Πρόκειται για ένα «νέο οικονομικό μοντέλο» που «εφηύραν» οι Εργατικοί της Βρετανίας και συνδυάζει την οικονομική ανάπτυξη με την ασφάλεια των εργαζομένων και του λαού. Ως είθισται, παρουσιάζεται κι αυτό ως απάντηση τάχα στον «νεοφιλελευθερισμό»...
Τώρα που ο Τσίπρας έδωσε «κοστολογημένο» περιεχόμενο στην ελληνική εκδοχή του «securonomics», μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί την απάτη που κρύβεται πίσω από το σερβίρισμα μίας ακόμα χρεοκοπημένης συνταγής διαχείρισης του καπιταλισμού, που υπόσχεται να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα: Τα καπιταλιστικά κέρδη με τις λαϊκές ανάγκες.
* * *
Αλλωστε, η γούνα των εργαζομένων έχει καεί από τέτοια υβρίδια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ποιος δεν θυμάται την περίφημη «flexicurity» (ελληνιστή «ευελφάλεια»), που υπόσχονταν να προσφέρει «ευελιξία» και «ασφάλεια» στην εργασία;
Τον όρο εισήγαγε στην Ελλάδα η Διαμαντοπούλου του ΠΑΣΟΚ, ως «ευρωπαϊκή στρατηγική» για την εργασία. Την πατρότητά της όμως διεκδικεί η δανέζικη σοσιαλδημοκρατία, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Τα αποτελέσματά της - μετά από σχεδόν μια 20ετία εφαρμογής στην Ελλάδα από όλες τις κυβερνήσεις - δεν χωρούν αμφισβήτηση: «Ευελιξία» με 13ωρη εργασία, 18 διαφορετικές ελαστικές μορφές απασχόλησης στον Τουρισμό, οι μισές από τις νέες θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασίας, απολύσεις κάθε χρόνο όσες και το σύνολο του εργατικού δυναμικού, δουλειά όπως και όποτε θέλει η εργοδοσία.
