβώς την φρασούλα θέλω να επιμείνω λίγο σήμερα.

Καθώς ο Βενιζέλος μιλάει για «μη μισθολογικό κόστος», δεν κάνει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγώτερο απ΄ όσα έκαναν και κάνουν όλοι οι άλλοι (δεξιοί, σοσιαλιστές ή αριστεροί) και απ’ όσα κάνει και η Ευρωπαϊκή Ένωση (όπως φαίνεται από το σχετικό διάγραμμα). Στην αρχή, σου έκαναν πλύση εγκεφάλου. Με το πες-πες, δηλαδή, σου φυτέψανε στο μυαλό τον όρο «μη μισθολογικό κόστος»… σε πήρανε και τα παπαγαλάκια με το μωρέ-μωρέ από δίπλα, σε στυλ «για σκέψου, ενώ έχεις μισθό ένα χιλιάρικο, εσύ βάζεις στην τσέπη οχτώ κατοστάρικα και στην επιχείρηση κοστίζεις κοντά στα χίλια τριακόσια»… μέχρι που σε ψήσανε να συμπονέσεις και τ’ αφεντικό σου, «πώς να βγει έτσι ο άνθρωπος;»… Μπράβο σου, ρε! Σε καταφέρανε να συμφωνήσεις να σου περάσουν την θηλιά στο λαιμό.

 

Επόμενη είδηση, παρακαλώ…

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

   Δεν είναι ότι η είδηση δεν παίχτηκε. Κάθε άλλο. Για μια ακόμα φορά η σούπα του πλουραλισμού και της ολόπλευρης ενημέρωσης σερβιρίστηκε όπως ακριβώς συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

   Ουδείς, λοιπόν, δικαιούται να διαμαρτύρεται ότι του αποκρύβουν την αλήθεια. Και ποια είναι η αλήθεια;
  
  Ότι στον μάταιο τούτο κόσμο:

    α) Υπάρχουν 62 άνθρωποι που κατέχουν τόσο πλούτο όσος ο πλούτος που κατέχει ο μισός πληθυσμός της Γης - περίπου 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι.

    β) Σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης οι «Κροίσοι» έχουν γίνει ακόμα πιο πλούσιοι και οι φτωχοί έχουν γίνει ακόμα πιο φτωχοί.

    γ) Οι 62 αυτοί αναξιοπαθούντες έχουν δει τα πλούτη τους από το 2010 και μετά να αυξάνονται κατά 44% όταν ο πλούτος των φτωχότερων 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων μειώθηκε κατά 41%.

    δ) Περίπου7,6 τρισεκατομμύρια δολάρια του πλούτου που έχει σωρευτεί στα θησαυροφυλάκια των «Κροίσων» είναι τοποθετημένος σε εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους.

    ε) Η μη φορολόγηση αυτού του πλούτου που είναι παρκαρισμένος σε «φοροπαραδείσους» σημαίνει ετήσια απώλεια εσόδων της τάξης των 190 δισ. δολαρίων.

   

 στ) Το 30% όλου του χρηματικού πλούτου της Αφρικής είναι κατατεθειμένο σε φορολογικούς παραδείσους, γεγονός που σημαίνει απώλειες φορολογικών εσόδων ύψους 14 δις. δολαρίων κάθε χρόνο, ένα ποσό με το οποίο θα μπορούσαν να εξασφαλιστούν οι υπηρεσίες υγείας και  περίθαλψης για 4 εκατομμύρια παιδιά το χρόνο και θα μπορούσε να εξασφαλιστεί ότι κάθε παιδί της Αφρικής θα μπορούσε να πηγαίνει σχολείο.

   Δίπλα στα υπόλοιπα προσθέστε κι αυτό:
    Οι 188 από τις 201 κορυφαίες πολυεθνικές επιχειρήσεις στον κόσμο έχουν παρουσία σε τουλάχιστον έναν φορολογικό παράδεισο…

Κλειστά τα σχολεία λόγω παγετού στο Δήμο Ωραιόκαστρου!

 
Κλειστά θα παραμείνουν σήμερα Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2016 όλα τα σχολεία στο Ωραιόκαστρο και στις υπόλοιπες δημοτικές ενότητες, λόγω της χιονόπτωσης και του παγετού, ύστερα απο απόφαση του Δήμου Ωραιοκάστρου.

Βία, η μοιραία κατάληξη

1. Η περιφρόνησή μου για το καθεστώς δεν προλαβαίνει να συγκεντρώνει λόγους για να κάνει την επανεμφάνισή της. Η χρήση χημικών και οι βιαιότητες κατά των συνταξιούχων από τους νεάντερταλ των ΜΑΤ ήταν προορισμένες να σπείρουν το φόβο σε όλους όσους από δω και στο εξής θα τολμούν να διαδηλώνουν μπροστά στου Μαξίμου. Κοινή λογική: αν επιτίθενται στους γέροντες, μπορεί κανείς να φανταστεί και τα υπόλοιπα που είναι διατεθειμένοι να πράξουν. Η πεισματική επικύρωση της βίας εκ μέρους των Συριζαίων σε κάθε διεκδίκηση των εργαζομένων δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο στον οποίο εγκλωβίζεται ο πρωθυπουργός, ώστε να αισθάνεται ήσυχος για να εκπροσωπεί το ιδεώδες της Ευρώπης.

 

2. Συχνά μια εικόνα ή μια φράση αποδυναμώνουν, εκμηδενίζουν κάθε συζήτηση, κάθε ατέρμονη ανάλυση. Ακούσαμε από τον γέροντα συνταξιούχο, που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ: «Δεν με νοιάζει καθόλου που με χτύπησαν, περισσότερο φοβήθηκα για τα γυαλιά μου, μην πέσουν και σπάσουν, γιατί δεν έχω χρήματα να αγοράσω άλλα».

 

3. Δεν υπάρχει αμφίεση που να μη δοκίμασε ο Τσίπρας, κι όμως δεν κατάφερε να ανακτήσει την αξιοπιστία του. Ενώ παίζει μόνος του θέατρο, κεκλεισμένων των θυρών, έξω ο κόσμος καίγεται προσπαθώντας να μεταβάλει τη μοίρα του.

 

4. Αντί να χαιρόμαστε τους γέροντές μας, ευθυτενείς και όρθιους, αντί η Πολιτεία να τους εξασφαλίζει μια ασφαλή και ήρεμη ζωή, τους κυνηγά στο πεζοδρόμιο. Ενδεια πολιτισμού, την οποία οι Συριζαίοι προφανώς συντηρούν. Κάθε πράξη βίας ενάντια σ' έναν απόμαχο της ζωής είναι πράξη βίας ενάντια στον κάθε πατέρα, ενάντια στη μόνιμη πηγή σοφίας, είναι ξεριζωμός από την ιστορία μας, από την ουσία από την οποία είμαστε φτιαγμένοι. Η ζωή δεν είναι παρά ένα ίχνος στην άμμο που προλαβαίνουμε να αφήσουμε πριν χαθεί από το κύμα της θάλασσας. Ας την προστατέψουμε περισσότερο, όπως προσπάθησε ο ήρωας του βιβλίου «Μια εποχή με γλυκό καιρό» του Μπράντμπερυ: «Μια μέρα, ενώ ο ήλιος κοντεύει να δύσει, ο ήρωας καθώς περπατάει ρεμβάζοντας στην έρημη ακτή διακρίνει από μακριά έναν μικρόσωμο γέρο που τριγυρίζει στην αμμουδιά μ' ένα μπαστούνι και σχεδιάζει παράξενες μορφές. Είναι ο Πικάσο. Ο ήρωας τον καταλαβαίνει όταν πηγαίνει πίσω του και βλέπει τα σχέδια στην άμμο. Παρακολουθεί κρατώντας την αναπνοή του, με το φόβο μήπως σπάσει η μαγεία. Ο Πικάσο απομακρύνεται και χάνεται. Ο άνθρωπός μας θα ήθελε να σώσει το έργο, όμως η θάλασσα ανεβαίνει και καλύπτει την αμμουδιά» (από το βιβλίο του Ουμπέρτο Εκο «Κήνσορες και θεράποντες», μετ. Εφης Καλλιφατίδη, εκδ. «Γνώση»).

 

5. Η νευρικότητα με την οποία η κυβέρνηση αποφάσισε να αποτυπώσει την κυριαρχία της πάνω στους συνταξιούχους, φανερώνει ότι έχει απομονωθεί από τον κόσμο. Εχει ωστόσο λάβει το μήνυμα πως έχουν τελειώσει τα λόγια και άλλα λόγια και πως η μόνη σφαίρα δράσης που της απομένει είναι η βία. Ο Τσίπρας εξαπάτησε τον ίδιο του τον εαυτό, γιατί πίστεψε ότι όλοι είμαστε ίδιοι και όμοιοι, και ως εκ τούτου μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας παίζει.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

Μια ιστορία για τα αποθεματικά των ταμείων

Απο Cogito ergo sum

Μιας και τις τελευταίες μέρες το ασφαλιστικό βρίσκεται στην επικαιρότητα, κάθε ιστολόγιο που σέβεται τον εαυτό του επιβάλλεται να συνεισφέρει με τον τρόπο του στις σχετικές συζητήσεις. Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς εδώ. Μόνο που επειδή εμείς αρεσκόμαστε στην ιστορία, θα μεταφέρουμε τον αναγνώστη στο παρελθόν. Όχι πολύ μακρυά αλλά όχι και τόσο κοντά. Ας πούμε, κάπου εκεί γύρω στην αλλαγή τής χιλιετίας. Τότε, δηλαδή, που ετοιμαζόμασταν να μπούμε στο ευρώ ή, όπως το λένε οι πιο μορφωμένοι, τότε που, μεσ' στην τρελή χαρά, ετοιμαζόμασταν να ενταχθούμε στην ΟΝΕ (Οικονομική & Νομισματική Ένωση).

Εκείνη την εποχή, λοιπόν, τα αποθεματικά κεφάλαια των ασφαλιστικών ταμείων τής χώρας ήσαν κατατεθειμένα στην Τράπεζα της Ελλάδος και ανέρχονταν σε μεγάλα ύψη. Μετά το καζίκι που είχαν πάθει οι διοικητές τους (και μαζί μ' αυτούς και οι διοικητές πολλών δημόσιων οργανισμών και εταιρειών) μια δεκαετία πρωτύτερα με την Τράπεζα Κρήτης (τότε που έτρεχαν για να ξεμπλέξουν με την δικαιοσύνη, κατηγορούμενοι ότι έκαναν αβάντες στον Κοσκωτά), οι διοικήσεις των ταμείων είχαν γίνει εξαιρετικά επιφυλακτικές και προτιμούσαν την ασφαλή επιλογή τής Τράπεζας της Ελλάδος αντί για άλλες, υψηλότερης απόδοσης αλλά και υψηλότερου ρίσκου τοποθετήσεις. Βέβαια, το επιτόκιο που απολάμβαναν ήταν ιδιαίτερα χαμηλό, όμως είχαν το κεφάλι τους ήσυχο.

"Καθημερινή", 19/2/1998. Πέντε τρισ. δραχμές (κάπου 15 δισ. ευρώ) στο μάτι, από τότε.

ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ....ΣΥΜΦΩΝΟΝΤΑΣ !!!

ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ....ΣΥΜΦΩΝΟΝΤΑΣ !!!

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. ψήφισαν το ίδιο Mνημόνιο. Ψήφισαν την ίδια δανειακή σύμβαση. Συμφώνησαν στο ίδιο κείμενο της 13ης Ιουλίου, αφού προηγουμένως είχαν συμφωνήσει και σε αυτό της 20ής Φεβρουάριου.
  

 Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. (μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι) υπέγραψαν ότι η κυβέρνηση – ή όποια μονοκομματική, δικομματική, οικουμενική κυβέρνηση: 

 

 

α) Ελέγχεται σε «τριμηνιαία βάση» από τους εταίρους.
 

β) «Δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του μνημονίου».

 
 

 

γ) Θα εφαρμόζει την πολιτική του μνημονίου που θα είναι «συνεχής» και θα διαρκέσει «επί πολλά έτη».
 

δ) «Το ταμείο (σ.σ.: το λεγόμενο υπερ-ΤΑΙΠΕΔ του ξεπουλήματος) θα διοικείται από τις ελληνικές Αρχές υπό την εποπτεία των αρμόδιων ευρωπαϊκών θεσμών».
 

ε) «Η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους “θεσμούς” για όλα τα σχέδια νόμου»,.

-Τι θα συνέβαινε αν ο Aylan Kurdi είχε όντως μεγαλώσει στη Γαλλία;

«Τι θα γινόταν ο μικρός Αϊλάν αν δεν είχε πνιγεί

και είχε καταφέρει να φτάσει στην Ευρώπη;»

αναρωτιέται το περιοδικό και ο σκιτσογράφος

Riss απαντά: «Θα χούφτωνε γυναίκες στη Γερμανία»

Μια ανοιχτή επιστολή προς το περιοδικό Charlie Hebdo εξηγεί τι πραγματικά θα μπορούσε να συμβεί, αν ο Aylan Kurdi είχε την ευκαιρία να μεγαλώσει στη Γαλλία.

Της Dilar Dirik*
____________
Αγαπητό Charlie Hebdo,

Ελευθερία του λόγου, μπλα μπλα/ δεν είναι ρατσισμός, μπλα μπλα, στην άκρη, η τελευταία γελοιογραφία σας, που απεικονίζει τον Aylan Kurdi, αν είχε μεγαλώσει, ως κάποιον που προσπαθεί να χουφτώσει μια γυναίκα στην Ευρώπη, δεν είναι ούτε αστεία, ούτε εκφράζει κάτι σημαντικό με οποιονδήποτε τρόπο.

Είναι κακόγουστη έτσι κι αλλιώς, αλλά από τη στιγμή που έχετε επιλέξει τον Aylan Kurdi να είναι ο πρωταγωνιστής του καρτούν σας, ας ρίξουμε μια ματιά στο πλαίσιο αυτού του παιδιού, που πνίγηκε στη Μεσόγειο και που τώρα κοροϊδεύετε πέρα ​​από το θάνατό του:

Ο Aylan Kurdi ήταν Κούρδος από το Κομπάνι, το προπύργιο της αντίστασης κατά του ISIS. Το Κομπάνι επανέφερε την ελπίδα στην ανθρωπότητα, και πάνω απ 'όλα, έχει δείξει στον κόσμο την αντοχή και τη δύναμη των γυναικών ενάντια στο φασισμό.

"Μερικές , πρώτες, αναγκαίες επισημάνσεις για το ασφαλιστικό των εργαζόμενων-ενάντια σ’ αυτούς που καταστρέφουν την Κοινωνική Ασφάλιση" του Γιάννη Μελιόπουλου

 Γιάννης Μελιόπουλος Απο Faretra.info

Για έκτη συνεχή χρονιά, λαός και εργαζόμενοι είναι αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή σε ένταση και διάρκεια επίθεση ενάντια στη ζωή του, ενάντια σε δικαιώματα και κατακτήσεις κερδισμένα μ’ αγώνες και θυσίες δεκαετιών. Επίθεση που ξεκίνησε με το πρώτο Μνημόνιο του ΠΑΣΟΚ , για να πάρει στη συνέχεια τη σκυτάλη η ΝΔ με το δεύτερο Μνημόνιο και να συνεχιστεί αδιάλειπτα μέχρι σήμερα, παρά τις ελπίδες και αυταπάτες κομματιών του λαού μας, με το τρίτο Μνημόνιο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , αφού πέρασε Μνημόνιο , εφαρμοστικούς νόμους και προαπαιτούμενα, υπηρετώντας όπως και οι προκάτοχοί του ιμπεριαλιστικές εντολές και δεσμεύσεις, συνεχίζει αμείωτη την αντιλαϊκή επίθεση. 

Εμφανίζεται να «διαπραγματεύεται σκληρά», εξαπολύει θρασύτατη προπαγάνδα εμπαίζοντας και εξαπατώντας το λαό.

Ήδη έχει ξεκινήσει το ίδιο παιχνίδι και όσον αφορά το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, με σκοπό, όπως μπορεί κανείς να καταλάβει από το σχέδιο των 170 σελίδων , των σφαγιασμό συντάξεων και κοινωνικών ασφαλιστικών παροχών. 

Απέναντι στην προπαγανδιστική επίθεση που ξετυλίγεται με γοργούς ρυθμούς , είναι απαραίτητο να γίνουν μερικές πρώτες επισημάνσεις, που θα ξεκαθαρίζουν το τοπίο από την πλευρά των συμφερόντων εργαζόμενων και συνταξιούχων.
Η σύνταξη υπήρξε πάντοτε ένα κλάσμα-κομμάτι αυτού που ονομάζουμε συντάξιμες αποδοχές. Ακούμε για παράδειγμα σήμερα διαρκώς να γίνεται λόγος για «μέσο μισθό» και «ποσοστό αναπλήρωσης». Τι είναι όμως μέσος μισθός, τι ποσοστό αναπλήρωσης;

Ως παράδειγμα μπορεί να φέρει κανείς το εξής. Για μέσο συντάξιμο μισθό 1000 ευρώ και ποσοστό αναπλήρωσής του 80%, η σύνταξη υπολογίζεται με πολύ απλά μαθηματικά , 80% Χ 1000= 800 ευρώ.

           Ανέκδοτα… της πληρωμής

Γράφει ο Cogito ergo sum // Ατέχνως

Ήταν ένα κουαρτέτο, ένας Μπάμπης κι ένας έλληνας. Και λέει το κουαρτέτο: «έχουμε κρίση και για να βγούμε από την κρίση πρέπει να πληρώσετε». Και λέει ο Μπάμπης στο κουαρτέτο: «καλά τα λες, πρέπει να πληρώσουμε». Και μετά, λέει στον έλληνα: «άκουσες; βγάλε το πορτοφόλι σου». Και τον ρωτάει ο έλληνας: «και γιατί δεν βγάζεις εσύ το δικό σου;». Και του απαντάει ο Μπάμπης: «γιατί η δουλειά η δικιά μου δεν είναι να πληρώνω αλλά να πείθω εσένα να πληρώσεις». Και λέει ο έλληνας με απορία: «μα εγώ δεν μπορώ να πληρώσω επειδή είμαι άνεργος». Κι ενώ το κουαρτέτο βάζει τα γέλια, ο Μπάμπης απαντάει: «μα γι’ αυτό πρέπει να πληρώσεις, για να έρθει η ανάπτυξη και να ξαναβρείς δουλειά». Παραξενεύεται ο έλληνας και στρέφεται στο κουαρτέτο: «δηλαδή, άμα πληρώσω θα μου δώσετε ανάπτυξη;». Και λέει το κουαρτέτο: «όχι έτσι ακριβώς αλλά θα δώσουμε τα λεφτά σου σε κάτι τραπεζίτες κι αυτοί με την σειρά τους θα τα δώσουν σε κάτι βιομήχανους που μ’ αυτά θα φτιάξουν εργοστάσια όπου θα βρεις δουλειά». Και ξαναρωτάει ο έλληνας το κουαρτέτο: «ποιοί βιομήχανοι θα φτιάξουν εργοστάσια; αυτοί που κλείσανε το εργοστάσιο όπου δούλευα και με βγάλανε στην ανεργία;». Το κουαρτέτο κοιτάζει απηυδισμένο τον έλληνα που δεν καταλαβαίνει. Και τότε πετιέται ο Μπάμπης και λέει αυστηρά στον Ελληνα: «άσε ρε τις ερωτήσεις και πλήρωνε, που θες και εξηγήσεις».

The X-Files

Ένας νέος που μας ήρθε απο τα παιλιά! 

Μητσοτάκης: Σύντομα θα έχουμε σχέδιο διεξόδου από την κρίση!

Καταγγέλλω δυο ματάκια που μου κόβουμε τον ύπνο με πειράζουν απ’ αντίκρυ με κοιτούν ορθάνοικτη!

Με φωτιές κοντά μου παίζουν θα με κάψουν καμιά ώρα
παίζουν πλάι μου σαν παιδάκια νιώθετε τη συμφορά μου;
Διατάξτε να τα πιάσουν θα μπορούσατε εσείς τώρα
φυλακή να μου τα βάλετε για να σωθούμε!

Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες: Ιδιωτικά κέρδη, με τα δικά μας λεφτά….

ΝΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ • Ημεροδρόμος

Το Λεκανοπέδιο της Αττικής, είναι μια χαρισματική τοποθεσία, που η φύση, της τα έδωσε όλα, χωρίς καμιά τσιγκουνιά. Στο χώρο αυτό, σε διαφορετικά σημεία, υπάρχουν δύο ¨φιλέτα γης¨, για τα οποία επανειλημμένα έχω αναφερθεί μέσα από τον πάντα φιλόξενο «Ημεροδρόμο».

Το ένα βρίσκεται στο Δήμο Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας και είναι το πρώην ποδοσφαιρικό γήπεδο της ΑΕΚ, στο οποίο στεγάζονταν και άλλα Ολυμπιακά Αθλήματα. Το άλλο, στο Δήμο της Αθήνας, είναι το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Σε αυτούς τους δύο χώρους, κάνουν κουμάντο (υποτίθεται) τα ερασιτεχνικά τμήματα των δύο μεγάλων συλλόγων.
Δυστυχώς όμως, στην ουσία κάνουν ότι θέλουν τα ¨αφεντικά¨ των ΠΑΕ οι κ. κ. Αλαφούζος και Μελισσανίδης.

Οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες (ΠΑΕ), ως γνωστό δεν είναι αθλητικά σωματεία, δεν παράγουν αθλητισμό. Είναι ιδιωτικές εμπορικές επιχειρήσεις που ανήκουν στους μετόχους τους.
Από την άποψη αυτή, η απόφαση να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή των γηπέδων των δύο ομάδων από την Περιφέρεια, δηλαδή με λεφτά των φορολογουμένων, είναι πολλαπλώς απαράδεκτη. Είναι σα να κτίζει το κράτος, με δικά μου και δικά σας λεφτά, τα εργοστάσια, τα οποία θα παραδίδει κατόπιν στους βιομήχανους προς εκμετάλλευση. Είναι σαν να ναυπηγεί, με τα δικά μας λεφτά, πλοία, που θα παραδίδει μετά προς εκμετάλλευση στους εφοπλιστές…